Κουτσά στραβά

Δύο παιδιά κοιτάνε επίμονα τον γεμάτο αστέρια νυχτερινό ουρανό. Το καρέ επαναλαμβάνεται. Πάντα το ίδιο με τις δύο φιγούρες ακίνητες. Σε κάποια στιγμή η μία από τις φιγούρες, ο Τσάρλι Μπράουν, μιλάει: «Ας πάμε μέσα να δούμε τηλεόραση. Αρχίζω να νιώθω ασήμαντος»!

Μας τα έλεγε από τότε ο Τσάρλι Μπράουν- και ο «πατέρας» όλων των Peanuts Τσαρλς Σουλτς. Από τις αρχές της δεκαετίας του ΄60. Ο κόσμος δεν είναι φιστίκια… Ρeanuts κι εμείς είμαστε ασήμαντοι. Οι δε ουρανοί και τα όνειρα δεν μπορούν να είναι γεμάτα μόνον ογκώδη 4×4, βίλες, μίζες και ρουσφέτια για μια θέση στο υδροκέφαλο Ελληνικό Δημόσιο.

Οι ήρωες του Σουλτς, οι συμπαθητικοί loosers που έχουν απογοητευθεί πρώιμα από τη ζωή, μοιάζουν ίσως με τους ξεσηκωμένους του Δεκεμβρίου του 2008 ή με τους απογοητευμένους της γενιάς των 700 ευρώ στην Ελλάδα μετά την πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας. Κι ας έχουν περάσει 60 χρόνια (σαν σήμερα γεννήθηκαν από το πενάκι του Σουλτς διαβάστε περισσότερα στο θέμα στη σελ. 8). Μόνο που τούτοι οι απογοητευμένοι loosers που «τα έχουν δει όλα»- όπως και μεις- δεν σπάνε, δεν καίνε, δεν φωνάζουν, δεν συγκρούονται. Σπάζονται, καίγονται και κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Γιατί ξέρουν, βαθιά μέσα τους, όπως και ο «πατέρας» τους: «Η ευτυχία δεν είναι πολύ αστεία». Υπάρχει, αλήθεια, ευτυχία- έστω κι αν δεν είναι πολύ αστεία- στην Αθήνα της κρίσης; Στην Αθήνα που κοιτάζει με μισό μάτι τις τράπεζες και τους τραπεζίτες, που πολύ θα ήθελε να γίνει ένα θαύμα για να φύγουν από τη μέση και να ξυπνήσει μια ωραία πρωία χωρίς να χρωστάει τίποτε; Αυτό αναρωτιέται και ο Πέτρος Μάρκαρης, ο «διεθνής» μας του αστυνομικού, και βάζει έναν δολοφόνο να αποκεφαλίζει οικονομικούς παράγοντες με σπαθί στο νέο του μυθιστόρημα (σελ. 1

7).

«Στο βιβλίο της ζωής», πάντως κατά τον Τσάρλι Μπράουν, «οι απαντήσεις δεν βρίσκονται στην τελευταία σελίδα». Ούτε στο να αναλάβει κανείς έστω για μια μέρα πρωθυπουργός- ίδιον ελληνικότατο κι αυτό. Ο Αλέκος Φασιανός το παραδέχεται πως θα τα έκανε θάλασσα ως πρωθυπουργός (σελ. 12) συνομιλώντας- στις συζητήσεις «Αταίριαστων» υπό το άγρυπνο βλέμμα του Θανάση Νιάρχου- με τον Νίκο Σηφουνάκη, που πιστεύει πως «όταν ταυτιστεί το επιχειρείν με την πολιτική, τότε οδηγούμαστε στον Μεσαίωνα».

