Θρίλερ µε σταρ τον ήχο

Νo 25
«Η συνοµιλία»
Ο Φράνσις Φορντ Κόπολα, µέσα σε κάτι λιγότερο από επτά χρόνια, πήρε τα πάντα και τους πάντες παραµάσχαλα και τα ’κανε όλα. Και µεταξύ δύο «Νονών» και τριών Οσκαρ, είπε να κάνει διάλειµµα για να ξεµουδιάσει. Ετσι κατέβηκε από τον θρόνο του «Godfather» και µάνι µάνι σκηνοθετεί ένα από τα πέντε σπουδαιότερα θρίλερ όλων των αµερικανικών εποχών.

Ετσι για πλάκα!

Η φαιστειακών διαστάσεων οι εκρήξεις από τις ποταµιαίες εµπνεύσεις του. Τότε. Από το 1972 µε τον πρώτο «Νονό» µέχρι το 1979, µε το «Αποκάλυψη τώρα», το απόλυτο αριστούργηµά του.

Φανταστείτε. Δεν γούσταρε να κάνει τον «Godfather». Δεν του πήγαινε. Κάποιος τον πρότεινε και ένας από τους παραγωγούς πετάχτηκε πάνω φωνάζοντας «µα, αυτός είναι red» (κοµµουνιστής). Αργότερα, όταν σάρωνε ταµεία, κριτικές, Οσκαρ, οι αντίζηλοι και συνοµήλικοί του ψιθύριζαν µε συγκρατηµένη κακία «Α ρε, να ‘µουνα Κόπολα και ας µε λέγανε κοµµουνιστή»! Μέσα λοιπόν σ’ αυτή την επταετία, οι άλλοι έβλεπαν τη σκόνη του µε τα κιάλια. Κοντά σ’ αυτά πάρε να ‘χεις και µια «Συνοµιλία». Να πάρε, απαντούν οι ακαδηµαϊκοί, και τρεις υποψηφιότητες Οσκαρ (καλύτερης ταινίας, σεναρίου και ήχου). Το µπόι του µεγάλωσε, η έπαρσή του φούντωσε, η αλαζονεία του εκτοξεύτηκε στο σύµπαν. Εγώ είµαι και όλοι οι άλλοι απλώς οδοντόκρεµες. Ετσι κάθεται και φτιάχνει δική του εταιρεία και δικό του στούντιο, το «Ζoetrope».

Βig mistake. Γιατί το Χόλιγουντ θύµωσε. Γιατί εκείνος πίστεψε ότι το κοινό θα τον ακολουθούσε σε ό,τι θα έκανε και έτσι µε όλους πλακώθηκε. Ακόµα και µε τον «µικρό» Γερµανό Βιµ Βέντερς. Τον κάλεσε, τον πλήρωσε και όταν είδε τις µαλακίες (έτσι είπε) στην ταινία «Χάµετ» µόνο που δεν έγινε µονοµαχία. Ετσι αποκαθηλώθηκε, ηρέµησε, µεγάλωσε, γέρασε και στο φινάλε τα φράγκα τα βγάζει από τα δικαιώµατα των ταινιών του και από το κρασί που παράγει στους απέραντους κάµπους της Καλιφόρνιας. Εnd of story.

Ο Τζιν Χάκµαν, εννέα χρόνια µεγαλύτερος του «Godfather», δηλαδή σαράντα τεσσάρων το 1974, είχε διαπρέψει σε δύο ιστορίες, Με την πρώτη, τον «Ανθρωπο από τη Γαλλία» (French connection), κερδίζει Οσκαρ. Με τη δεύτερη, «Το σκιάχτρο» (Τhe scarecrow), ξεδιπλώνει τις δραµατικές του αποχρώσεις. Πράγµα που το επαναλαµβάνει, µπεργκµανικά, στην «Αλλη γυναίκα» (Αnother woman) του Γούντι Αλεν. Τέλος πάντων. Ο Κόπολα λοιπόν του αναθέτει τον πρώτο ρόλο στη «Συνοµιλία». Να παίξει _ και το κάνει αλησµόνητα _ τον ιδιωτικό ντετέκτιβ, έναν µέγιστο µάστορα στις ηχητικές υποκλοπές. Γι’ αυτό το όνοµά του είναι Χάρι Call (από το τηλεφώνηµα). Ο ιδιοφυής εγκέφαλός του είχε συλλάβει µονοκοπανιά δύο αιρετικές αντιστροφές. Η πρώτη είχε να κάνει µε τον ήχο. Προφανώς να κάνει τον καµπόσο στον Αλφρεντ Χίτσκοκ και τον «Σιωπηλό µάρτυρα» (Rear Window, 1954). Εκεί δηλαδή όπου ο Τζίµι Στιούαρτ, ακινητοποιηµένος, λόγω τραυµατισµού, σε µια αναπηρική πολυθρόνα, συλλαµβάνει µέσα από τηλεφακό την τελετή ενός εγκλήµατος που συµβαίνει στην απέναντι πολυκατοικία. Μπορεί να ήθελε να κάνει τον καµπόσο και στο «Βlow up» που γύρισε ο Μικελάντζελο Αντονιόνι το 1966 στο Λονδίνο. Who knows;

