Αστυ το αυτόχειρον

Για χρόνια (ασυναίσθητα; βάσει σχεδίου;)

ανάµεσα σε δουλειές, ραντεβού, πρόβες, υποχρεώσεις και κάτι άθλιες συνήθειες καθηµερινές απαραίτητες ωστόσο, έριχνα δήθεν τυχαία µέσα στη µέρα, ένα στίχο, ένα ποιητικό βλέµµα, δυο οµοιοκατάληκτους γλουτούς, ένα παλιό τραγούδι, έτσι για να διανθίζω την κόλαση. Τελευταία µε βρίσκω αδύνατο να το υποστηρίξω το εφεύρηµα. Ολο και κάτι πετάω στο χάσµα της µέρας, αλλά σε λίγο ή διαλαθόν της προσοχής µου αποσύρεται στα ενδότερα απ’ όπου και προέρχεται ή το βλέπω να λιποθυµάει µπροστά στα µάτια µου και να ξαπλώνεται φαρδιά πλατιά καταµεσής της πρόβας το άλλοθί µου το ποιητικό.

Είναι θέµα ηλικίας; (Δικής µου όχι δικής του. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι η ποίηση προϋπήρχε ηµών). Είναι θέµα ηµερών; Η αλήθεια είναι ότι περνάµε καιρούς που το ποίηµα είναι εκτοπισµένο στα ξερονήσια του οικονοµικού αγριεµένου πελάγους, αναγκασµένο να ζει κάτω από άθλιες συνθήκες, και υπό την ανοχή της Διεθνούς Αµνησίας. Παρ’ όλα αυτά, εγώ ρίχνω τον σπόρο κάτι µεσηµέρια αφού σβήσω το φαΐ, κάτι βράδια που µυρίζουν ακόµα παρέες και φιλιά, και πού ξέρεις; κάτι µπορεί να φυτρώσει. Εδώ που τα λέµε υπάρχει κάποια ελπίς, διότι όπως και να το κάνουµε ένα παρελθόν κάπου είναι ακόµα ζωντανό. Αν και πληγωµένο βάναυσα απ’ όλους µας, είναι ζεστό και ανασαίνει. Προχθές κατέβαινα στην πρόβα µε το ταξί. Κάθοµαι στο πίσω κάθισµα και απλώνω τηλέφωνα, σελίδες από θεατρικά κείµενα, διευθύνσεις, σηµειώσεις, να κλέψω λίγο χρόνο, πράγµα που είναι λάθος γιατί δεν µπορούµε να κλέψουµε τον χρόνο. Αυτός µας κλέβει. Τα νιάτα στην αρχή, µε βουλιµία, τους έρωτές µας κατόπιν, µε φοβερή µεθοδικότητα και τέλος και αυτήν ταύτην τη ζωή µας κλέβει άκαρδα και τη στέλνει κατευθείαν από κει που ‘ρθε ή στη χειρότερη περίπτωση στο διάβολο, να την πάρει και να τη σηκώσει. Αυτές τις πικάντικες σκέψεις έκανα καθώς κατέβαινα την Πατησίων όπου απ’ το δεξί τζάµι βλέπω στην πλατεία Αµερικής (πρώην πλατεία Αγάµων. Γιατί; Πώς; Πάντως Αγάµων) ένα κενό. Ενα σαν δόντι βγαλµένο στο κέντρο, να χάσκει και να αφήνει ακάλυπτους όλους τους ακάλυπτους των πίσω πολυκατοικιών. Το «Αττικα», το σινεµά. Ναι βέβαια αυτό είναι. Μάλλον αυτό ήτανε. Ποιος να το γκρέµισε άραγε; Κάποτε, όταν η Κυψέλη ανήκε στην Αθήνα, ανήκα κι εγώ σ’ αυτήν. Ηµουν δικός της. Παραδοµένος στα γιασεµιά της Σπετσών, στα πλατάνια της Φωκίωνος Νέγρη. Την ανέβαινα τις άλλες. Αγνώριστη. Θυµάµαι θα ‘τανε γύρω στο ‘70, έγραφε ο Γκάτσος σ’ ένα του τραγούδι, µε τη φωνή νοµίζω του Μητσιά:

«Στη Φωκίωνος Νέγρη Λιβανέζοι και νέγροι» και λέγαµε όλοι κοίτα τι βρήκε για να κάνει ρίµα. Τελικά δεν έκανε µόνο ρίµα, έκανε κάτι πολύ πιο κοντινό του. Είδε το µέλλον να ορθώνεται µπροστά του. Κι επειδή δεν το άντεχε, το τραγούδησε για να το ξορκίσει.

Μπορεί και να µ’ άρεσε να έχουν η Πατησίων κι η Δροσοπούλου µαύρους. Αλλά δεν µπορώ να χαρώ την παλιά µου γειτονιά µόνο µε µαύρους.

Θυµάµαι το Σόχο και το Γκρίνουιτς Βίλατζ µόλις είχα πρωτοπάει, τι εντύπωση µου ‘χε κάνει όλο αυτό το ανακάτεµα των φυλών _ άσπροι, µαύροι, κίτρινοι, ερυθροί στο δέρµα. Ενας κόσµος όλο γέλιο, τραγούδια µέχρι πρωίας. Δεν θα ‘λεγα το ίδιο και για το Χάρλεµ. Μια φορά περάσαµε τρέχοντας µε αυτοκίνητο. Η κόλαση στο µπαρµπρίζ σας. Ναι δεν θα ‘θελα να δω την Κυψέλη, Χάρλεµ. Νοµίζω ούτε και το «Αττικα» θα το ‘θελε. Α ναι το βρήκα. Κανένας δεν το γκρέµισε. Μόνο του γκρεµίστηκε µια νύχτα. Οπως κι η «Ελληνίς» (µε το ταβάνι µπλε βελούδο µε ασηµένια αστέρια) κι η «Ατθίς», η παλιά «Ατθίς» δεύτερης προβολής µε σόµπες πετρελαίου και πιο φθηνό εισιτήριο. Φοβάµαι καµιά νύχτα µην πάρει το παράδειγµα όλη η Αθήνα και γκρεµιστεί µονάχη της.

Αλλά µπα. Είπαµε η ποίηση εξόριστη στα ξερονήσια. Πού να ‘βρει και το άστυ το κουράγιο.