[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Αθήνα – τηλεπαιχνίδι

Πολλοί απορούν µε τους ηθοποιούς και τις τηλεπερσόνες που κατεβαίνουν υποψήφιοι για το Δηµοτικό Συµβούλιο της Αθήνας. Μερικοί δεν απορούν καν. Εχουν συνηθίσει να ζούνε µέσα στην τηλεοπτική ψευδαίσθηση. Με τους τηλεαστέρες στο Δηµοτικό Συµβούλιο αποκτούν πλέον άµεση επαφή.

Θα είναι η πόλη ένα πλατό καλλιστείων. Να περάσει η Οµόνοια, θα λέει ο γυαλιστερός κριτής, και θα καταφτάνει αναποδογυρισµένη η πλατεία, θα στριφογυρίζει λουσµένη σε φώτα.

Τι θα κάνουν στο Δηµοτικό Συµβούλιο αυτοί οι άνθρωποι; Μα δεν έχει καµιά σηµασία. Το Δηµοτικό Συµβούλιο είναι κάτι πολύ βαρετό, στο οποίο πατάνε το πόδι τους µια φορά το πολύ.

Η δουλειά του Δήµου βγαίνει στα γνωστά παλιά γραφεία του Δήµου. Με τους ίδιους άγνωστους παλιούς ανθρώπους. Οι αντιδήµαρχοι είναι οι ίδιοι εδώ και είκοσι τέσσερα χρόνια. Εχουν κολλήσει στην καρέκλα τους οι άνθρωποι. Σέρνουν τη ρουτίνα µε τον ίδιο τρόπο, κάθε φορά πιο σίγουροι, πιο κυνικοί, πιο γερασµένοι. Οι κυβερνήσεις πέφτουνε και ξανασηκώνονται, οι υπουργοί αλλάζουν και ξαναλλάζουν, τα κόµµατα εναλλάσσονται, ο Δήµος της Αθήνας µένει ίδιος για ένα τέταρτο του αιώνα.

Για φανταστείτε το.

Η Αθήνα πάνω απ’ όλα φροντίζει να βεβαιώνει ότι παραµένει δεξιά. Ας παρακµάζει, ας βρωµίζει, ας εγκαταλείπεται, δεν χάνει τη δεξιά ψυχή της. Κάθε φορά ο δήµαρχος έχει µερικές προσωπικές προτιµήσεις.

Ο Αβραµόπουλος έβαλε κάγκελα – εδώ που τα λέµε, θα ήταν το πιο χρήσιµο πράγµα αν άφηνε κενά ανάµεσα για να µπορούν οι πεζοί να περνάνε – και άφθονες προτοµές. Η Μπακογιάννη άφησε την καλόγουστη σφραγίδα της στα ξύλινα σπιτάκια της χριστουγεννιάτικης διακόσµησης στο Σύνταγµα.

Ο Κακλαµάνης δεν χρειάζεται καν να µπει σε τέτοιο κόπο, περιφέρει τον χαριτωµένο εαυτό του στο παράλληλο σύµπαν της εικόνας. Κι η Αθήνα βουλιάζει όλο και πιο απόµακρη.