Με τις πληγές στο τρένο

Σέρνουν µαζί τους τις δικές τους τις πληγές. Οι σέρβοι συγγραφείς. Και όλοι οι συγγραφείς της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Οπως βέβαια και ο κάθε συγγραφέας φέρει µαζί του τις πληγές του – προσωπικές ή συλλογικές. Ο Ντράγκαν Βέλικιτς, νέος άνθρωπος ακόµα, στο µυθιστόρηµά του – εννέα µετράει έως τώρα – «Ρωσικό παράθυρο» µε το οποίο πρωτοεµφανίζεται στο ελληνικό κοινό µέσω των Εκδόσεων Κονιδάρης, ήρωά του έχει έναν συγγραφέα – που µπορεί να είναι και ο ίδιος – ο οποίος, µετά τους αµερικανικούς βοµβαρδισµούς, εγκαταλείπει το Βελιγράδι για τη Βουδαπέστη. Και στη συνέχεια, µετερχόµενος διάφορα επαγγέλµατα, παίρνει το τρένο και ταξιδεύει από ευρωπαϊκή πρωτεύουσα σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα προσπαθώντας, χωρίς να τα καταφέρνει, κάπου να ριζώσει. Πάντα µε την αγωνία να µην αποκοπεί από τη γλώσσα του και από την πατρίδα του. Το µυθιστόρηµα που κυκλοφόρησε το 2008 και που τιµήθηκε µε δύο βραβεία – στη Σερβία ως το καλύτερο µυθιστόρηµα της χρονιάς αλλά και µε το ευρωπαϊκό βραβείο Mitteleuropa – παρουσιάστηκε στην αίθουσα του «Ιανού» από τη νεαρή µεταφράστριά του Μαρία Κεσίνη – κόρη της δόκιµης µεταφράστριας – συγγραφέα Γκάγκα Ρόσιτς – και από τη συγγραφέα – δηµοσιογράφο Ελενα Χουζούρη. Παρών και ο Ντράγκαν Βέλικιτς που µίλησε µε συγκίνηση για την πρώτη µετάφραση στα ελληνικά βιβλίου του – το «Ρωσικό παράθυρο» έχει ήδη µεταφραστεί σε εννέα γλώσσες – και παρέλαβε από τον εκδότη Μάκη Κονιδάρη ένα συµβολικό δώρο – ένα τρενάκι. Η βραδιά έκλεισε µε τον ηθοποιό Θανάση Ευθυµιάδη που διάβασε, κατά γενική οµολογία µε πολλή δύναµη και ακρίβεια, µερικές από τις σελίδες του βιβλίου.