[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πικρή επέτειος

Παραιτήθηκε για λόγους προσωπικούς η Θάλεια Δραγώνα.

Προσωπικούς, µε την έννοια ότι µε το πρόσωπό της τα είχαν βάλει οι διάφοροι ακροδεξιοί, προσωπικά τη λοιδορούσαν, τη συκοφαντούσαν και την απειλούσαν στα σάιτ και τα µέσα τους.

Προσωπική επίθεση της έκαναν, «θα πεθάνεις!», «θα το µετανιώσεις», «θα σε θάψουµε». Ετσι κάνουν οι ακροδεξιοί, προσωπικές επιθέσεις. Οι άλλοι τι κάνουν όµως; Οι δηµοκράτες, οι αριστεροί, οι φιλελεύθεροι, όλοι όσοι µιλάνε για την ελευθερία της γνώσης, της έκφρασης, όλα αυτά τα ωραία πράγµατα; Τι κάνει η δηµοκρατικά εκλεγµένη κυβέρνηση; Η υπουργός Παιδείας δέχτηκε την παραίτηση. Μπορεί να της στέλνουν κι αυτηνής χαρτάκια, «πρόσεχε» κ.λπ.

Προσωπικά, στον ενικό, απειλητικά, όπως οι φωνές των περιοίκων στον Αγιο Παντελεήµονα, που αφήνουν να περάσει στον δρόµο µόνο όποιος γουστάρουν. Το επιτρέψαµε αυτό, ως κοινωνία, κράτος, κυβέρνηση.

Καταλαβαίνετε τι γίνεται, πολίτες και λειτουργοί; Γιορτάσαµε την επέτειο του πολέµου εναντίον του φασισµού πάλι, και πώς τη γιορτάσαµε; Λύνοντας όλες τις απορίες µας για το πώς ανέβηκε ο φασισµός στην Ευρώπη, αν µη τι άλλο. Ετσι ανέβηκε, ήταν τόσο απλό.

Μια επιστήµονας που προσπαθούσε να σκεφτεί προτάσεις για την Παιδεία, απειλήθηκε και δεν πήγαµε να σταθούµε δίπλα της όλοι. Να ξενυχτάµε στον δρόµο της. Η κυβέρνηση την άφησε µόνη, στον ενικό αριθµό των απειλών. Νοµίζουµε ότι ακόµα έχουµε δηµοκρατικό πολίτευµα; Ο αρχηγός του ακροδεξιού κόµµατος βγήκε και περηφανεύτηκε που κατάφερε να τη διώξει. Ο δικός του «πατριωτισµός» νίκησε, όσοι δεν συµφωνούν πρέπει να φοβούνται. Στον Αγιο Παντελεήµονα οι «περίοικοι» ξυλοκοπούν µετανάστες, τους κλείνουν τα µαγαζιά, πετάνε αυγά στους πολιτικούς που τολµάνε να πλησιάσουν. Είναι σαν να ζούµε έναν εφιάλτη µε γνωστό σενάριο, Γερµανία του 1930, και µουδιασµένοι βυθιζόµαστε στις σκηνές του, ανίκανοι να σαλέψουµε, ανίκανοι να ξυπνήσουµε.