Κάθε λεπτό και διαµάντι!

Ολα µα όλα σε αυτή την ελεγειακή, σαρκαστική, κατάµαυρη και ταυτόχρονα σουρεαλιστική ελεγεία του χιπισµού και του φιλµ νουάρ του ‘40 λάµπουν σαν διαµάντια της Ρlace Vandome του Παρισιού. Η κορυφαία στιγµή των Coen Βrothers και µια από τις αλησµόνητες ιστορίες της παγκόσµιας οθόνης. Υποκλίνοµαι στους δύο Dude του american cinema!

Ο εγκεφαλικός τους οργασµός βαρούσε κόκκινο και η έµπνευσή τους σαν την Ρorsche Carrera έτρεχε ιλιγγιωδώς τερµατίζοντας πρώτη µε απόσταση χιλιοµέτρων από τον δεύτερο. Η σύλληψη της ιδέας και το σενάριο από την εποχή του «Μπάρτον Φινκ» (Βarton Fink), δηλαδή κάπου στις αρχές του ‘50. Με το έβγα πάτωσε στα ταµεία. Κόστισε καµιά δεκαπενταριά εκατοµµύρια ψωροδολάρια, όσο µία σκηνή του «Τιτανικού» και µετά βίας κατάφερε από τις εισπράξεις να καταλήξει στα δεκαεφτά. Κάτι σαν πανωλεθρία. Τα ίδια και στην κριτική. Οι µισοί «Υes» οι άλλοι µισοί «Νo».

Μπερδεύτηκαν. Τέλος πάντων. Ο θρυλικός χαρακτήρας του Τζέφρι Λεµπόφσκι «call me Dude» (φώναζέ µε «µάγκα», «κολλητό», «φιλάρα») αναφέρεται στον Τζεφ Ντάουντ (Dowd), µαχητικό µέλος του αντιπολεµικού γκρουπούσκουλου Seattle Liberation Αrmy.

Κάτι µεταξύ χιπισµού, αριστερισµού και µηδενισµού. Οι Κόεν έσπρωξαν τον ήρωά τους ακόµα πιο πέρα. Με την αύρα του Ρώσου Οµπλόµοφ, ήρωα του Αντον Τσέχωφ. Από την ταινία του Νικήτα Μιχάλκοφ «Μερικές µέρες από τη ζωή του Οµπλόµοφ». Οπως ο Ρώσος έτσι και ο Αµερικανός. Με την ιδεολογία της τεµπελιάς. Το τίποτα.

Από άποψη. Κόντρα στο καταναλωτικό σύστηµα. Οι Κόεν σε µια συνέντευξή τους αποκάλυψαν ότι από την αρχή είχαν τον Τζεφ Μπρίτζες στο µυαλό τους. Η top ερµηνεία του. Βy Far. Δίπλα του η φιλάρα του ο Ουόλτερ Σόµπαχ. Δηλαδή ο Τζον Γκούντµαν. Ευτραφής, ογκώδης, µεγέθους πλανήτη, παρορµητικός, βίαιος, φανατικός Εβραίος αλλά ειρηνιστής και ταυτόχρονα τσαµπουκάς.

Ενδιαµέσως ο Θίοντορ Ντόναλντ Καραµπάτσος. Ελληνικής καταγωγής. Επονοµαζόµενος και Ντόνι. Δηλαδή ο Στιβ Μπουσέµι. Μικροσκοπικός, φιλάσθενος, µε αδύνατη µνήµη. Μια χαψιά άνθρωπος. Οταν η οδοντογλυφίδα πάει να πει κάτι, ο πλανήτης του τραβάει καρπαζιά. Κάτι τραυλίζει για τον Λένιν και ο Ουόλτερ, ουρλιάζοντας τον διορθώνει «Βλαντιµίρ Ιλιτς Ουλιάνοφ».

Κάθε λεπτό και ένα διαµάντι δεκαοκτώ καρατίων. Ο Dude στην πρώτη σκηνή, µε κουρεαλισµένη ρόµπα, µακροσκελές σώβρακο και καφετί σαγιονάρες του µπετατζή, αγοράζει άγρια µεσάνυχτα, ένα µπουκάλι γάλα που το πληρώνει µε επιταγή.

