Ιδανικές φωνές κι αγαπηµένες

Μέσα στην παραζάλη των δηµοτικών – περιφερειακών εκλογών, ενέσκηψε κι ο µαύρος καβαλάρης µε την αµείλικτη ροµφαία, στα πεδία των γραµµάτων, των τεχνών και των αγώνων, θερίζοντας πολύτιµες ζωές. Θύµα, η αγαπηµένη µαµά Εκάβη, Σµάρω Στεφανίδου, έσβησε κι η ποιητική φωνή του υπερρεαλιστή Εκτορα Κακναβάτου, κατέθεσε την πένα της και η ταξιδιώτισσα – λογοτέχνιδα Κάτια Αντωνοπούλου, αποχαιρέτησε τις ανασκαφές στις Αρχάνες, στο Ιδαίον Αντρον, στη Ζώµινθο, στα Κύθηρα, ο ακάµατος αρχαιολόγος Γιάννης Σακελλαράκης, έγραψε το οριστικό, αµετάκλητο ΤΕΛΟΣ κι ο κινηµατογραφικός παραγωγός Ντίνο ντε Λαουρέντις, κατέθεσε τα όπλα κι ο αγωνιστής της Αριστεράς Ηλίας Στάβερης. Καθένας και καθεµιά, µια έντονη, δηµιουργική προσωπικότητα, εµποτισµένη µε πάθος και λατρεία για τους χώρους που επέλεξαν ν’ αφοσιωθούν και να δράσουν. Κάποιους είχα την τύχη να τους ζήσω από κοντά, άλλους να τους γνωρίσω σε εκδηλώσεις και συναναστροφές, ν’ ακούσω την πάλλουσα φωνή τους, να δω τη λάµψη στα µάτια τους, να νιώσω την έντονη αφοσίωση των επιλογών τους. Πώς να ξεχάσω τις συγκλονιστικές πρόβες των «Τρωάδων» στη µαρουσιώτικη αυλή του Γιάννη Τσαρούχη, εκείνο το καλοκαίρι του 1977 και µετά τις παραστάσεις σε Αθήνα και Πειραιά, ή τη γνωριµία µε τους Γ. Σακελλαράκη και Ε. Κακναβάτο σε σπίτια και ποιητικές βραδιές, τις συνδικαλιστικές συναντήσεις µε τον ταγµένο Η. Στάβερη;

«Ιδανικές φωνές κι αγαπηµένες» που άφησαν πίσω έντονα τα ανεξίτηλα σηµάδια της εν ζωή πορείας τους!