Προσκήνιο

Δύσκολο να γράψεις την ειλικρινή γνώμη σου όταν πρόκειται για έργο γραμμένο από έναν άνθρωπο με ειδικές ανάγκες. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται ουσιαστικά για προσωπική μαρτυρία από τα δύσκολα παιδικά του χρόνια. Αλλά, όσο και να θαυμάζω και να τιμώ τη δύναμη των ανθρώπων αυτών που δεν αφήνονται στη μοίρα τους, πιστεύω πως πρέπει να λέμε την αλήθεια: βρήκα εξαιρετικά αδύναμο το θεατρικό κείμενο «Μαύρα γράμματα σε άσπρο φόντο» που προέκυψε από το βιβλίο του Ρουμπέν Γαλγιέγο σε διασκευή Ιρίνα Μπόικο. Κάκιστη μετάφραση«περπατώμενος»…- και μία παράσταση (Ιδρυμα Κακογιάννης)- την υπογράφει η ίδια-, η οποία ξεκινάει δυνατά αλλά πολύ σύντομα αποδεικνύεται εντελώς θολή και άτεχνη. Την τιμή της σώζει ο Γιώργος Χρηστάκης με τον λιτό, άμεσο, αφοπλιστικό τρόπο που αντιμετωπίζει τον βασικό ρόλο. Πάει και τελείωσε: ο Δήμος Αβδελιώδης είναι Δάσκαλος. Ο τρόπος που δίδαξε στον νεαρό Γιώργο Νικόπουλο- έναν εξαιρετικό προφανώς δέκτη χωρίς, όμως, καμία πείρα- το διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον», σε διασκευή και σκηνοθεσία του, είναι καθηλωτικός: δεν είναι που το παιδί πάλλεται από συγκίνηση, δεν είναι που «αναδεύει» σαγηνευτικά στο σανίδι συνοδεία ζωντανής μουσικής, είναι, κυρίως, η καθαρότητα με την οποία καταφέρνει να αποδώσει, να μεταγγίσει στον θεατή τον λόγο του Βιζυηνού- μία γλώσσα σίγουρα εντελώς άγνωστή του πριν δουλέψει το κείμενο. Δείτε τον! Και ακούστε τον! (Είδα την παράσταση στο «Αρτι», τώρα παίζεται στο «Studio Λήδρα» και το κείμενο ερμηνεύει, εναλλάξ με τον Γιώργο Νικόπουλο, η Μαρίνα Αργυρίδου).