∆υο φορές παιδιά µας

Ηταν καιρός να στραφεί το πρωινάδικο βλέµµα στα µωράκια της εγκατάλειψης, εκείνα που δεν προήλθαν από φωτογενείς εγκυµοσύνες διασηµοτήτων, αλλά γεννήθηκαν από µανάδες ανήµπορες να τα φροντίσουν
Επειδή δεν επισηµαίνουµε µόνο τα αρνητικά των πρωινάδικων, ήταν ό,τι καλύτερο µπορούσε να κάνει η εκποµπή της Μενεγάκη, το αφιέρωµα στα εγκαταλειµµένα µωρά του «Αλεξάνδρα». Στα µωρά που δεν γνωρίζουν το χάδι τηςµάνας, αλλά µόνο την αγκαλιά µιας µαίας. Και που αν είναι τυχερά και τα υιοθετήσει µια οικογένεια, θα αποχωριστούν και από αυτή λίγο αργότερα. Για να βρεθούν προστατευµένα σε οικογένειες που επιλέγουν νατα υιοθετήσουν.Αν είναι τυχερά.

Ηταν καιρός. Γιατί ταπαιδιά που βρίσκονται χωρίς γονείς στοιβαγµένα σε µερικά δωµάτια µαιευτηρίου, ιδρυµατοποιηµένα από την αποµόνωση, είναι δυο φορές παιδιά µας.

Είναι δυο φορές µωρά του κόσµου που βουλιάζει στην αφασία, όπως αυτή που προτείνει χρόνια τώραη πρωινάδικη τηλεόραση. Γιατίείναι τα µωρά που βρέθηκαν εγκαταλειµµένα από έλλειψη φροντίδας για τις µανάδες τους, οι περισσότερες σε αναζήτηση ελπίδας µακριά από τις πατρίδες τους. Και γι’ αυτό γυναίκες ευάλωτες απέναντι στα χειρότερα ελαττώµατα των κοινωνιών, στις οποίες νόµισανότι θα ανακαλύψουν τον παράδεισο.

Είναι τα µωρά του ελλείµµατος αγάπης και ουσιαστικής προσφοράς που χαρακτηρίζει τον «αγγελικό» κόσµο µας, κάτω από το πέπλο της ευσυγκινησίας. Γιατί άλλο η υψηλή τηλεθέαση µπροστά σε µια ζουµπουρλούδικη εγκυµοσύνη, ιδίως όταν περιβάλλεται µε την αίγλη της κουτσοµπολίστικηςπροβολής, άλλο η ηδονική απόλαυση της µωρουδίστικης αγνότητας που αποτυπώνεται στα φρουφρουδένια χαρακτηριστικά και άλλο η ανάληψη ευθύνης για κάθε παιδί που έχει πραγµατική ανάγκη.

Γι’αυτόκαικάθε φορά πουο τηλεοπτικός φακός «θυµάται» τα παιδιά που µεγαλώνουν χωρίς µητρικό χάδι, είναι ένα βήµα για τον τηλεοπτικό πολιτισµό µας. Ακόµη κι αν είναι βιαστικός. Ακόµη κι αν το µόνοπου µπορεί νακάνει µια ευσυγκίνητη πρωινατζού σαν την Ελένη είναι να ενισχύσει την περιττήσυγκίνηση. Να ρωτάει τι νιώθουν τα µωρούλια όταν αποχωρίζονταιτις µαίες και να ανατριχιάζει µπροστά στη σκληρότητα των αλλεπάλληλων αποχωρισµών που βιώνουν.

Μόνο που το πρόβληµα δεν είναι η συγκίνηση, αλλάη συνείδηση. Πρόβληµα είναι το δικό της έλλειµµα, όχι από την πλευρά ενός γραφειοκρατικού κράτους, που δεν διευκολύνει τις υιοθεσίες, αλλά και από την πλευρά εκείνων που ισχυρίζονται ότι έχουν αγάπη να προσφέρουν, αλλά αποδεικνύεται ότι δεν είναι αρκετή. Αυτό ακριβώς επισηµαίνει στην εκποµπήο καθηγητής της παιδιατρικής κ. Χρ. Κωστάλος, λέγοντας ότι ταπαιδιά που µένουνστα αζήτητα είναι εκείνα που έχουν πρόβληµα υγείας.

Κι όµως, δεν είναι λίγοι στον κόσµο – και όχι στη χώραµας – που υιοθετούν για παράδειγµαπαιδιά του πολέµου, παιδιά που έχουν ακρωτηριαστεί απόβόµβες. Καιάλλοι, που δεν µετρούν τηνπροσφορά τους µε πιστοποιητικά υγείας εκείνων που την έχουν ανάγκη.

Αυτό που µας λείπει δεν είναιτο δάκρυ. Ούτε δυσκολευόµαστε στη συγκίνηση, στην οποία µε αυτοµατισµό επένδυσε και το πρωινάδικο της Μενεγάκη. Αυτά αφορούν το κυνήγι της τηλεθέασης. Και ξεχνούν εκείνοιπου νοµίζουν ότι µε ένα δυο βουρκώµατα κάνουν το χρέος τους, ότι όσο περισσότερο κερδισµένοι βγαίνουν σε αυτό τόσο µεγαλύτερες είναιοι ευθύνες που οφείλουν να αναλάβουν απέναντι σεέναν κόσµο, τον οποίο βοµβαρδίζουν χρόνια ολόκληρα µε τις ζωές τους, τα σουξέ τους, τις εγκυµοσύνες τους.

Κάθε φορά που ο τηλεοπτικός φακός «θυµάται» τα παιδιά που µεγαλώνουν χωρίς µητρικό χάδι, είναι ένα βήµα για τον τηλεοπτικό πολιτισµό µας

Τα ίδια και τα ίδια αστεία

Μικρός ο χώρος για την υπευθυνότητα σε µια τηλεόραση που αποθεώνει χρόνια ολόκληρα το εντελώς αντίθετο, την αφασία, έστω κι αν εµφανίζεται σαν ένα παιχνίδι της λογικής, που µοιάζει µε νοσταλγική αναπαράσταση της παιδικής άγνοιας.

Σαν το στιγµιότυπο που αναπαρήγαγε το «Αλ τσαντίρι» του Λαζόπουλου, µε πανελίστα της Μενεγάκη να αποπειράται να πει την πρόταση: «Μεσούσης της τηλεοπτικής σεζόν»…

«Με σούσι; Τι µε σούσι;», ακούγεται να αναρωτιέται η παρουσιάστρια παίζοντας τον καθιερωµένο επιθεωρησιακό της ρόλο.

Μόνο που στη µενεγάκεια εκδοχή του δεν έχει τη σύµβαση του θεάτρου, αλλά την τηλεοπτική αποενοχοποίηση του ελαττώµατος. Κρατάει χρόνια όµως η ίδια πλάκα. Γιατί θεωρούµε ταυτισµένη την πρωινάδικη διασκέδαση µε τη σάχλα.

Κι όµως, µπορούµε κι αλλιώς.