Χωριό που φαίνεται

Γιατί τους σπρώχνουν µε το ζόρι στην αρένα; Τι θέλουν πια και τους πιέζουν «να βγουν να υπερασπιστούν το έργο τους»; Στην ουσία, τους ζητούν να πουν δυο-τρεις σιβυλλικές κουβέντες, µπας και σωθούν τα προσχήµατα.

Αυτό. Να ’χουν και οι οπαδοί τους ένα άλλοθι για να πιαστούν.

Οµως αυτοί δεν βγαίνουν, και καλά κάνουν. Αν είχαν κατηγορηθεί αδίκως, αν τους είχαν επιρρίψει ανυπόστατες µοµφές, τότε ναι, να ‘βγαιναν να υπερασπιστούν το έργο τους. Να µας ρίξουν κι ένα φάσκελο, «άι σιχτίρ, αχάριστοι» να πούνε στους επικριτές τους και ν’ αποχωρήσουν δικαιωµένοι.

Αλλά τώρα; Είτε πουν είτε δεν πουν, τα επίχειρα τα βλέπουµε, τα ζούµε στο πετσί µας. Ας τ’ αφήσουν όπως είναι, µην τα σκαλίζουν και βρωµάνε, να δούµε πώς θα πορευτούµε από ‘δώ κι εµπρός.

Κι άλλωστε έχουµε πλήθος παραδείγµατα, από πολλούς (µέρες που ’ναι) οι οποίοι τελειώνοντας τις αποτυχηµένες τους θητείες βγαίνουν να υπερασπιστούν το «έργο και την υστεροφηµία τους». Που αν την λογαριάζανε όσο βρισκόντουσαν στην εξουσία, τα πράγµατα θα ήσαν διαφορετικά, και για κείνους και για µας. Τώρα αραδιάζουν τα µύρια όσα, λες κι είν’ στραβός ο κόσµος και δεν βλέπει. Γιατί, πώς εξηγείται η βρωµιά στις πόλεις τους µε «τόσα νέα απορριµµατοφόρα, τόσους κάδους που αγοράστηκαν»; Πώς δικαιολογείται ότι παραµένουν χρόνια ανασκαµµένες οι πλατείες τους «µε τόσες που αναπλάστηκαν»; Πώς γίνεται µε «εκατοντάδες παρεµβάσεις σε οδούς και χιλιάδες πολίτες που επωφελήθηκαν από το έργο τους», κι όµως οι πόλεις τους να βρίσκονται στο µαύρο τους το χάλι; Ε, πώς;

Ενώ, θα ήταν προτιµότερο να βγουν και να το παραδεχθούν· να ’χουν το θάρρος να τ’ οµολογήσουν: «Τέσσερα χρόνια, συµπολίτες, ελάχιστα προσπάθησα. Ενα-δυο πραγµατάκια τα ‘κανα (δύο ΚΑΠΗ, τρεις παιδικούς σταθµούς, αυτά). Αλλά από τα µεγάλα έργα που σας υποσχέθηκα, κανένα δεν προώθησα. Κανένα πρόβληµα δεν έλυσα. Ισα ίσα. Το κυκλοφοριακό το παραδίδω χειρότερο απ’ ό,τι το παρέλαβα, ένα κοµφούζιο. Ούτε τις ασφαλτοστρώσεις πρόλαβα να κάνω. Οµολογώ ότι τις φύλαγα για την προεκλογική περίοδο, αλλά δεν µου βγήκαν ούτε αυτές. Ετσι, την πόλη που µου εµπιστευθήκατε σας την επιστρέφω δυστυχώς µέσα στην µπόχα και την έκπτωση (Ασε δα τους µετανάστες*, µην το θίξουµε το θέµα, καίει).

Οσο για τον καθηµερινό και τον ευρύτερο πολιτισµό, δεν λέω κουβέντα. Εδώ που τα λέµε, αυτός ο τοµέας ελάχιστα µε ενδιέφερε. Ούτε ψωµί είχε ποτέ ούτε και ψήφους. Και τους πολιτιστικούς θεσµούς τους χρησιµοποίησα για κοµµατικές και προσωπικές υποχρεώσεις. Γι’ αυτό, ζητώ την κατανόηση από εκείνους που εκτέθηκαν υποστηρίζοντάς µε· από αυτούς που µου ’δωσαν την ψήφο τους ευελπιστώντας πως θ’ αναβαθµίσω, όπως είχα υποσχεθεί, την πόλη.

Κι όµως, εγώ σπατάλησα τον χρόνο άσκοπα, δίχως στόχους και χωρίς προοπτική. Επαναπαύθηκα στον θώκο µου, γεύθηκα τους καρπούς της εξουσίας, πριµοδότησα τους κολλητούς µου. Πολλούς ευνόησα, άλλους αγνόησα. Πάντως έργο, πράξη, αποτέλεσµα µηδέν στο πηλίκον. Τελικά, πιο απογοητευτική, πιο άγονη τετραετία για την πόλη αµφιβάλλω αν υπήρξε άλλη».

Αυτό, λοιπόν, το µανιφέστο της αποτυχίας θα ήτανε ο µόνος τρόπος να σωθεί η υστεροφηµία τους. Μια καθαρή και ντόµπρα εξήγηση. Λόγος-πατέντα για να τον επισείουµε σε κάθε επιλήσµονα επόµενο.

Τώρα, και να βγουν να υπερασπιστούν «το έργο» τους (το κυριολεκτικώς δυσθεώρητο), δώρο άδωρο. Χωριό που φαίνεται κολαούζο δεν θέλει. Γι’ αυτό σας λέω, τι τους σπρώχνουν µε το ζόρι στην αρένα και τους εκθέτουν χειρότερα; Χίλιες φορές καλύτερη η ένοχη σιωπή τους, παρά µια καταγέλαστη υπεράσπιση.

* Λέµε, τώρα, για πόλεις που ταλανίζονται από το µεταναστευτικό