Το σεξ στα χρόνια του Νίκου Π.

Το 2009 ο Νίκος Παπανδρέου έγραψε μια ιστορία με ήρωα τον Μίκη Θεοδωράκη στα 84 του. Μελαγχολική, παρηγορητική και αναπάντεχα τολμηρή. Διότι, προκειμένου να μιλήσει για εθνική συναίνεση, χρησιμοποιεί ως καταλύτη στην πλοκή το σεξ! Αυτή η ιστορία, μαζί με άλλες πέντε «ελληνικές» και έξι «αμερικανικές» υπαινικτικά στρατευμένες γκριζο-ροζ ιστορίες, δημοσιεύεται για πρώτη φορά στη συλλογή διηγημάτων του, Ερωτας υπό αίρεση (Καστανιώτης). Εδώ, παρουσιάζει τον Μίκη (που έχει το όνομα Μίνως) το καλοκαίρι του 2004, να μεταβιβάζει στον αγαπημένο του εγγονό τα δικαιώματα από τα 67 άλμπουμ του- την ψυχή μιας ζωής στην πρώτη γραμμή των κοινωνικών αγώνων. Πολλά λεφτά… Ομως ο μικρός, πρωτοετής στο πανεπιστήμιο, δεν συγκινείται ούτε ανταποκρίνεται στις προσπάθειες του παππού να του μιλήσει για τις πληγές που κρύβονται πίσω από κάθε νότα. Ο συνθέτης το νιώθει ότι η εποχή που ξεσήκωνε τα πλήθη έχει παρέλθει, ότι τα διακυβεύματα του παρελθόντος είναι αδιάφορα για τους νέους, η πολιτική ζωή που τον έθρεψε τους φαίνεται «άσκοπη σπατάλη ενέργειας», και τα τραγούδια του ίσως και να ακούγονται σαν «θόρυβος από μουσειακό στούντιο». Καθώς επιστρέφουν, αισθάνεται όλο και πιο ξένος μέσα στην επίπλαστη ευφορία και στη λήθη που φέρνει η ευζωία. Κι όταν ο εγγονός βγαίνει να διασκεδάσει στην Αθήνα των αθλητών-σταρ, ο συνθέτης απομένει να σκέφτεται τον δικό του ήρωα, τον συγκρατούμενό του που πήγε να εκτελεστεί για τα πιστεύω του. Και λοιπόν, θα του ΄λεγε ο εγγονός του. Αραγε επειδή οι σημερινοί νέοι δεν πέρασαν ό,τι πέρασε αυτός, σημαίνει πως η ζωή τους δεν έχει αξία; Ως εδώ το διήγημα ρέπει προς την κοινοτοπία: οι δύο Ελλάδες δεν μπορούν να συνεννοηθούν, γιατί έχουν διαφορετική νοοτροπία. Και τότε ο Παπανδρέου, μάς τραβά απ΄ το μανίκι. Ο πρωταγωνιστής του, ο συνθέτης, σηκώνεται ξαφνικά τη νύχτα και βλέπει στη σάλα τον εγγονό του με μια κοπέλα κι άλλα δυο ζευγάρια να ερωτοτροπούν απελευθερωμένα, και σχεδόν να τον προκαλούν. Μ΄ αυτό, καταρρέει. Τρέχει ο εγγονός- «θα βοηθήσετε, δεν φεύγει κανείς, δεν ξέρετε ποιον έχετε μπροστά σας, χάρη σε ανθρώπους σαν κι αυτόν απολαμβάνετε ό,τι απολαμβάνετε»- ο γέρος τον ακούει σαν μελωδία- «άρα το παιδί με νιώθει, έστω με τον δικό του τρόπο»- αρχίζει να μουρμουρίζει έναν σκοπό, ένα πρώην γυμνόστηθο κορίτσι τον σιγοντάρει, οπότε… μέσω της μουσικής- άρα μέσω της κοινής δημιουργικής προσπάθειας (;)- βρίσκεται ο κώδικας μεταξύ των γενεών. Νάτο το μήνυμα!