Το «νεανικό» που διαφεύγει

Ποια είναι άραγε η «γενιά των 592» ευρώ, την οποία επικαλείται η οµώνυµη σειρά του Μega; Κριτήριο για να καταταγεί στην ιστορική αλληλουχία των γενεών του τόπου µε αυτόν τον χαρακτηρισµό είναι άραγε το ύψος του πρώτου µισθού στην αγορά εργασίας; Γιατί σε αυτή την περίπτωση η µετακατοχική γενιά δεν είχε καν κατώτατο όριο µισθού, ελάχιστοι κατάφερναν να έχουν και έναν µισθό. Ως εκ τούτου αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ότι τα «592 ευρώ» συνιστούν µάλλον έναν αφορισµό για την προηγούµενη γενιά, για εκείνους που στο όνοµα των παιδιών τους και των παροχών που διεκδικούσαν, υποτίθεται για χάρη τους, έφτασαν να τους κληροδοτήσουν έναν κόσµο χωρίς αξίες.

Αν αυτό προσπαθεί να καταγράψει η εν λόγω σειρά του Μega απέχει µακράν. Με χαρακτήρες νέων καρτουνίστικους, µε επεισόδια που αποτελούνται από συρραφή σκηνών, σαν µια σειρά από εικονίδια σε κόµικς, µε αναπαραγωγή εκφράσεων και σχηµατικών µοντέλων υποτιθέµενης νεανικής συµπεριφοράς που µιµούνται το χιούµορ θυµίζοντας την τηλεοπτική τεχνική σειρών, όπως τα «Φιλαράκια» ή το «Ηow Ι met your mother», τη νέα «ηθογραφική» αµερικανιά που κάνει θραύση στα ξένα κανάλια και από φέτος προβάλλεται και στην Ελλάδα. Κοινώς ένα ύφος τηλεοπτικής «γλώσσας» που αντανακλά την αποσπασµατική προσέγγιση της πραγµατικότητας που χαρακτηρίζει όχι τα νιάτα, αλλά τα παιδιά.

Οπως κι αν έχει η «γενιά των 592 ευρώ» καταλήγει µια αναπαραγωγή αφυδατωµένων στιγµιότυπων από την καθηµερινότητα µιας νεανικής παρέας. Ατάκες για τον έρωτα, σκηνές καθηµερινού φλερτ µε τα ίδια πάντα στερεότυπα του αγοριού που αναζητεί την εφήµερη περιπέτεια, του κοριτσιού που έχει στόχο τον γάµο. Προς τι ο χαρακτηρισµός «γενιά των 592 ευρώ;». Και αυτός σχηµατικός. Προσδιορίζει περισσότερο χρονικά την εποχή παρά αναδεικνύει τα ουσιαστικά χαρακτηριστικά της.

Εκτός κι αν η µόδα των «ταχυραντεβού» για παράδειγµα, που διακωµωδούσε το τελευταίο επεισόδιο, αφορά αποκλειστικώς τα σύγχρονα ήθη των νέων. Κάτι σαν «ραντεβού στα τυφλά» που οργανώνονται από ειδικές εταιρείες. Πλακατζήδικες σκηνές που απλώς επαναλάµβαναν τα ανωτέρω στερεότυπα περί κοριτσιών µε σκοπό τον γάµο και αγοριών που αναζητούν περιπέτειες. Αν και αλήθεια, τι να τα κάνουν αυτού του είδους τα «προξενιά» οι πιτσιρικάδες στην εποχή των ιντερνετικών γνωριµιών;

Γι’ αυτό και η σειρά καταλήγει µια ακόµη θλιβερή προσέγγιση των νιάτων παρά το υποτιθέµενο χιουµοριστικό περίβληµα, όπου απλώς το νεανικό στοιχείο είναι το άλλοθι για µια συρραφή στερεότυπων εικόνων, που αποτυπώνουν µάλλον ό,τι αποτελεί έκπληξη για τους ενηλίκους παρά ό,τι αφορά πραγµατικά τους νέους.

Αντιµετωπίζονται λες και είναι «εξοστρακισµένοι» από τα γεννοφάσκια τους από τον κόσµο που καλούνται να κληρονοµήσουν. Να φταίει άραγε εκείνη η πεποίθηση των ενηλίκων του τόπου ότι έπρεπε να κρατηθούν αλώβητοι από οποιαδήποτε δυσκολία της ζωής, διασκεδασµένοι, υπερχορτασµένοι από χατίρια και παροχές; Πάντως αίφνης βρέθηκαν να σηκώνουν και το βάρος του «χρέους» µιας κοινωνίας απέναντί τους, η οποία αδυνατεί να το εκπληρώσει και τους κοιτά πότε µε οίκτο και πότε µε τρόµο. Αυτό ακριβώς το δύσκολο σηµείο των σχέσεων µεταξύ των γενεών υποτίθεται ότι εκτονώνουν σειρές που µιµούνται το νεανικό πλακατζήδικο ύφος, καταλήγοντας απλώς να αναµασούν -σπανίως µε επιτυχία – τη σχολική ανεµελιά του χαβαλέ και της χοντροκοµένης καζούρας, ταυτίζοντάς την µε οτιδήποτε νεανικό. Ετσι, ακόµη και το πρόβληµα των «592 ευρώ» γίνεται σεναριακό άλλοθι για µια ακόµη χαβαλετζήδικη τηλεοπτική «νεανικότητα».

Η «Γενιά των 592 ευρώ» καταλήγει µια αναπαραγωγή αφυδατωµένων στιγµιότυπων από την καθηµερινότητα µιας νεανικής παρέας