Προσκήνιο

Μια διάσημη φωτορεπόρτερ γυρίζει σε κακή κατάσταση στη Νέα Υόρκη μετά την αδέσποτη βόμβα που την πέτυχε στο Ιράκ όπου δούλευε. Ο δημοσιογράφος σύντροφός της θα της σταθεί αλλά το νήμα της σχέσης τους έχει σπάσει: στη βομβιστική επίθεση σκοτώθηκε ο ιρακινός μεταφραστής της κοπέλας η οποία είχε δημιουργήσει σχέση μαζί του. Θα χωρίσουν ενώ, παράλληλα, ο αρχισυντάκτης τους παντρεύεται ένα πολύ νεώτερό του κορίτσι και κάνουν οικογένεια. Το έργο (2010) του Αμερικανού Ντόναλντ Μάργκιουλις «Στοπ καρέ» (θέατρο «Αλφα») έχει ένα ενδιαφέρον θέμα που ο συγγραφέας του όμως το χειρίζεται ξώπετσα και, στο δεύτερο μέρος, πολύ, κατά τη γνώμη μου, αμήχανα, χωρίς να το εξελίσσει. Η Νικαίτη Κοντούρη το έχει υπερασπιστεί κατά δύναμιν με τη σκηνοθεσία της, ακόμα περισσότερο ο Γιώργος Πάτσας με το σκηνικό του και ο Στέφανος Παπαδόπουλος με τα βίντεό του αλλά… Η ικανή Πέγκυ Τρικαλιώτη, που πρέπει όμως να δουλέψει τη φωνή της, ο Κρατερός Κατσούλης, καλύτερος από κάθε άλλη φορά, ο Γιώργος Παρτσαλάκης, κάπως αδιάφορος, και η Τζένη Θεωνά με πολλές αδυναμίες, οδηγημένη να παίζει πολύ «προφανώς» τον ρόλο της χαζοξανθιάς, επωμίζονται τους τέσσερις ρόλους.

«Ο χρυσός δράκος» του Γερμανού Ρόλαντ Σίμελπφένιχ: ένα έργο που αρχικά με εκνεύρισε με τις μινιμαλιστικές επαναλήψεις του για να με κερδίσει απόλυτα την τελευταία μισή ώρα, ειδικά με τον συγκλονιστικό μονόλογο του φινάλε δικαιολογώντας μου όλο τον ιδιότυπο χειρισμό του θέματος «μετανάστες και νοσταλγία». Η σκηνοθεσία (Κατερίνα Ευαγγελάτου) θα μπορούσε, νομίζω να το «ζεστάνει» περισσότερο και να οδηγήσει τους καλούς ηθοποιούς (Φιλαρέτη Κομνηνού, Νίκος Χατζόπουλος, Εύη Σαουλίδου, Δημήτρης Παπανικολάου) σε λιγότερο «εύκολο» παίξιμο. Σαφώς ξεχώρισα τον Νικόλα Αγγελή (Εθνικό Θέατρο/ Νέα Σκηνή Κούρκουλος).