Κουτσά στραβά

«Με το που γεννιέσαι σε κάνουν να αισθάνεσαι μικρός/ με το να μην σου δίνουν χρόνο για τίποτα/ μέχρι ο πόνος να γιγαντωθεί τόσο που να μη νιώθεις τίποτα απολύτως/ Ηρωας της Εργατικής Τάξης, αυτό αξίζει να είσαι./ Σε πληγώνουν στο σπίτι, σε χτυπούν στο σχολείο/ σε μισούν αν είσαι έξυπνος και δεν αντέχεις τους ανόητους/ μέχρι που τρελαίνεσαι τόσο που να μην ακολουθείς τους νόμους τους/ Σε ντοπάρουν με θρησκεία, σεξ και ΤV/ και φτάνεις να πιστεύεις πως είσαι τόσο έξυπνος κι αταξικός κι ελεύθερος/ όμως παραμένεις βρωμοχωριάτης απ΄ όσο βλέπω».

Τα ΄λεγε ο Λένον στο «Working class hero», από το 1970 ακόμη. Και ίσως είναι ώρα να τα επαναφέρουμε στη μνήμη μας, σήμερα που θα ήταν πια 70 ετών (αφιέρωμα θα διαβάσετε στις σελίδες που ακολουθούν), αν πριν από τριάντα χρόνια ένας δολοφόνος δεν είχε κόψει το νήμα της ζωής και της- μουσικής- σκέψης του.

Παιδί των λουλουδιών, της «Lucy in the sky with diamonds» και της απόλυτης ελευθερίας, δεν ήξερε πως όσα θα χτίζονταν όλα αυτά τα χρόνια, έκτοτε, θα μας έφερναν στην εικόνα μιας νεολαίας που για παράδειγμα στην ελληνική περιφέρεια (όπως καταθέτει ο Σταμάτης Κραουνάκης στην… «αταίριαστη» συζήτησή του με τη Μαριέττα Γιαννάκου, στη σειρά που επιμελείται ο Θανάσης Νιάρχος – σελ. 10) ζει ως εξής: «Μαζεύονται, μετά τη 1 το μεσημέρι, σε διάφορα σπίτια, πίνουν “μπάφους”, τους λεγόμενους στούκας, χόρτο, βγαίνουν, πηγαίνουν στις καφετέριες, ξαναγυρνάνε στα σπίτια, ξαναπίνουνε “μπάφους”, μιλάνε για την κρίση, νταγκλάρουνε και κοιμούνται. Την άλλη μέρα πάλι τα ίδια. Και πρόκειται για παιδιά που οι γονείς τους έχουν χωράφια, έχουν περιουσία».

Κάποτε η, κατά Λένον, Ελινορ Ρίγκμπι «μάζευε το ρύζι στην εκκλησία μετά το γάμο/ ζούσε ένα όνειρο/ περίμενε στο παράθυρο, φορώντας το πρόσωπο που κρατούσε κλεισμένο σ΄ ένα βάζο δίπλα στην πόρτα/ για ποιον άραγε; / Ολοι οι μόνοι άνθρωποι / από πού έρχονται, άραγε;/ Η Ελινορ Ρίγκμπι πέθανε στην εκκλησία και τάφηκε μόνη με τ΄ όνομά της/ κανείς δεν ήρθε/ ο πάτερ ΜακΚένζι τινάζει το χώμα από τα χέρια του καθώς αφήνει τον τάφο/ κανείς δεν έχει σωθεί». Η Ελινορ ήταν σαν τις απλές γυναίκες του Γιοχάνες Βερμέερ, στους πίνακές του (η απάντηση στο μυστικό των θηλυκών μοντέλων του στη σελ. 8). «Μπορεί να γυαλίζεις τα παπούτσια σου/ και να φοράς κοστούμι/ μπορεί χα χτενίζεις τα μαλλιά σου/ και να έχεις όψη καλή/ μπορεί να κρύβεις το πρόσωπό σου/ πίσω από ένα χαμόγελο/ όμως ένα δεν μπορείς να κρύψεις/ ότι είσαι ανάπηρος μέσα σου…», τραγουδούσε ο Λένον. Σαν αυτό που έκρυβε και ο πυγμάχος Τζέικ ΛαΜότα, το «Οργισμένο είδωλο» του Σκορσέζε και του Ντε Νίρο (σελ. 1

2).

«Ηγυναίκα είναι ο νέγρος του κόσμου / Είναι, αλήθεια… σκέψου το/ Σκέψου το, κάνε κάτι γι΄ αυτό./ Τη βάζουμε να βάφεται και να χορεύει σαν να είναι δούλος / λέμε πως δεν μας αγαπά/ αν είναι αληθινή απέναντί μας/ λέμε πως προσπαθεί να κάνει τον άντρα/ υποβιβάζοντάς τη λέμε πως έχει το πάνω χέρι…/ Τη βάζουμε να γεννάει τα παιδιά μας/ και μετά την αφήνουμε επειδή γίνεται μια χοντρή κλώσσα…». Σ΄ αυτήν την εικόνα είχε επιχειρήσει να αντισταθεί μέσα από το τηλεοπτικό «Sex & the City» η υπερσεξουαλική Σαμάνθα- Κιμ Κατράλ. Μέχρι που ανακάλυψε την ουσία πίσω από τη «σεξουαλική αντίσταση» στα κιτάπια του Σαίξπηρ. Και παίρνει στ΄ αλήθεια το πάνω χέρι ως- θεατρική- Κλεοπάτρα (σελ. 1

4).

Στον αντίποδα η αναχωρήτρια για μέρη εξωτικά και… ευτυχισμένα Τζούλια Ρόμπερτς στο κινηματογραφικό «Εat, Ρray, Love», που υλοποιεί το όνειρο των γυναικών που ξυπνούν και θέλουν να τα βροντήξουν και να φύγουν (σελ. 45). Ιt΄s so hard, Τζον Λένον: «Πρέπει να ζεις, πρέπει να αγαπάς, πρέπει να είσαι κάποιος/ όμως είναι δύσκολο, στ΄ αλήθεια./ Κάποτε νιώθω πως με παίρνει από κάτω»…

«Οτρόπος με τον οποίο βιώνεις τον έρωτα γίνεται πολύ πιο πλούσιος όταν έχεις το μικρόβιο της καλής λογοτεχνίας, διότι ένα καλό μυθιστόρημα αφυπνίζει τις ευαισθησίες σου», αντιπροτείνει ο νέος νομπελίστας Μάριο Βάργκας Λιόσα (συνέντευξη στη σελ. 15). Που πιστεύει πως αφελώς έλεγαν στην εποχή του Λένον ότι ένα ποίημα μπορεί να προκαλέσει μια επανάσταση. «Το άμεσο κάρμα θα σε βρει κατακούτελα/ πρόσεξε, συμμαζέψου/ Τι πας να κάνεις;/ Το άμεσο κάρμα θα σε βρει στο Δόξα Πατρί/ συμμαζέψου/ συμμορφώσου με το ανθρώπινο γένος», ανταπαντά το Σκαθάρι του Λίβερπουλ. Και ο διάλογος συνεχίζεται…

Koutsastraba@dolnet.gr