Το κόστος των απεργιακών κινητοποιήσεων

Παύλος Καρκανίδας ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ
ΕίµαικάτοικοςτουΣίδνεϊ Αυστραλίας. Τοπρωί της 1ης∆εκεµβρίου2010άνοιξα την τηλεόρασή µου καιπάτησα το πλήκτρο γιατο κανάλι της ΕΡΤ και βγαίνειµια κοινοποίηση: «Λόγω απεργίας της ΠΟΣΠΕΡΤ το πρόγραµµά µας µεταβάλλεται». ∆ιαβάζοντας αυτή την ανακοίνωση, δεν παραξενεύτηκα, επειδή συνηθισµένα τα βουνά στα χιόνια. Πέραν όµως των απεργιών, αρκετές µέρες τον χρόνο δεν βλέπουµε ΕΡΤ λόγω τεχνικής βλάβης των εγκαταστάσεων ή του δορυφόρου ή ένεκα κάποιων εορτών. Πότε λοιπόν το ένα, πότε το άλλο, το ποτήρι της ΕΡΤ για τον απόδηµο ελληνισµό είναι µισογεµάτο. Ενώ τα κρατικά κανάλια των άλλων χωρών δουλεύουν τα αφιλότιµα ρολόι.

Σύγχρονη µε την προαναφερόµενη απεργία,η απεργία των ναυτεργατών. Αποτέλεσµα; ∆έσανε τα πλοία στα λιµάνια. Ακινησία ανθρώπων, ντόπιων και ξένων τουριστών, αλλά και εµπορευµάτων από και προς λιµάνια. Μείωση του τουρισµού και η εξ αυτού µείωση εισοδήµατος εν µέσω οικονοµικής κρίσης.

Τρίτη και πρωταρχική απεργία και σύγχρονη µε τις άλλες δύο, η πολυήµερη απεργία των εργατών αποκοµιδής απορριµµάτων. Εδώ η απεργία έχει να κάνει και µε τη µύτη λόγω της βρώµικης οσµής που αναδύεται. Εχεινα κάνει και µε το µάτι που αηδιάζει σαν αντικρύζει τις τρύπιες από τα τρωκτικά σακούλες. Και δεν είναι µόνο η όσφρηση και η όραση που υποφέρουν. Είναι και η µόλυνση του περιβάλλοντος. Είναι και οι επιδηµίες. Πέραν όλων αυτών είναι και η δυσφήµηση της Ελλάδας, που την παροµοιάζει µε τριτοκοσµική, αναρχούµενη και βρώµικη πόλη και όχι µόνο.

Εκείνοπου λείπειαπό τους απεργούς, µάλλον από τους συνδικαλιστικούς τους φορείς, και ίσως και από την κυβέρνηση, είναι η µετριοπάθεια και ο συµβιβασµός σε όλες τις διεκδικήσεις των εργατών, σε όλους τους επαγγελµατικούς τους κλάδους.