Λαθρεπιβάτης της ζωής

Οποιος νοµίζει ότι ο Μάικλ Ντάγκλας (του 1944) είναι ασήµαντος και τυχαίος, τότε βλάκας και γελοίος αυτός. Μπορεί να µην είναι το ξεφτέρι της Υποκριτικής _ και δεν είναι _ αλλά οι κοχόνες του έχουν οργώσει το Χόλιγουντ. Το λέω αυτό µε αφορµή τη δεύτερη, καλύτερη, επιλογή αυτού του εφταήµερου που φέρει τον τίτλο «Soltary man» (Ενας αξιότιµος άνθρωπος).

Μια παραγωγή του 2009 που προφανώς εξέρχεται λόγω επικαιρότητας. Ο καρκίνος ενός big star πουλάει τρελά. Anyway. Ο Μάικλ δεν είναι µόνο το «Βασικό ένστικτο» και ο «Ερωτας ενός προέδρου». Είναι και ο παραγωγός ταινιών που έγραψαν ιστορία, όπως «Στη φωλιά του κούκου» και «Το σύνδροµο της Κίνας». Για να ξέρουµε τι λέµε. Είναι επίσης ο Γκόρντον Γκέκο _ κυρίως _ στην πρώτη «Γουόλ Σστριτ», είναι ο πολεµοχαρής σύζυγος στον «Πόλεµο των Ρόουζ» και ο τρελαµένος, απολυµένος στο «Μια ξεχωριστή µέρα». Και τέλος είναι ο Μπεν Κάλµεν του «Solitary man». Ο έξοχα επεξεργασµένος χαρακτήρας από τον σεναριογράφο Μπράιαν Κόπελµαν που µαζί µε τον Ντέιβιντ Λεβιέν συνυπογράφουν τη σκηνοθεσία αυτής της µελαγχολικής και ολίγον σκοτεινής ιστορίας. Ενας χαρακτήρας που µοιάζει µε τη διαστροφική παραλλαγή του Ουίλι Λόµαν, ήρωα του αθάνατου και µνηµειώδους «Ο θάνατος του εµποράκου» του Αρθουρ Μίλερ.

Ο Λόµαν κοροϊδεύει το σύστηµα. Ο Μπεν Κάλµεν (Μάικλ Ντάγκλας) κοροϊδεύει τους άλλους. Ο Λόµαν σκοτώνεται προκειµένου τα δύο παιδιά του να εισπράξουν τα ασφάλιστρα. Η επιτοµή του american dream. Ο Κάλµεν εξαπατά το σύµπαν προκειµένου να περνάει καλά και να παραµένει αιωνίως νέος. Ο Λόµαν είναι το χτες. Ο Κάλµεν το σήµερα. Ενας χρεοκοπηµένος εξηντάρης. Κατεστραµµένος από κάθε πλευρά. Χωρισµένος (Σούζαν Σαράντον)

αλλά τώρα µε γκόµενα από πλούσιο µπαµπά και µε τις τσέπες του άδειες από λεφτά. Finito. Ασε που πάσχει από καρδιά. Τίποτα εκείνος. ∆ιαρκώς να πιαστεί από κάτι. Από κάποιο δάνειο. ∆εν έρχεται. Από κάποια τράπεζα. Η πόρτα δεν ανοίγει. Από την κόρη της γκόµενάς του που τη ρίχνει στο κρεβάτι, έτσι για one night stand και την εποµένη η σκρόφα τον καρφώνει στη µαµά της και τότε οριστικό finito ο Μπεν ο λαθρεπιβάτης. Ούτε για το ενοίκιό του έχει να πληρώσει. Αδέκαρος. Φαφλατάς αλλά empty. Γοητευτικός αλλά αφερέγγυος και ξιπασµένος. Τι να κάνει τότε; Πάνω στην απελπισία του εκλιπαρεί την οικονοµική ενίσχυση της κόρης του. Η προσωποποίηση του αφρού, του κοµπινατζή, µιας λάµψης που τρεµοσβήνει. Τότε την πόρτα µιας ξεχασµένης φιλάρας του θα χτυπήσει (Ντάνι Ντε Βίτο). Και έτσι από µεγαλοπωλητής αυτοκινήτων, γκαρσόνι σε µια φοιτητική καντίνα θα καταλήξει. Οσο καταρρέει τόσο το χαµόγελο της γοητείας του περισσεύει. Μπεν, τέρµα τα δίφραγκα. Σε καταλάβαµε. Ξέρεις κάτι; Κανείς µα κανείς τον θάνατο δεν µπορεί να κοροϊδέψει…

