[ AΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πρώτη φορά στην εφορευτική

Μόλις είδε το χαρτί που τον καλούσε για εφορευτική επιτροπή, άρχισε την γκρίνια. Που θα πρέπει να ξυπνήσω χαράµατα, που θα µείνω άυπνος, που θα µου βγει το λάδι. Του πρότειναν φίλοι και γνωστοί διάφορες υπεκφυγές, να δηλώσει ασθένεια, κώλυµα, τέτοια. Αλλά, όπως είχα µαντέψει παρά τα παράπονα, δεν θα το έχανε µε τίποτα, κι ας είχε πάρτι κολλητού την προηγούµενη νύχτα.

Πήγε στο σχολείο της γειτονιάς από τις έξι και µου απαγόρευσε να τον επισκεφθώ µε τρόφιµα ή κάτι τέτοιο. Τον ξανάδα τη ∆ευτέρα το πρωί µε όρεξη να διηγηθεί στιγµιότυπα, κι ας είχε κοιµηθεί στις δύο.

Για τις γιαγιάδες που έψαχναν να βρουν στο ψηφοδέλτιο τα πρόσωπα της τηλεόρασης. Για τους µετανάστες που είχαν γραφτεί ειδικά στο τµήµα τους και τα σχόλια που προκαλούσαν. Για τους εκλογικούς αντιπροσώπους των κοµµάτων και τον δικαστικό. Για χοντράδες και λεπτότητες, διαλόγους και σιωπές, σχόλια, εµφανίσεις, καλαµπούρια και τη δουλειά που χρειάστηκε να κάνει µε τα ψηφοδέλτια, τους καταλόγους, το σήκω – κάτσε, το βρες ονόµατα, βόηθα και εξήγα και υποδέξου και χαµογέλα και ξανά. Και για το έρµο το σχολείο, χρόνια τώρα στα κοντέινερ, το περίφηµο 133.

Στην ηλικία του δεν ψήφιζα. Ενηλικιωνόµασταν στα 21 κι όταν ήµουν 19 όπως εκείνος, είχαµε χούντα. Πρωτοψήφισα µετά τα 23 µου κι έπρεπε να περάσουν άλλα τόσα χρόνια για να µε καλέσουν εφορευτική επιτροπή. Αν είχα λίγο θάρρος παραπάνω, θα πρότεινα µια µικρή γιορτή, πρώτη φορά που σε καλεί η δηµοκρατία να λειτουργήσεις τα χαρτιά και τις διαδικασίες της, χωρίς µισθό, χωρίς αντάλλαγµα, χωρίς άλλη αµοιβή πέρα από την ηθική ικανοποίηση και την επικοινωνιακή ευχαρίστηση.

Αλλά δεν λέµε τέτοια. Ισως να εννοούνται, αν κρίνω από τα γέλια του επόµενου πρωινού.