Η δεύτερη αντιστροφή έχει να κάνει µε τον θόρυβο. Επειδή ο Χάρι Κολ είναι αναγκασµένος να κυκλοφορεί σαν γάτα, για να µην τον πάρουν χαµπάρι, ο θόρυβος πατικώνεται, πνίγεται, σχεδόν εξαφανίζεται.

Ετσι η ηχητική µπάντα, κατασκευασµένη από δύο αρχιµάστορες του είδους (Ουόλτερ Μαρτς και Αρτ Ρότσεστερ) είναι ο κρυφός πρωταγωνιστής της δράσης και της ίντριγκας.

Ο κοριός αναλαµβάνει χρέη εικόνας. Καθηλωτικό και τροµερό. Μας έπεφταν τα σάλια.

Βρε, τον αθεόφοβο. Ηe fucks my brains που λένε και µερικές χαζογκόµενες σε διάφορες πλαστικές αµερικανιές. Ο Χάρι Κολ, λοιπόν, λαµβάνει αποστολή να παρακολουθήσει, ηχητικά, σαν κοριός, ένα ζευγάρι.

Τον Μαρκ και την Αν. Η εντολή προέρχεται από τα γραφεία µιας θηριώδους εταιρείας µε κλητήρα τον Χάρισον Φορντ.

Ετσι πέφτει µε τα µούτρα στο προσωπικό του κρησφύγετο, που ουδείς γνωρίζει, και κατασκευάζει δικούς του µικροσκοπικούς µηχανισµούς ηχητικών υποκλοπών. Ετσι παγιδεύει το ανυποψίαστο και παράνοµο ζευγάρι. Και όταν θα «καθαρίσει» τη µαγνητοταινία και θα πετάξει τους περιττούς ήχους, θα αντιληφθεί την ύπαρξη µιας συνωµοσίας. Τα δύο αυτά πλάσµατα προορίζονται για λουτρό αίµατος. Θα τα σφάξουν.

Ετσι ο Χάρι, για πρώτη φορά στην τόσο πετυχηµένη, σιωπηλή καριέρα του, θα εµπλακεί σε µια επικίνδυνη ιστορία. Ηarry is not your business. Κι όµως αυτός, αν και λαµβάνει την παχυλή αµοιβή του, ακάθεκτα προχωράει στην παγίδευσή του. Γιατί τότε αυτός, ο κοριός, θύµα κοριού θα γίνει. Η τελευταία, µνηµειώδης σκηνή, που µέσα στον τρόµο του σχεδόν κατεδαφίζει τον ιδιωτικό κρυψώνα του παραπέµπει στο «Πάθος» (Α Ρassion) του Ινγκµαρ Μπέργκµαν. Αν µε ρωτούσε κάποιος ποιο από τα δύο, ο «Νονός» ή αυτό, αµέσως και ενστικτωδώς θα απαντούσα «Η συνοµιλία»!


Η ταυτότητα

§ Πρωτότυπος τίτλος: Τhe conversation § Ετος: 1974 § Είδος: Θρίλερ § Σκηνοθεσία – Σενάριο: Φράνσις Φορντ Κόπολα § Cast: Τζιν Χάκµαν, Φρέντερικ Φόρεστ, Τέρι Γκαρ, Σίντι Ουίλιαµς, Τζον Γκαζάλε, Χάρισον Φορντ, Ρόµπερτ Ντιβάλ (uncredited) § Μουσική: Ντέιβιντ Σάιαρ § Φωτογραφία: Μπιλ Μπάτλερ § Διάρκεια: 113’ § Χώρα: ΗΠΑ