Δίκτυο

Πλάνα µε σκέψη
Π.Θ.Κ.

«Η κρίση είναι µια ευκαιρία να εξανθρωπιστούµε» έλεγε ο Γιώργος Ζώης, ο σκηνοθέτης του «Casus belli» που σάρωσε τα βραβεία στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους στη Δράµα. Αυτό, πάντως, που είναι σίγουρο και πάρα πολύ ελπιδοφόρο, είναι ότι η πολιτική σκέψη και η κοινωνική ευαισθησία κυριάρχησαν και έδωσαν το «στίγµα» του φετινού φεστιβάλ. Κάτι που έχει αρχίσει να εµφανίζεται τα τελευταία χρόνια όλο και πιο έντονα στον ελληνικό κινηµατογράφο. Στον ελληνικό κινηµατογράφο, όµως, των νέων σκηνοθετών, των παιδιών της λεγόµενης για χρόνια, και πολύ εύκολα, «γενιάς Χ», της γενιάς που πολλοί την αποκαλούσαν «γενιά χωρίς πολιτική σκέψη και κοινωνική ευαισθησία»… Να, τώρα, που όλοι αυτοί οι αφορισµοί ανατρέπονται – ευτυχώς. Φέτος, στη Δράµα είδαµε πολλές ταινίες που αφουγκράζονται το σήµερα της ελληνικής κοινωνίας και αξίζει να τις αναφέρουµε, πέρα από το πόσο ολοκλήρωναν ή όχι την κινηµατογραφική τους «µατιά». Ο λόγος για τις ταινίες «2 γυναίκες» του Βασίλη Γιάτση, «13½» του Χάρη Βαφειάδη, «Casus belli» του Γιώργου Ζώη, «Ο Μάριος και το κοράκι» του Γιάννη Μπουγιούκα, «Μικρό βουνό» του Δηµήτρη Μπίτου, «Τι ώρα θα γυρίσεις» της Μαριτίνας Πάσσαρη, το κινούµενο σχέδιο «Το χωριό» του Στέλιου Πολυχρονάκη, «Κetchup» του Κωνσταντή Φραγκόπουλου. Και πρέπει να ειπωθεί ότι αυτό το «κίνηµα» έχει εµφανιστεί στον ελληνικό κινηµατογράφο τα τελευταία τρία -τέσσερα χρόνια, µε τους «κινηµατογραφιστές στην οµίχλη» να έχουν παίξει έναν σπουδαίο ρόλο. Μια φουρνιά νέων σκηνοθετών γεννιέται µε βαθιά κοινωνική ευαισθησία, µακριά από συνδικαλιστικές λογικές και πέρα από κοµµατικές επιρροές. Με καθαρά πολιτική και κοινωνική ταυτότητα.


Το ταξίδι του Αγγελάκα
Χ.Π.

Από τους µουσικούς που έµειναν πιστοί στις απόψεις τους, που απέφυγαν το συνηθισµένο σφάλµα να αναπαράγουν την επιτυχηµένη συνταγή της νιότης τους, ο Γιάννης Αγγελάκας αποτελεί µια φωτεινή εξαίρεση στον χώρο του ελληνικού ροκ. Οχι µόνο γιατί εξακολούθησε να είναι συνεπής στην ταξιδιάρα ψυχή του, αλλά και γιατί η συνέπεια αυτή τον έβγαλε σε ένα καινούργιο µουσικό ύφος που αποδείχτηκε (και αυτό) δηµοφιλές.

«Οχι, δεν µου έλειψαν οι Τρύπες» τον βλέπουµε να λέει στο ντοκιµαντέρ της Αγγελικής Αριστοπούλου «Ταξιδιάρα ψυχή» που θα αρχίσει να προβάλλεται από τις 30/9 στον κινηµατογράφο «Μικρόκοσµο» (στου Φιξ). «Δεν µου έλειψαν γιατί δεν αισθανόµουν καλά µέσα εκεί πια». Το ντοκιµαντέρ, διάρκειας 60 λεπτών, παρακολουθεί την καθηµερινότητά του, τα ακούσµατά του από την παιδική του ηλικία, τον έρωτά του για την κρητική µουσική, τη σχέση του µε τους φίλους του µουσικούς – Νίκο Βελιώτη, Ντίνο Σαδίκη και Ψαρογιώργη – τους πειραµατισµούς τους στη µουσική, την εξέλιξή τους. Η «Ταξιδιάρα ψυχή» προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Ντοκιµαντέρ Θεσσαλονίκης και απέσπασε το βραβείο Fipresci.
Τσαµπούνες και τουµπάκια!
Δ.Ν.Μ.

Οκτώ χρόνια. Τόσα κλείνει ο θεσµός της Παγκυκλαδικής Μουσικής Συνάντησης Λαϊκών Πνευστών που γίνεται στη Σύρο και συγκεντρώνει τους κορυφαίους οργανοπαίχτες των Κυκλάδων και του Αιγαίου. Από την Τετάρτη ώς το Σάββατο θα µαζευτούν λοιπόν οι τσαµπούνες, τα τουµπάκια και µερικοί απ’ τους θρυλικούς τσαµπουνιέρηδες (όπως ο Μπαµπέλης, Μιχάλης Κουνάνης και ο Καντενάσος απ’ τη Μύκονο ή ο Αλέκος Κουκάς) αλλά και νέοι παίχτες του αρχαίου οργάνου (του «νησιώτικου άσκαυλου») όπως ο Γιάννης Ασηµοµύτης (Ρήγας). Οσοι πιστοί προσέλθετε, αφού το αντάµωµα θα συνοδευτεί από γλέντι, ποτό, µουσικές ζυµώσεις και προβολή ταινίας (της Νοµαρχίας Κυκλάδων) µε άξονα τα µουσικά δρώµενα της περιοχής και των νησιών της.