[AΝΑΛΩΣΙΜΑ] Ιπτάµενη σακούλα

Τσιρίζοντας ευτυχισµένα δυο πιτσιρίκια κυνηγάνε µια σακούλα που την παίρνει ο αέρας ανοιχτή και σα µικρό αλεξίπτωτο κατεβαίνει αργά στα χέρια τους. Δεν τη φτάνουν όµως, το ελαφρύ αεράκι τη σπρώχνει µακρύτερα, τρέχουν από πίσω της ξεκαρδισµένα. Ο µπαµπάς τους, που έφτιαξε τη σακούλα και έδεσε ένα µικρό ξυλάκι από κάτω που την κρατάει ίσια, προσπαθεί να τα συγκρατήσει κάπως, αλλά κι αυτός γελάει ευχαριστηµένος µε το αποτέλεσµα του απλού παιχνιδιού. Ευτυχισµένος άνθρωπος που απολαµβάνει την καλύτερη εφαρµογή πατρικού κύρους. Τα παιδιά είναι µικρά, µπορεί ακόµα να τα εντυπωσιάσει µε µια ιπτάµενη σακούλα, στα µάτια τους για λίγο γίνεται θεός, τίποτε δεν απειλεί τη γοητεία και το κύρος του. Μπορεί να του ήρθε η ιδέα κοιτάζοντας σακούλες που τις παίρνει καµιά φορά ο αέρας και στριφογυρίζουν ακυβέρνητες. Με ένα µικρό βάρος, µπορεί να σκέφτηκε, η σακούλα αποκτάει κατεύθυνση, γίνεται αλεξίπτωτο. Ισως εξηγεί νόµους της Φυσικής, τη δύναµη του αέρα, την τριβή, τη βαρύτητα, ή απλώς αφέθηκε στη δηµιουργική του διάθεση. Κυρίως βρήκε τον χρόνο. Τον ζηλεύω, κι εκεί που παρατηρώ την οικογενειακή τους ευτυχία στον δηµόσιο χώρο, ξεθάβεται µια εικόνα από τα παιδικά δωµάτια των παιδιών µου, εντελώς ξεχασµένη κατά τα άλλα.

Μικρά πλαστικά ανθρωπάκια δεµένα σε πλαστικές σακούλες του σούπερ µάρκετ, που προσπαθούσα να τακτοποιήσω µε τα παιχνίδια, σκίζονταν και εκνευριζόµουνα, ίσως είχα πετάξει µερικές. Μα βέβαια, αυτό το παιχνίδι το είχαν παίξει και τα δικά µου παιδιά, ερήµην µου όµως. Εγώ το έχασα στη διαρκή – και µάταιη – προσπάθεια προγραµµατισµού, συµµαζέµατος, συγκράτησης και άλλων τέτοιων βαρετών αναγκών που πάντα πέφτουν στους ώµους των µαµάδων. Κοίτα να δεις, και τώρα µου έρχεται να φωνάξω στα ξένα παιδιά, βάλτε µε κι εµένα να πετάξω, ξέρω να χειρίζοµαι σακούλα…