Ο Μάικλ Ντάγκλας προσπαθεί. Αλλά το βάρος ενός τέτοιου ρόλου που χρειάζεται µεγάλο ταλέντο και µεγάλη υποκριτική δεινότητα, δύσκολα στους ώµους του ισορροπεί. Ισως επειδή µέσα στον κώδικα του big star πρέπει να λειτουργεί. Ισως επειδή η παραγωγή είναι µε το ένα πόδι µέσα και µε το άλλο έξω από τη λάµψη τη χολιγουντιανή. Και ίσως επειδή χρειαζόταν περισσότερη τόλµη και πιο σκοτεινή γραφή. Ετσι κι αλλιώς µια ταινία µε αξιοπρέπεια για την τραγωδία ενός γελοίου ανθρώπου, όπως ακριβώς συµβαίνει στη δική µας επιφανειακή, φτηνή και πλαστική ζωή!

{{{ video }}}

«Ενας αξιότιµος άνθρωπος»

Η τραγωδία ενός απατεώνα Ο Μάικλ Ντάγκλας σε µια πολύ καλή στιγµή

Βαθµοί=6

(η µελαγχολική πλευρά της Αµερικής)

Ιρανικό ροκ και τρόµος

∆ύο ακόµα πρεµιέρες. Η πρώτη απόΙράν, η δεύτερη από Αµερική:

«Ποιος φοβάται τους γάτους της Περσίας;» (Nooneknowsabout persian cats): Κάτι σαν ψευτοντοκιµαντέρ µε την υπογραφή του Μπαχµάν Γκοµπαντί από το Ιράν, σκηνοθέτη της συγκινητικής ιστορίας «Μεθυσµένα άλογα» µε βραβείο ΧρυσήςΚάµερας Φεστιβάλ Καννών.

∆ύο νέοι, το αγόρι συνθέτης το κορίτσι στιχουργός, ψάχνουν µουσικούς να οργανώσουν ροκ γκρουπ και µε πλαστά διαβατήρια να φύγουν από το Ιράν των Αγιατολάχ µε κατεύθυνση το Παρίσικαι το Λονδίνο. Να δείξουµε, ρε παιδιά, πως κι εµείς, εδώ µέσα στην κόλαση του θρησκευτικού φονταµενταλισµού, ανάβουµε σπίθες µουσικής ελευθερίας και έτσι πλαγίως πάµε κόντρα στο καθεστώς. Ετσι µαθαίνουµε ότι στην Τεχεράνη κυκλοφορούν Underground καµιά τριακοσαριά γκρουπάκια, ακόµα και κουρδικά.

Εξαιρετικός αίλουρος της οφθαλµαπάτης ο Γκοµπαντί. Αν δεν ξέρεις, σε πείθει ότι όλα αυτά πουβλέπεις προέκυψαν από µικρή, κρυφή µηχανή. Υποδειγµατική και η καθοδήγηση των ηθοποιών. Ολων. Οι άνθρωποι ουδεµία σχέση µε τριτοκοσµική, ρακένδυτη γραφή.

Μάστορες δηλαδή. Οµως να πω και την αλήθεια την πικρή. Τη δική µου δηλαδή.

Οταν βλέπω τέτοιες ταινίες κάπου στο βάθος του µυαλού µου µια υποψία κυκλοφορεί. Ο τύπος κλείνει µατάκι προς την κουλτούρα την ευρωπαϊκή. Εχουµε κι εµείς _ σου λέει _ ροκ όπως κι εσείς.

