Επιτέλους, ταινία!

ΕΚΕΙ ΛΟΙΠΟΝ που ευχόμουν Ηarry εξωραΐσιους και εξαφανίσιους, τσουπ ο ίδιος Χάρι Πότερ, δηλαδή ο Ντάνιελ Ράντλιφ κοτζάμ άντρας 21 ετών παρακαλώ, στο καλύτερο και τελευταίο επεισόδιο, έτη φωτός μακράν όλων των άλλων!

ΛΟΡΔΟΣ ΒΟΛΝΤΕΜΟΡΤ. Το «μορτ» από τη λέξη θάνατος. Συμβολικό. Ο Λόρδος λοιπόν (ο Ρέιφ Φάινς με πρόσωπο καλυπτόμενο από αραχνοϋφαντη μάσκα) καταλαμβάνει το υπουργείο Δικαιοσύνης, ανακηρύσσει δικτατορία και εφορμά με τις άλλες δυνάμεις του Σκότους να εξολοθρεύσουν τον Χάρι Πότερ. Ο ΕΚΛΕΚΤΟΣ. Ο Χάρι Πότερ ως εκπρόσωπος των ανώνυμων και των φτωχών είναι ο εκλεκτός. Η μονάδα συμβολίζει τον λαό. Τουτέστιν μονομαχία μεταξύ μιας φασιστικής αριστοκρατίας και των ανώνυμων πληβείων. Οι έσχατοι έσονται πρώτοι, όπως λένε και τα Ευαγγέλια. Ο Χάρι με τον Ρον (Ρούπερτ Γκριντ) και την Ερμιόνη (Εμα Γουάτσον) πρέπει πρώτα να βρουν τους «Πεμπτουσιωτές». Την αλήθεια. Και έπειτα να ανασύρουν από μια παγωμένη λίμνη το αθάνατο σπαθί του Λάνκαστερ. Οπως στο «Εξκάλιμπερ». Με τη βοήθεια ενός μικροσκοπικού- «ελεύθερο» δηλώνει- ξωτικού πορεύονται σε μια περιπέτεια από την έκβαση της οποίας θα κριθεί το μέλλον της Οικουμένης. Οι τρεις μικροί ιππότες της στρογγύλης τραπέζης.

Ο ΝΤΑΜΠΛΝΤΟΡ. Ο πρύτανης (Μάικλ Γκαμπόν) είναι νεκρός. Μαζί του στον τάφο και το μαγικό ραβδί. Με μοναδικές ιδιότητες. Το ραβδί είναι η γνώση. Η απόλυτη γνώση ενός καθηγητή που έχει αφομοιώσει όλα τα βιβλία ολόκληρης της Οικουμένης. Ο Βόλντεμορτ, δηλαδή ο Σατανάς, θα το κλέψει από τον τάφο. Ετσι, ο Χίτλερ οπλισμένος με την απόλυτη γνώση είναι κυρίαρχος της Γης.

Η ΑΛΛΗΓΟΡΙΑ. Προφανώς η ιστορία- το μισό τού φινάλε αυτής της επτάτομης λογοτεχνικής εποποιίας- παραπέμπει στον Χίτλερ και τους ναζί. Τις δυνάμεις του φασισμού και του ρατσισμού. Γι΄ αυτό το καθεστώς του Βόλντεμορτ εξολοθρεύει όλους τους Λασπόαιμους και τους ημίαιμους. Πας μη λευκός και καθαρός, θεωρείται του έθνους εχθρός. Μικρό μάθημα ιστορικής μνήμης. Καλό.

Η ΤΑΙΝΙΑ. Με λιγότερα ιπτάμενα σκουπόξυλα, λιγότερα ξόρκια και λιγότερα «εξαφανίσιους» και άλλα τέτοια. Συμπυκνωμένη, οργανωμένη, λιγότερο φλύαρη και πολύ μα πολύ σκοτεινή. Εξω και μακριά από το Χόγκουαρτς. Μέγιστο πλεονέκτημα αυτό. Ετσι η δράση συντελείται σε «εξωτερικούς» χώρους και η πολιτική αλληγορία λειτουργεί.

Να το δω;

Το μοναδικό επεισόδιο με Χάρι Πότερ που με κράτησε μέχρι το τελευταίο λεπτό!