Με το που µπαίνει στο αχούρι του, κάπου στη Βενετία της Καλιφόρνιας (συµβολικό κι αυτό) δύο τύποι τον µπαγλαρώνουν, του χώνουν τη µούρη στην τουαλέτα και του ζητάνε να πληρώσει τα φράγκα που χρωστάει σε κάποιον Τζάκι Τρίχορν (Μπεν Γκαζάρα). Οµως εκείνος δεν έχει ιδέα. Τότε ένας από τους δύο ανοίγει τα «µαγαζιά» του και κατουράει πάνω στο άθλιο χαλί. Don’ t do it man, don’ t. Τελικά όταν υποβάλουν στον εαυτό τους το κρίσιµο ερώτηµα «µα πώς είναι δυνατόν αυτός ο άφραγκος να είναι ο ζάπλουτος Λεµπόφσκι» ανοίγουν την πόρτα και φεύγουν.

Την εποµένη, ο Dude µε το κατουρηµένο χαλί υπό µάλης καταφθάνει στην έπαυλη του ζάπλουτου Τζέφρι Λεµπόφσκι (Ντέιβιντ Χάντλεστον). Ενός µικροσκοπικού, κοντού, παράλυτου µαικήνα. «Πώς σε λένε;» «Τζέφρι Λεµπόφσκι, αλλά οι φίλοι µου µε φωνάζουν Dude, Ντιουντίνο, Ελ Ντιουντέρο». Ο µεγάλος αλλά µικρός στο µπόι Λεµπόφσκι όχι µόνο αρνείται να πληρώσει για το στεγνό καθάρισµα του χαλιού, αλλά τον βρίζει και από πάνω: «Τελείωσε η επανάστασή σας mister Lebowski, άντε να κάνετε καµιά δουλειά». Ρεµπεσκέδες, ε ρεµπεσκέδες. Σας είπα, δεν παίζεται! Η σύζυγος του ζάπλουτου Λεµπόφσκι, µια µικρή νυµφοµανής και πρώην porno star µε το ψευδώνυµο «Μπάνι» πέφτει πάνω στον Dude και τον εκλιπαρεί να του πάρει πίπα.

Η Μοντ (Τζούλιαν Μουρ), θυγατέρα του ίδιου µικροµέγαλου Λεµπόφσκι, που παριστάνει τη ζωγράφο, κοιµάται µαζί του και στη συνέχεια για να βεβαιωθεί ότι το σπέρµα του σφηνώθηκε στις ωοθήκες της σηκώνει τα πόδια της ψηλά, ώστε επιτέλους, απ’ αυτόν τον άφραγκο τύπο να αποκτήσει ένα παιδί. Και όταν ο Dude µαζί µε τον Ουόλτερ αναλαµβάνουν να µεταφέρουν ένα εκατοµµύριο δολάρια για την απελευθέρωση της Μπάνι από τον πορνογράφο Τζάκι Τρίχορν, θα κρατήσουν τα λύτρα και στους απαγωγείς θα παραδώσουν µια βαλίτσα µε βρόµικα σώβρακα. Α, ξέχασα. Το soundtrack, από µόνο του µια δεύτερη ταινία µε κοµµάτια Μποµπ Ντίλαν, Ελβις Κοστέλο, Santana, Μικ Τζάγκερ και πολλά αστέρια. Οταν το βλέπω, και µπορώ δύο φορές τουλάχιστον κάθε µέρα, σούρνοµαι χάµω από χαχανητά βαρέων βαρών. Το Ποτέµκιν της καρδιάς µου!

Αύριο: «Ψυχώ» του Αλφρεντ Χίτσκοκ.


Η ταυτότητα

§ Πρωτότυπος τίτλος:

Τhe Βig Lebowski § Ετος: 1998 § Είδος: Μαύρη κωµωδία, φιλµ νουάρ § ΣκηνοθεσίαΣενάριο:

Τζόελ και (uncredited) Ιθαν Κόεν § Cast: Τζεφ Μπρίτζες, Τζον Γκούντµαν, Στιβ Μπουσέµι, Τζούλιαν Μουρ, Φίλιπ Σέιµουρ Χόφµαν, Τάρα Ρέιντ, Πίτερ Στόρµαρ § Φωτογραφία: Ρότζερ Ντίκινς § Διάρκεια: 117΄