{{{ video }}}

Πριτς! Βαθµοί=5

«Μεταφυσική δραστηριότητα 2» (Paranormal Activity 2): Ετερο ψευτοντοκιµαντέρ, επιπέδου τηλεοπτικού ριάλιτι σόου, µε σκηνοθέτη τον Ορεν Πέλι, το «παιδί» που σκηνοθέτησε και την πρώτη µεταφυσική δραστηριότητα αρπάζοντας µε φραγκοδίφραγκα µεγάλο µερίδιο της πίτας. Μπράβο του.Με το ίδιο ζευγάρι, µε τα ίδια κόλπα µε την ίδια δραστηριότητα. Ασε καλύτερα.∆εν λέω. Επιδέξιος ο τύπος. Οµως αν θέλω νατροµάξω θα φωνάξω τον µπαµπούλα!

{{{ video }}}

Βαθµοί=0

Τα κουρέλια που δακρύζουν

Η Λίλα Κουρκουλάκου το 1958. Εκείνα τα εφιαλτικά χρόνια όπου όλα τα σκίαζε η µετεµφυλιακή φοβέρα και τα πλακώνει η ακροδεξιά σκλαβιά, υπογράφει το κοινωνικό µελόδραµα «Το νησί της σιωπής» µε ντεκόρ τη Σπιναλόγκα. ∆ιάρκειας µόλις 60 λεπτών.

Στίγµα της Κουρκουλάκου, όπως όλων των προοδευτικών κινηµατογραφιστών εκείνης της εποχής, ο άνθρωπος εγκλωβισµένος σε µια κοινωνία άδικη, µίζερη, άρρωστη, πικρή, εχθρική. Τι το καλύτερο από να σκαρώσεις µια τέτοια ιστορία µε φόντο τον κοινωνικό αποκλεισµό και τον εγκλωβισµό ανυπεράσπιστων από την προκατάληψη της λέπρας σε µια µικρή φέτα νησίδας µε το όνοµα Σπιναλόγκα. Παρεµπιπτόντως η ταινία «σφραγίζεται» µε το οριστικό σφράγισµα της Σπιναλόγκας.

Η Κουρκουλάκου επιχειρεί να χρησιµοποιήσει τη Σπιναλόγκα ως αφορµή. Ενός ευρύτερου αποκλεισµού. ∆εν το καταφέρνει. Προσπαθεί να οργανώσει µια ερωτική ιστορία ανάµεσα σε δύο γιατρούς. Ο πρώτος (Γιώργος Καµπανέλλης) στοιχειωµένος κι αυτός από µια «λέπρα». Ισως πολιτική. Η Κουρκουλάκου δεν το αρθρώνει. Μπορεί εξαιτίας της λογοκρισίας.

Απλώς στο βάθος το υπονοεί. Η δεύτερη γιατρός (Νίνα Σγουρίδου) ένας θηλυκός άγγελος επί της γης. Πάλι δεν το καταφέρνει γιατί δεν το ολοκληρώνει. Και τέλος προσπαθεί να αποκαλύψει τη σκληρότητα που προκαλεί στους λεπρούς µια συνθήκη τόσο σκληρή. Πάλι δεν το καταφέρνει. Απλώς κοµµάτια από προθέσεις και τσουρουφλισµένες ελπίδες. Μια ταινία-κειµήλιο από το σεντούκι µιας κινηµατογραφίας χωρίς ελεύθερη πνοή. Μια κουρελού που δακρύζει µε τα δάκρυα των θεατών κι εκείνοι µ’ αυτή!

{{{ video }}}

«Σπιναλόγκα το νησί της σιωπής»

Ανολοκλήρωτη αλληγορία ενός ευρύτερου πολιτικού αποκλεισµού Μελόδραµα ερωτικό

Βαθµοί=Κειµήλιο του 1958