Η ισχύς των κυβερνήσεων

Ο κ. Κωνσταντίνος Α. Βαλαγιαννόπουλος γράφει για την κρίση και το μέλλον της κυβέρνησης:

«Η ισχύς μιας κυβέρνησης διαχρονικά εξαρτάται από δύο κυρίως παράγοντες. Αφενός την ανοχή και τη συμπαράσταση από την ευρύτερη κοινωνία που διάκειται θετικά ή ουδέτερα στις πολιτικές της, επιτρέποντας έτσι σε αυτές να εφαρμοστούν ομαλά. Αφετέρου τη σφιχτή κομματική οργάνωση και την ισχυρή υποστήριξη των επιλογών της από κοινωνικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες, κλειστά κλαμπ συντεχνιών και προνομιούχων ομάδων. Η σημερινή κυβέρνηση της χώρας διέθετε πριν από έναν χρόνο, όταν κέρδιζε τις εκλογές, σε μεγάλο βαθμό και τους δύο παραπάνω παράγοντες. Από τη μια μεριά είχε μια πρωτοφανή λαϊκή νομιμοποίηση, που οδήγησε το κυβερνών κόμμα να επικρατήσει με μεγάλη διαφορά ακόμα και σε περιοχές που ήταν παραδοσιακά κάστρα του αντιπάλου του. Από την άλλη, όπως πάντοτε συνέβαινε, είχε τον πλήρη έλεγχο των συνδικαλιστικών ενώσεων των δημοσίων υπαλλήλων, των εργατών και των εργαζόμενων στις ΔΕΚΟ.

Κατά τον περασμένο χρόνο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αναγκάστηκε, λόγω της εκρηκτικής δυναμικής του δημοσίου χρέους, να πάρει τα σκληρότερα μέτρα των τελευταίων 50 ετών. Αυτά τα μέτρα, που επελέγησαν λόγω της άμεσης αποδοτικότητάς τους, έπληξαν κυρίως τους συνταξιούχους και τους χαμηλόμισθους του στενού δημοσίου τομέα και κατ΄ επέκταση την αγορά που αυτές οι τάξεις αιματοδοτούσαν. Με αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση Παπανδρέου φυσικά δυσαρέστησε και απομάκρυνε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνικής βάσης που της έδωσε τη μεγάλη περσινή νίκη. Κατά τον ερχόμενο χρόνο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι υποχρεωμένη να προχωρήσει στο δύσκολο μεταρρυθμιστικό έργο της εξυγίανσης των ζημιογόνων ΔΕΚΟ.

Φυσικό λοιπόν είναι οι αντιπαραγωγικοί συνδικαλιστές των δημοσίων επιχειρήσεων να αντιδράσουν στην περικοπή των προκλητικών προνομίων τους και να αντιταχθούν στην κυβέρνηση του κόμματός τους.

Κατά συνέπεια, η κυβέρνηση Παπανδρέου πιθανότατα θα χάσει και τους δύο παράγοντες της ισχύος της και σύντομα δεν θα μπορεί να προωθήσει τολμηρές αλλαγές και να πραγματοποιήσει ριζοσπαστικές τομές. Και επειδή αυτήν τη φορά μάλλον είναι δύσκολο να τις αναβάλουμε, είναι λογικό να κληθεί ένα οικουμενικότερο κυβερνητικό σχήμα να υλοποιήσει αυτές τις πολιτικές. Αν μεν πετύχει, θα ζήσουμε σε ένα κάπως καλύτερο οικονομικό περιβάλλον μετά το 2020. Αν όχι, τότε θα αφήσουμε την τύχη μας στους Ευρωπαίους, με την ελπίδα ότι θα προτιμήσουν να σώσουν σχεδόν τσάμπα το 5% της ευρωζώνης, προκειμένου αυτή να συνεχίσει να υπάρχει».