Εχουµε τη «διεκδίκηση» που µας αξίζει

Αγαπητή Φοίβη, Εκείνο που ξέχασε να ζητήσει ο κ. Καθηγητόπουλος από τον υπουργό Εργασίας για τα εργασιακά είναι το πότε, πόσες φορές και υπό ποιες συνθήκες οι εργαζόµενοι στον ιδιωτικό τοµέα θα υποχρεώνονται να κατεβάζουν τα βρακιά τους στα αφεντικά.

Οχι επιχειρηµατίες πια ή εργοδότες και εργαζόµενοι. Ξεχάστε το. Η λέξη επανήλθε στο λεξιλόγιό µας µε δόξα και τιµή. ∆αφνοστεφανωµένη, σκληρή και ανελέητη από κάποια, σε σχήµα ανθρώπινο, όντα του ∆ΝΤ και των κοµπάρσων τους. Και τα θέλουν όλα.

Οι όροι εργασίας λοιπόν αλλάζουν σε όρους δουλείας. Θα πρέπει όµως, για ορισµένες υποχρεώσεις, οι κανόνες που τίθενται να είναι σαφείς και ξεκάθαροι. Επιτρέψτε µου, αλλά τολµώ να πω ότι µε τη φόρα που έχουν πάρει τα αφεντικά και επειδή η απληστία, νόσηµα ανθρώπινο και αυτό, δεν έχει όρια, εκτός από την κατάργηση κάθε εργατικού δικαιώµατος που εξασφάλισαν, αύριο – µεθαύριο θα µπορούν να ζητάνε και το ξεβράκωµα των δούλων.

Ποιος θα τους σταµατήσει;

Καλό θα είναι λοιπόν οι δούλοι πια, παλαιότερα εργαζόµενοι, να γνωρίζουν όλους τους κανόνες των εργασιακών τους υποχρεώσεων. Πότε δηλαδή και πόσες φορές τον µήνα, το τρίµηνο ή το εξάµηνο θα είναι υποχρεωµένοι να ξεβρακώνονται µπροστά στα αφεντικά, που ως άνθρωποι έχουν και αυτά τις αδυναµίες τους. Για την τάξη των πραγµάτων το ζητάω. Επειδή οι κανόνες οφείλουν να είναι ξεκάθαροι για να µην υπάρξουν στο µέλλον παρεξηγήσεις που θα ταράξουν τον ύπνο τους.

Εντόπισα αυτή την παράλειψη, γιατί είναι το µόνο αίτηµα που λείπει από τις απαιτήσεις τους και µπορεί στο µέλλον να αποβεί µοιραίο για τα συµφέροντά τους. Μπορεί ξάφνου, µια εργαζόµενη δούλη να αρνηθεί να «τα κατεβάσει», αγνοώντας η καηµένη ότι και το ξεβράκωµα συµπεριλαµβάνεται στις εργασιακές της υποχρεώσεις. Και να αντιδράσει και να δηµιουργηθεί µείζον κοινωνικό πρόβληµα. Οπως διαδηλώσεις και πανό «δεν ξεβρακωνόµαστε άλλο» και ένα σωρό παρόµοια βλαβερά για τους κανόνες της αγοράς.

Ζητώ λοιπόν ταπεινά την τακτοποίηση των κανόνων περί ξεβρακώµατος των εργαζοµένων – δούλων, γιατί διαβλέπω πως αυτή η παράλειψη θα τους δηµιουργήσει προβλήµατα. Φοβάµαι δηλαδή ότι αυτή η προγραµµατισµένη εξαθλίωση εκατοµµυρίων ανθρώπων όπου γης, θα διαταράξει την τάξη των πραγµάτων που µε τόσο κόπο επεξεργάστηκαν τα αφεντικά όλου του κόσµου. Λέτε;

Σάσα Βενιέρη, Αγία Παρασκευή < Μήπως, λέω µήπως, αγαπητή Σάσα, να τα λέγατε αυτά στη σεπτήν Αριστεράν µας που από τη µια στήνει «επαγγελµατίες» απεργούς να κάνουν νταβαντούρι – εµµίσθως, βεβαίως, βεβαίως – όπου τη συµφέρει (δεν είδε κανείς να γίνεται αυτό στις απολύσεις του Περισσού ή των επιχειρήσεών του…) και από την άλλη αφήνει να περάσει κάθε αντεργατική διάταξη; Οχι πως έχει πολλά περιθώρια σε τέτοια περίοδο κρίσης, που τίποτα δεν πάει καλά και οι περισσότεροι αν δεν ζητήσουν το «κατέβασµα» που λέτε, πάνε για κλείσιµο – κι εκεί δεν έχει ούτε «κατέβασµα» ούτε «ανέβασµα», απλώς ανεργία. Αλλά το παίζει το παιχνιδάκι (σε κόκκινο και ροζ και όλες τις αντίστοιχες αποχρώσεις) όπως και µε την πολυθρύλητη κάθαρση: αθωώνει σκανδαλωδώς τους υπαίτιους για το «µεγάλο φαγοπότι». Μήπως λοιπόν να τα λέγατε εκεί όλα αυτά; Θα το πιάσουν το υπονοούµενο.