[ AΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Λανθασµένες εντυπώσεις

Ξεκινάω για δουλειές βιαστικά, έχω αργήσει, αλλά απέναντι µια γυναίκα είναι πεσµένη κάτω και τρεις άντρες στέκονται γύρω της. Ακουµπά σε µαξιλάρια, την κρατούν, εκείνη κλαίει,φωνάζει. Πάω κοντά, είναι µια λεπτή κοπέλα, έγκυος. Τα χείλη της µοβ, το πρόσωπο καφέ,πονάει,υποφέρει, οι άντρες δενξέρουν τι να την κάνουν. Την κρατούν ξαπλωτή. Σηκώστε τη λίγο, τους λέω. Τηλεφωνώ στο 166. Οι παρόντες όµως λένε όχι, έρχεται ο φίλος µας! Θέλει νοσοκοµείο η γυναίκα, λέω,θέλει γιατρό. Οχι, έρχεταιο φίλος µας! Μουέρχεταινα ξαναπάρω το 166, να πω, κάντε γρήγορα, οι άνθρωποι φοβούνται! Μπορεί να µην έχουν χαρτιά, να φοβούνται ότι θα τους ζητήσουν διαβατήριο πριν βοηθήσουν τη γυναίκα. ∆ενξέρουνότι δεν είµαστεόλοι σαν τη στρίγκλα διαχειρίστρια, σαν τον αφιλόξενο γείτονα, σαντους θρασείς νεαρούς που αγριοκοιτάνε τους ξένους. Θα νοµίζουν ότι δεν περιθάλπουµε µετανάστες, ότιτους πάµε στην Αστυνοµία όταναρρωσταίνουν, δεν τους αφήνουµε να γεννήσουν σε δηµόσιοίδρυµα.∆εν γίνεται να µείνουν µε αυτές τις εντυπώσεις. Οχι όταν πονάνε και κινδυνεύει η ζωή τους, εδώ, στονδρόµο που ζούµε. Ελάτε γρήγορα, νοσοκόµοι καιγιατροί τηςπατρίδας µου. Η γυναίκα µπορεί να γεννάει ή µπορεί νααποβάλει. Πόσων µηνών είναι τους ρωτάω µε νοήµατα και µου δείχνουν οκτώ δάχτυλα. Μια σταλιά κοπελίτσα, µια σταλιάµωρό. Γιατί αργεί το ασθενοφόρο; Φτάνει ένα γιωταχί, είναι ο φίλος τους. Τησηκώνουν, τρέχουν στονδρόµο. Πού θα την πάτε; Χρειάζεται γιατρό, νοσοκοµείο. ∆εν απαντούν, τρέχουν. Σταθείτε, περιµένετε!

Πώς τους άφησα ναφύγουν µε τη µικρή γυναίκα;

«Τηλεφωνώ στο 166», θα το ακυρώσετε; ρωτά µια αδιάφορη φωνή. Το ακυρώνω.

Πάω στις δουλειές µου και δεν ξέρω αν ένα παιδί γεννήθηκε στη γειτονιά µας, αν µια γυναίκα έζησε.