Η αναδιάρθρωση του χρέους

Κατερίνα Αλεξανδράκη
οίκονοΜολογος, νεα Υορκη
Με την Ιρλανδία να µπαίνει και εκείνη στο καλούπι ενός σκληρού οικονοµικού προγράµµατος των Ε.Ε.-ΔΝΤ, κάποιοι παρατηρητές ισχυρίζονται ότι το οποιοδήποτε πακέτο στήριξης δεν είναι παρά µία προσωρινή λύση, εφόσον δεν υπάρξει αναδιάρθρωση του χρέους της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Αντιπρόσωπος της γνώµης αυτής είναι ο γνωστός οικονοµολόγος Νουριέλ Ρουµπινί, ο οποίος έχει προτείνει µία «οµαλή» αναδιάρθρωση του χρέους να συµπεριληφθεί στα πλαίσια του προγράµµατος της Ελλάδας (και της Ιρλανδίας) µε την τρόικα. Ο Ρουµπινί µάλιστα αναφέρει τα παραδείγµατα της Ουκρανίας, του Πακιστάν, της Ουρουγουάης και της Δηµοκρατίας του Αγίου Δοµίνικου.

Είναι αστείο όµως να νοµίζουµε ότι µπορεί να υπάρξει µία «οµαλή» αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας ή και άλλων περιφερειακών χωρών.

Μεγάλο χρέος καιµεγάλο «κούρεµα» σηµαίνει µεγάλες απώλειες για τους δανειστές, που, στην περίπτωση των ευρωπαϊκών περιφερειακών χωρών, συµπεριλαµβάνουν γερµανικές, γαλλικές, αγγλικές και άλλες τράπεζες. Μία αναδιάρθρωση στην περιφέρεια λοιπόν δεν µπορεί να γίνει οµαλή εάν δεν υπάρξει µηχανισµός κεφαλαιακής ενίσχυσης για τις τράπεζες του κέντρου. Τέλος, είναι σχεδόν απίθανο να µιλάµε για αναδιάρθρωση σε µία ή δύοχώρες της περιφέρειας χωρίς να λογαριάζουµε τον κίνδυνο µετάδοσηςτης κρίσης σε άλλες ευάλωτες χώρες. Μία αναδιάρθρωση δεν µπορεί να είναι οµαλή, εφόσον υπάρχει ο κίνδυνος ενός καταστροφικού «ντόµινο» από το οποίο δεν πρόκειται να βγούµε κερδισµένοι.