[ AΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Οι ήρωές µου

Κάθε πρωί διαβάζω για τιςκαταστροφές πουθα επέλθουν στη ζωή µας, άρθρα οικονοµολόγων και άλλων προφητών. Υστερα βγαίνω έξω. Είναιένας τρόποςνα βλέπεις την πόλη καλύτερη απ’ ό,τι είναι. Στο γωνιακό τυροπιτάδικο η νεαρή πωλήτρια σκουπίζει τοτζάµι του πάγκουπλαισιωµένη απόζεστά φώτα και συσκευές που αχνίζουν. Σταµατώ και πίνω έναν εσπρέσο καυτό µέσα σε φλιτζανάκιπου έχειενσωµατωµένο χερούλι. Το ψάχνεις στο πλάι, το βρίσκεις, το χρησιµοποιείς. Κάθε φορά τής χαµογελώ και µου ανταποδίδειτο χαµόγελο. Υστεραστέκεται πάνω από τα τακτοποιηµένα της σάντουιτς µε ένα ύφος που λέει περισσότε- ρα από χιλιάδες ώρεςδιαφηµίσε- ων. Λέει, εδώ είµαι εγώ µε τα ωραία πρωινά. Αν ξυπνήσατε νωρίςκαι δεν προλάβατενα φάτεκάτι, µπορώ να σας πουλήσω κάτιζεστό και φρέσκο για ναξεκινήσετε τη µέρα σας. Μοιάζει µε προσωποποίηση της πόλης. Αυτό είναι µια πόλη, να µπορείς να αγοράζεις κάτι πρόχειρο για φαγητό στον δρόµοκαι να σε περιµένουν µε ασφάλεια πίσω από το τζάµι, κάθε µέρα έτοιµα σάντουιτς και τυρόπιτες.

Πράγµαπουδενείναι απλόσε µια πόλη σαν αυτή. Την προηγούµενη βδοµάδα αναρωτιόµουν αν θα έβρισκα την προσωποποίηση της πόλης µου, έτσι που είναι το µαγαζάκι της µέσα στηνκαρδιά των αθηναϊκών µαχών. Αν έκλεινε και έφευγε, ποιος θα µπορούσε νατην κατηγορήσει;

Είχε όµως ανοίξει. Πέρασα αργά,µε έφαγε βεβαίως ο ποδαρόδροµος. ∆εν υπήρχεψυχή µέσα, µια σειρά µαγαζιά φωτισµένα και έρηµα, µε τους πωλητές χωρίς χαµόγελο. Ολοι στην ίδια θέση, προσωποποίηση της πόλης όλοι τους. Ετοιµοι για τον πελάτη που δεν περνούσε. Ηρωες της κανονικότητας, που µπορεί στην περίπτωσή µαςνα είναι αυταπάτη. Πίνω καφέ µέσα στη νύχτα,να νιώσω ότι δεν µαςεγκατέλειψε ακόµα κάθε ελπίδα.