Το στάιλινγκ του θυµού

Καµιά µόδα δεν θεωρούµε αθώα. Πόσω µάλλον αυτήν την καινούργια, που κάνει µόδα τον τσακωµό
diaman@dolnet.gr
Πλακώθηκαν οι µοντέλες στο ριάλιτι του Αnt1 µε αρχιτσαντίλα την Καγιά, όχι γιατί στ’ αλήθεια θύµωσαν, όπως αρχικώς νοµίσαµε, αλλά για να βγουν θυµωµένες στις φωτογραφίες. Για να υπηρετήσουν το ειδικό στάιλινγκ του… θυµού. Κάτι ρούχα αγριευτικά, πόζες σαν να πλακώνονται στο ξύλο, χείλη κατακόκκινα σαν αίµα που στάζει και καρικατούρες γυναικών σε σκηνές µαλλιοτραβήγµατος.

Και δεν φτάνουν οι πασαρέλες µε τη µοδάτη τσαντίλα, αλλά έχουµε και τη µόδα του κουζινικού θυµού. Αυτήν που έφερε ο Μποτρίνι και που θέλει τον ίδιο να ξεσπάει σε… «γαλλικά» και τους µαγαζάτορες να πλακώνονται µε τα γκαρσόνια ή τις συζύγους τους. Ωραία πλάκα! Σε µια εποχή που ο κόσµος είναι πραγµατικά θυµωµένος, που ο θυµός του, επειδή διαψεύστηκαν µε βαρβαρότητα οι ελπίδες του, θεριεύει τόσο που αποκτά ήχο υπόκωφο και απειλητικό, αίφνης εµφανίζεται ένας θυµός-µόδα.

Με µοντέλες που ξεµαλλιάζονται ή µε chef που πλακώνονται, σηµασία έχει ότι δύο από τις βασικές πολιτισµικές βιοµηχανίες των καιρών, η µόδα και η εστίαση, και οι δυο µε αυστηρούς κώδικες συµπεριφοράς, διαφηµίζονται από την τηλεόραση µε καρναβαλίστικους θυµούς.

Ελάχιστη σηµασία θα είχε αυτός ο ναρκισσιστικός θυµός, που δεν έχει άλλο στόχο από το να τραβήξει το βλέµµα και δεν θα ήταν παρά απλώς µια ακόµη γελοιότητα από τις τόσες στις οποίες επιδίδεται µια στοµωµένη τηλεοπτική παραγωγή, χωρίς έµπνευση και δηµιουργικότητα, αν δεν συντονιζόταν µε τα ήδη εξαγριωµένα τηλεοπτικά ήθη.

Αυτό κάθε άλλο παρά καινούργιο φρούτο είναι. Περάσαµε εποχές που ο θυµός ως θέαµα θεωρούνταν εξόχως γαστριµαργική τηλεόραση και που το ξεµάλλιασµα τηλεαστέρων αποτελούσε το επίκεντρο εκείνου του τηλεπαραθυράτου µεσηµεριανάδικου κιτρινισµού, που υπηρετήθηκε µε τόση συνέπεια αρχικώς από τη Στεφανίδου και ακολούθως από τη Λαµπίρη. Ξαφνικά όλοι αγαπήθηκαν µεταξύ τους, ο µεσηµεριανάδικος κιτρινισµός έγινε απογευµατινάδικη «εκποµπή κοινωνικού περιεχοµένου», αλλοτινοί αντίπαλοι «έδωσαν τα χέρια» συµβολικώς σε µια υποχρεωτική ανακωχή όταν διαπιστώθηκε ότι το «πάπλωµα», αν δεν συσπειρωθούν – δεν σφιχταγκαλιαστούν για την ακρίβεια – δεν θα φτάσει για όλους. Εγινε ο θυµός µοντελική πόζα και ριαλιτιτζίδικη παράσταση. Αγωνίζονται να τον «πουλήσουν» και ως µπιγκµπραδερική νοστιµιά, µόνο που το εν λόγω ξεκατίνιασµα αφήνει παγερά αδιάφορο το τηλεοπτικό κοινό. Γιατί, παρά τις κοπιώδεις προσπάθειες πρωινάδικων και λοιπών εκποµπών και την κολοσσιαία διαφηµιστική καµπάνια σε σηµείο που να βοµβαρδίζεται ο τηλεθεατής µε µπιγκµπραδερικούς και next top-µοντελικούς πολτούς µέχρι να πει «ήµαρτον», καµιά απολύτως συσκευασία θυµού δεν πουλάει πλέον. Για την ακρίβεια δεν πουλάνε οι παλιές ριαλιτιτζίδικες συνταγές, όπως δεν πουλάνε και οι παλιές πρωινάδικες συνταγές. Το στάιλιγνκ-του-θυµού είναι εκτός εποχής, είτε σε εκδοχή µοντελική, είτε σε µποτρινική, είτε σε µπιγκµπραδερική.


Αγώνας δρόµου για να τονώσουν την ίντριγκα

Κανένα θέαµα δεν µας έχει προκαλέσει µεγαλύτερη θλίψη από αυτή την αναγκαστική προβολή αποσπασµάτων από το µπιγκµπραδερικό τηλεσκουπίδι, στην οποία έχει υποχρεωθεί ολόκληρος ο Αlpha. Μόνον το δελτίο ειδήσεων, αν δεν κάνουµε λάθος, την έχει γλιτώσει, αλλά µάλλον αναζητά ευκαιρία το κανάλι να προβάλει και από εκεί κάτι µπιγκµπραδερικό. Και δεν φτάνει η προβολή διαφόρων άσχετων σκηνών, ανοίγουν διάλογο οι παρουσιαστές µεταξύ τους, ειδικώς στο «Κους-Κους» και στο «Δέστε τους» αναλύοντας κάθε χαζοµάρα που συµβαίνει εντός του µπιγκµπραδερόσπιτου.

Βάζουν τα δυνατά τους µε αξιέπαινη, να το πούµε αυτό, καναλική συνείδηση να τονώσουν την ίντριγκα, να κάνουν ευφάνταστα σχόλια παριστάνοντας ότι τάχα φλέγονται από ενδιαφέρον, ότι τρελαίνονται για τους καβγάδες τους, ότι γελάνε µε τις χαζοµάρες τους. Μπας και πείσουν το κοινό να το βλέπει.

Τι χαµένος κόπος! Πιο άδικο ξόδεµα επαγγελµατιών δεν έχει γίνει στην εγχώρια τηλεόραση. Οχι γιατί στις εκποµπές τους όλοι αυτοί (Μουτσινάδες, Καραβάτες κ.λπ.)

ανέλυαν τον Χάιντεγκερ. Μέσα στην κατινιά και το κουτσοµπολιό ήταν. Αλλά είχαν τουλάχιστον την ελευθερία, έστω την ψευδαίσθηση, ότι επιλέγουν τα αντικείµενα του κατινισµού τους και ότι το πεδίο δράσης τους είναι ευρύ και όχι η αυλή µιας χούφτας αδιάφορων ανθρωπόµορφων χαµστεροειδών. Δεν είναι µόνο παγίδα για το τηλεοπτικό κοινό το εν λόγω τηλεσκουπίδι, αποδεικνύεται χειρότερο για ένα ολόκληρο κανάλι.