Ετυµολογία λέξεων

Αθηνά Γεωργιάδου
ΔΙΠΛΩΜΑΤΟΥΧΟΣ ΞΕΝΑΓΟΣ
Κάνοντας το κλασικό ζάπινγκ µπροστά στην τηλεόραση, έπεσα σε µια συζήτηση του καθηγητή του Παν/ µιου κ. Μπαµπινιώτη µε µια δηµοσιογράφο, σχετικά µε το καινούργιο Ετυµολογικό Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας που ετοιµάζει αυτός µε την οµάδα του.

Την προσοχή µου τράβηξε το σχόλιό του γύρω από την ερµηνεία της λέξης «ευάριθµος». Προσπαθώντας να επιχειρηµατολογήσει, έλεγε ότι το ευ-άριθµος δηλώνει πλήθος, που µπορούµε εύκολα να µετρήσουµε και άρα πλήθος µικρό. Η λέξη εποµένως, έλεγε, σηµαίνει ολιγάριθµος. Εµεινα εµβρόντητη! Η λέξη ευάριθµος σύµφωνα µε τον κ. Μπαµπινιώτη, είναι συνώνυµη της λέξης ολιγάριθµος και αντίθετη της λέξης πολυάριθµος ή ακόµα και υπεράριθµος. Και πού πήγε η ενδιάµεση ερµηνεία για το άριστο πλήθος, τον ικανό και αναγκαίο αριθµό, τον απαραίτητο για µια συγκεκριµένη εργασία ή σκοπό; Το πλήθος εκείνο, ούτε µεγαλύτερο, ούτε µικρότερο, ικανό όµως να φέρει σε πέρας αυτό για το οποίο είναι ταγµένο;

Οι λέξεις της ελληνικής γλώσσας είναι όλες σηµαντικές! Και η πιο µικρή από αυτές! Ιδιαίτερα εκείνες που αποτελούνται από ένα µόνο γράµµα. Είναι και αυτές σύµβολα αρχέγονα που τόσο σαν µορφή όσο και σαν έννοια υπάρχουν, όπως έλεγε ο Σωκράτης, ανεξάρτητακαι από την ύπαρξη των ανθρώπων. Η ποικιλία των λέξεων της γλώσσας µας, για την έκφραση και των πιο λεπτών εννοιών της ανθρώπινης νόησης, δεν είναι άσχετες, µε την ποικιλία και την εκλέπτυνση του ίδιουτου τρόπου σκέψης αλλά και τον βαθµό και την ικανότητα αντίληψης των ανθρώπων που την οµιλούν.

Η ανθρώπινη σκέψη δεν θα µπορούσε ποτέ να γίνει αυτό που τελικά κατόρθωσε να γίνει εδώ στην Ελλάδα αν η γλώσσα περιοριζόταν στη διατύπωση απλών, για να µην πω εξαπλουστευµένων εννοιών.