Κουτσά στραβά

Αντε να ξεκινήσουμε με ένα κουίζ: Πόσο εναλλακτικοί είμαστε ή μπορούμε να είμαστε; Λίγο; Πολύ; Ε, όχι και σαν την Αννα Βίσση που μετά την «πυρά με τις ξενέρωτες» μπορεί να το γυρίσει στο εναλλακτικό, το οποίο κάποτε βρίσκεται στις ρίζες. Στην Κύπρο, ας πούμε, για την «Απόλυτη». Οπου μπορεί να στήσει εναλλακτική «πυρά» για τις αμπάλατες στην τοπική διάλεκτο. Κάπως έτσι: «Αμα θες να φύεις η πόρτα εν τζιαμέ/ τζιαι αν εσύ εποστάθηκες εγώ έππεσα χαμέ/ κανόνισε την νύχτα σου με τζίνον τον πελλόν/ τζι εγώ εννά πάω να σαστώ τζι έξω στην Λεμεσό θα τα πιώ./ Ατε τζιαι πόψε να φκεις μ΄ ούλλες τες τσιούλλες της γης/ ΄φκα γυρό στο χωρκό τζιαι πούλα έρωτες/ να βρεις κορούες σωστές να πει τζι η μάμμα το yes/ λαμπρατζιά, λαμπρατζιά με τες αμπάλατες!» Εναλλακτικό είναι να γράφεις την αυτοβιογραφία σου από την ανάποδη, όπως ο νοτιοαφρικανός νομπελίστας Τζον Μ. Κουτσί στο νέο του μυθιστόρημα (σελ. 32). Σ΄ αυτό, τον εναλλακτικό εαυτό, που βιογραφείται μετά θάνατον, ο Κουτσί αποθέτει το βάρος μιας αρνητικής λίμπιντο, τη φήμη του κακού εραστή, αλλά και το προφίλ ενός ανθρώπου που στον «πολιτικό σκουπιδότοπο» της Νότιας Αφρικής είναι λευκός, γκαντέμης και ξενέρωτος και θέλει από πάνω να μάθει και σάμπα.

Υπάρχει και εναλλακτική αριστερή οπτική: «Και να μην υπήρχε ο Νίκος Ζαχαριάδης θα τον επινοούσαμε», όπως λέει ο καψαλισμένος στα χρόνια του Εμφυλίου παππούς, αντι-ηγετικός και παλιός υποβολέας της Ελένης Παπαδάκη στο Εθνικό (που την έβγαλαν από τη μέση αριστεροί κι ηθοποιοί, με μιαν εκτέλεση), στο νέο μυθιστόρημα του Μισέλ Φάις «Πορφυρά γέλια». Ενα βιβλίο για την άλλη- την εναλλακτική, είπαμε- ιστορία του ΚΚΕ, που απευθύνεται σε ανέστιους πολιτικά, σε αποκαρδιωμένους των (αριστερών κυρίως) κομμάτων, ξεκαρφώνοντας θεούς και δαίμονες.

Εναλλακτικό, λοιπόν. Ε, όχι σαν την «Κάρμεν» του Λιβαθινού με τη Μαρία Ναυπλιώτου σε μιαν αυλή. Οχι σαν τον «Ορέστη» μέσα από τα μάτια μιας φοιτητικής παρέας σε εκδρομή… Πέρα, πολύ πέρα από φεστιβαλικά προγράμματα και επίσημους πολιτιστικούς φορείς, έξω από τις μονόφωνες δισκογραφικές και τα ακόμη πιο θλιβερά μονόφωνα ραδιόφωνα με τα ποπάκια και τα νάιλoν λαϊκοπόπ «σουξεδάκια» της σειράς. Να, σαν τους atenistas, μια ομάδα που αναζητά ευρηματικές δράσεις για την πόλη, ή την κοινότητα χειροτεχνών και σχεδιαστών Μeet Μarket που πουλάνε ντιζάιν με χαρά υπό τους ήχους DJ.