Ακόμη και τότε όμως, μια σπίθα άναβε τη φωτιά της Αναγέννησης. Και κάπου εκεί αναδυόταν η «Αφροδίτη» του Σάντρο Μποτιτσέλι που ακόμη δεν ξέρουμε ποια ήταν (όπως θα διαβάσετε από την επόμενη σελίδα), η πρόωρα χαμένη φίλη του Σιμονέτα ή η βαφτισιμιά του Σάντρα, πάντως ξέρουμε ποια πως εκεί στο βαθύ σκότος γέννησε κάτι καινούργιο…

«Ηποίηση των “παιδιών” του Σουλτς» έγραφε στον αντίποδα του Μεσαίωνα της πολιτικής ο Ουμπέρτο Εκο για τα Peanuts, «προέρχεται από το γεγονός ότι επανανακαλύπτονται στον κόσμο τους όλα τα προβλήματα, όλες οι οδύνες των ενηλίκων». Εκεί είναι που μπορεί να υπάρξει μια αχτίδα ελπίδας. Ή μια υποψία λύσης. Στην επανανακάλυψη. Ακόμη και του προβλήματος. Κάτι για το οποίο πάντως η πολιτική δεν μπόρεσε να κάνει κάτι και η διανόηση δείχνει ανίκανη έστω και να το… σκεφτεί.

«Κάθε Τρίτη με απασχολούν τα προβλήματα προσωπικότητας» έλεγε ο Τσάρλι Μπράουν το 1960. «Η Πέμπτη είναι η μέρα που ανησυχώ μήπως ο κόσμος τιναχτεί στον αέρα». Τι συμβαίνει όμως όταν ο κόσμος όπως τον ξέραμε έχει τιναχτεί στον αέρα; Ποια ανησυχία θα φέρνει η Πέμπτη; Ποια; Αν τα κίνητρα για την επιστροφή στο βαριά λαβωμένο ιστορικό κέντρο της Αθήνας θα πετύχουν; Αν, όπως έλεγε με επιχειρήματα και ο υποψήφιος δήμαρχος Γιάννης Καμίνης, η μη πεζοδρόμηση της περιοχής γύρω από την Ομόνοια θα είναι η σωτηρία από τον βούρκο στον οποίο έχει βουτήξει το φιλέτο της πόλης η μέχρι τώρα εγκληματική δημοτική ολιγωρία;

Αν για την Ελλάδα της ασυδοσίας η νέμεση είναι τα μέτρα του ΔΝΤ, για τον Τσάρλι Μπράουν ήταν πάντα ένα… αετοφάγο δέντρο, όπου κατέληγαν όλοι οι αετοί του. Εκείνος αφού πρώτα το απειλεί («Δεν έφαγες τίποτε αετούς τελευταία; Ε, λοιπόν, δεν θα φας ούτε αυτόν βρωμερό αετοφάγο δέντρο! Θα τον πετάξω από την άλλη μεριά της πόλης, για να σε σκάσω! Θα πεθάνεις της πείνας- μ΄ ακούς;») κάποια στιγμή μαλακώνει απέναντι στη νέμεσή του: «Αντε, πάρ΄ τον. Ηταν μακρύς ο χειμώνας. Κι έχω τρυφερή καρδιά». Μόνον που το δέντρο του απαντά μασώντας: «Τσομπ, Τσομπ».

Ούτε η νέμεση δεν βρίσκει τον δάσκαλό της πια. Κι όσο κι αν φτάνουμε με τούτα και με κείνα να νιώθουμε σαν τον Σνούπι («Θα ΄θελα να δαγκώσω κάποιον- χρειάζομαι μια ανακούφιση στην εσωτερική μου ένταση…», το ξανασκεφτόμαστε όπως εκείνος: «Αν δαγκώσω κάποιον μπορώ να φανταστώ τι θα συμβεί: φωνές και άνθρωποι να με κυνηγούν και να μου πετάνε πράγματα… Δεν νομίζω πως το αντέχω… Λοιπόν, μάλλον θα πρέπει να μάθω να ζω με την εσωτερική μου ένταση». Η διαφορά είναι πως ο Σνούπι κλείνει πάντα με έναν χαρούμενο χορό…

Koutsastraba@dolnet.gr