Μπιγκμπραδερικά ήθη

Αμεριμνησία χωρίς όρια είναι το σκάνδαλο που χαρακτηρίζει μια τηλεόραση η οποία με άλλοθι την ψυχαγωγία του φιλοθεάμονος έχει στραμμένο το βλέμμα στον εαυτό της
Λες και το τηλεοπτικό κοινό εξακολουθεί να έχει το προνόμιο της πλήξης αλλοτινών εποχών και άλλο ζόρι δεν τραβάει από το να χαζεύει προσωπικούς καημούς τηλεαστέρων, οι οποίοι ξεσπούν την αγένειά τους στην κάμερα αποδεικνύοντας ότι θεωρούν τους εαυτούς τους κέντρο του κόσμου. Αν αναρωτιούνται οι Γερμανοί του Αlpha γιατί δεν έχει τηλεθέαση το σκουπιδοριάλιτι «Μπιγκμπράδερ», έχουν την απάντηση μπροστά τους. Τις ίδιες απολαύσεις ναρκισσιστικών προσωπικοτήτων που κάνουν θέαμα τα πάθη τους και τις στρατηγικές τους για να επικρατήσουν επί των ομοίων τους, προσφέρει ήδη το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής τηλεόρασης. Πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα, απογευματινάδικα έχουν όλα ενωθεί σε ένα παράδοξο τηλεοικοδόμημα που μοιάζει με Μπιγκμπραδερόσπιτο όπου οι παρουσιαστές συμπεριφέρονται σαν έγκλειστοι. Ο ορίζοντάς τους είναι το γυάλινο τείχος της τηλεόρασης, το βλέμμα φτάνει μέχρι τον «απέναντι», τον ανταγωνιστή και τις εκπομπές που ασχολούνται με τους ίδιους. Και φυσικά, όπως πάντα συμβαίνει με τον εγκλεισμό, χάνουν το μέτρο και τον έλεγχο των ελαττωμάτων τους.

Το θεαματικό ξέσπασμα θυμού της Βάνας Μπάρμπα τις προάλλες επειδή περίμενε ώρα πολλή προτού την καλέσουν στο πλατό του πρωινάδικου του Μega τα τελευταία λεπτά της εκπομπής, οπότε και αποχώρησε μεγαλόπρεπα, στάθηκε ακόμη μία αφορμή για εκείνη την τηλεοπτική εξωφρενική διόγκωση της μηδαμινότητας όπως μόνο τα μπιγκμπραδερικά τηλεοπτικά μας ήθη μπορούν να πετύχουν. Η ίδια μεν μπορεί να εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για μια παράσταση ανταρσίας απέναντι στην αλαζονεία τουκόσμου-της-τηλεόρασης, που είναι «πιασάρικη» συμπεριφορά και έχει δίκιο. Ακολούθησε όμως τέτοιο πλούσιο θέαμα αντιδράσεων και «απαντήσεων» από τους παρουσιαστές ώστε απλώς την επιβεβαίωσαν στο περί «αλαζονείας».

Μια απλή συγγνώμη θα ήταν αρκετή, δεν χάλασε δα και ο κόσμος, τα νεύρα περνούν και όλα αποκαθίστανται με την ευγένεια. Αλλά όχι, ακολούθησε ειρωνεία, τόσο τη στιγμή της έντασης και της αποχώρησης όσο και σε δηλώσεις αλλεπάλληλες, «και τον Χάρισον Φορντ να είχαμε καλέσει 25 λεπτά θα του δίναμε» (ο χρόνος που απέμενε από την εκπομπή ήταν μικρότερος και αυτό προκάλεσε την μήνιν της ηθοποιού), και αστειάκια στην εκπομπή την επομένη και τη μεθεπομένη. Τόσο ασήμαντη η υπόθεση, τόσο μεγάλος ο καημός! Αλλά όχι, τίποτε δεν είναι μεγαλύτερο από την ανάγκη του «έγκλειστου» στον μικρόκοσμό του τηλεαστέρα να επιβεβαιώσει την εξουσία του, να εξοντώσει οποιονδήποτε θεωρεί ότι αμφισβητεί τη δεσποτεία του. Μπηχτές, σαχλίτσες, υπονοούμενα. Α! ναι, ένας αμέριμνος κόσμος, προστατευμένος από τις κάμερες, για να αναπαράγει την αφασία του. Και όλα αυτά σε μια εποχή που το τηλεοπτικό κοινό δείχνει να διψάει για το είδος της τηλεόρασης που θα το κάνει, έστω για μια στιγμή, να θυμηθεί τον καλό εαυτό του.

Απαράβατος τηλεοπτικός κανόνας – θα έπρεπε να είναι γνωστός στους θαυμαστές της αμερικανικής τηλεόρασης- για τους παρουσιαστές λαϊκών προγραμμάτων είναι ότι πρέπει να δίνουν την αίσθηση πως αποτελούν σάρκα εκ της σαρκός του κοινού τους και να μην ξεπερνούν τα όρια της αγωγής και του ήθους που εκείνο φαντασιώνεται ότι το χαρακτηρίζουν. Η δυσκολία της εποχής για τους εγχώριους τηλεαστέρες και λοιπές τηλεδιασημότητες, οι οποίοι απογειώθηκαν από τη χαρά τους που βρίσκονται στο γυαλί, είναι ότι το κοινό αυτές τις εποχές διψάει για μια στιγμή τηλεόρασης που θα του θυμίσει ότι έχει και καλό εαυτό, δεν τον ξεπούλησε ολόκληρο στα ήθη του εγωκεντρικού, ανθρωποφαγικού σουξέ που καθιερώθηκαν την εποχή της καταναλωτικής τρέλας. Ειδάλλως προτιμάει προϊόντα όπως η «Κορίνα η αγριόγατα», που είναι και αυθεντικό λατινοαμερικανικό σαπούνι και σπάει πλάκα με τις υπερβολές.