Αντε και ολίγον σουίνγκ από τους Αthens Swing Riots, γιατί γυρνώντας προς τα πίσω στον χρόνο βρίσκεις κάποτε να σε περιμένει και το αύριο ή το πάντα, το διαχρονικό. Στο εναλλακτικό υπάρχουν κι άλλα: θέατρο ψαγμένο και αιχμηρό από τους «Αθεράπευτους» στα Γιάννενα, «το Λονδίνο της Ηπείρου». Η alternative-indie από μια σειρά εναλλακτικών μουσικών σχημάτων στον Βόλο (και πολλά άλλα- από την επόμενη σελίδα).

Και κάπου εκεί ανάμεσα- πάντα- η πολιτική. Την οποία ο Ανδρέας Παπανδρέου την είχε χαρακτηρίσει ως τέχνη του ανέφικτου, όπως θυμίζει η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου στην «αταίριαστη» συνάντησή της με τον Διονύση Τσακνή (υπό το άγρυπνο βλέμμα του Θανάση Νιάρχου, σελ. 12). Μια πολιτική λοιπόν που έφτασε να θέλει την τέχνη ανέφικτη και την ξεχνά ή την παραμερίζει όλο και περισσότερο την τέχνη και γενικότερα τον πολιτισμό την ώρα που βουτάει τη μεγάλη κουτάλα στον χυλό του κρατικού κορβανά. Εκεί που δεν χωράνε εναλλακτικές, ούτε μαθήματα ήθους και δημοσιονομικής οικονομίας- μετεξεταστέοι σ΄ αυτά φτάσαμε στο ΔΝΤ και στα βαριά μέτρα. Τι κι αν πρόσφατη έρευνα έδειχνε πως οι Ελληνες θέλουν την τέχνη να χρηματοδοτείται ακόμη και σε περιό δους οικονομικής κρίσης… Επικρατείαυτή η πολιτική που αφήνει απ΄ έξω τα εφηβικά ή νεανικά όνειρα για δημιουργία, σκυμμένα και βυθισμένα σ΄ ένα λάπτοπ, κρυμμένα σαν βλέμματα φευγαλέα πίσω από μια ψηφιακή κάμερα. Η όνειρα σαν κι αυτά που καταθέτουν κάθε μέρα νέοι απ΄ όλη την Ελλάδα σε μια ιδιωτική τράπεζα νεανικής διάθεσης, τοκίζοντας για το μέλλον το καλλιτεχνικό βλέμμα του σήμερα. Κόντρα στη στείρα, κοντόφθαλμη πολιτική για τον πολιτισμό, το Ρublic Digital Festival προτιμά να κοιτάει- και να βραβεύσει στις 19 Οκτωβρίου- τα καλύτερα βίντεο και τα καλύτερα «όνειρα παιδιών της γειτονιάς», που θα έλεγε και ο Μάνος Χατζιδάκις (σελ. 1

0).

Εναλλακτική τέχνη, είπατε; Εχει κι ο Τζίμης Πανούσης τη δική του εναλλακτική άποψη: «Με χτύπησε ο Ερωτας στο χάπι του φινάλε/ Και τα ΄καμα όλα βίντεο, τα πήγα στις μπιενάλε/ Να πάρω κάνα Φοίνικα καμιά Χρυσή Αρκούδα/ Να γίνω κούφιος Ζεν Πρεμιέ, να μπω μες στη λακκούβα/ Με τους ευνούχους-μπιμπελό, τους δήθεν καλλιτέχνες/ Που τους ξερνάει το κοινό και γίνονται επαίτες/ Τον κρατικών χορηγιών, των αιμοβόρων σκύλων/ Γαβ γαβ μίλα μου χάι Χάρυβδη και Σκύλα μου…» Ή, όπως λένε, «καλομελέτα κι έρπεται»!

Koutsastraba@dolnet.gr