Καναλικός αλληλοσπαραγμός

Το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί αυτήν τη στιγμή σε μια κοινωνία την οποία η οικονομική κρίση έστρεψε στην αναζήτηση αξιών και που έχει ανάγκη το «ηθικό παράδειγμα», είναι ένας καναλικός αλληλοσπαραγμός
Μεγαλύτερη είναι η σύγχυση που προκαλείται στους πολίτες όταν δημόσιος και ιδιωτικός τομέας αντί να αλληλοσυμπληρώνονται βρίσκονται απέναντι ο εις του άλλου. Εξ ου και προτού στεγνώσει το μελάνι που χρησιμοποιήθηκε για τα ρεπορτάζ σχετικά με τα πεπραγμένα της προηγούμενης διοίκησης της ΕΡΤ, τα οποία έχουν υποστεί τον έλεγχο εισαγγελέων και βρίσκονται υπό την κρίση της Δικαιοσύνης, ένας νέος κύκλος πανομοιότυπης κριτικής με τα ίδια επιχειρήματα θέτει κιόλας σε αμφισβήτηση οποιαδήποτε επιλογή της νέας διοίκησης.

Θα μπορούσε πολύ απλά ο ρόλος της ΕΡΤ να συνοψιστεί στον κανόνα: οι πολίτες πληρώνουν για να βλέπουν τηλεόραση και αυτό περιμένουν. Αντ΄ αυτού καταναλώνουν κάθε τόσο ατέρμονα κουτσομπολιά για το ποιος πήρε εκπομπή, με πόσα χρήματα, ποιος είναι ευνοούμενος ποιας διοίκησης και επομένως τα οποιαδήποτε προσόντα του να κάνει τηλεόραση ουδείς τα αναζητεί, αφού εξακολουθούν να μην υπάρχουν σαφή κριτήρια. Αυτό και μόνο αν μπορούσε να εφαρμόσει η ΕΡΤ, ολόκληρο το τηλεοπτικό τοπίο θα άλλαζε.

Ωστόσο τα αυτονόητα κρύβονται κάτω από μια άσκηση κριτικής με αισθητική κουτσομπολίστικης γαστριμαργίας, η οποία άλλωστε υπηρετεί την απόλυτη συντήρηση. Ευθύνη φέρουν και στελέχη που άσκησαν λουδοβίκεια εξουσία στην ΕΡΤ, χωρίς τότε να θέσουν σε αμφισβήτηση τις συνθήκες οι οποίες τους την εξασφάλιζαν. Σήμερα, γνωρίζοντας εκ των έσω τις στρεβλώσεις, ενώ δεν έχει καν ολοκληρωθεί η διαδικασία της δικαιοσύνης για τις μεθόδους με τις οποίες οι ίδιοι τις αξιοποίησαν, εμφανίζονται να υπηρετούν το ρεύμα της σκληρής κριτικής προς τη δημόσια ραδιοτηλεόραση.

Για παράδειγμα το «ανταποδοτικό τέλος», που εξασφάλιζε τους πόρους τους οποίους διαχειρίστηκαν με τρόπους που ελέγχονται από τον εισαγγελέα, ουδόλως τους είχε απασχολήσει την εποχή της ΕΡΤικής εξουσίας τους. Χάρη σε αυτό μοιράζονταν πριμ, για παράδειγμα, σε «ημετέρους» των οποίων η νομιμότητα τίθεται σε αμφισβήτηση, χάρη σε αυτό διοργάνωναν φαραωνικές τελετές τις οποίες η μόνη που θα αναπολεί με νοσταλγία θα είναι η τηλεόραση της μεσημεριανάδικης πολτώδους κατινιάς, η οποία είχε τεθεί υπό τις προστατευτικές φτερούγες της ΕΡΤ. Τότε η συνεργασία ήταν αγαστή. Τότε εκχωρούνταν και δικαιώματα εμπορικής χρήσης του αθλητικού αρχείου της ΕΡΤ με πλήρη, νομότυπη βέβαια, διαδικασία.

Θα μπορούσαν να συγκρούονται εσαεί δύο διαφορετικές αντιλήψεις για τη λειτουργία μιας δημόσιας τηλεόρασης: εκείνη που τη θέλει να επιδοτείται από τους πολίτες, για να έχουν μια τηλεόραση-καταφύγιο απέναντι στην καταιγίδα της ευτέλειας, και εκείνη που τη θέλει χωρίς επιδότηση από τους πολίτες ή χωρίς διαφημίσεις, αφού επιδοτείται, κ.λπ. Στη σκιά αυτής της ιδεολογικής κατ΄ ουσία σύγκρουσης βρίσκουν χώρο πάντα να συγκρουστούν πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα.

Το θέμα είναι ότι όσο η ΕΡΤ εξακολουθεί να λειτουργεί με έναν νόμο αναχρονιστικό, χωρίς ανασχεδιασμό της λειτουργίας και των στόχων της, που θα καταργούν προβληματισμούς για το αν οι συμβασιούχοι θα ΄ναι τόσοι ή άλλοι τόσοι και αν οι παραγωγές θα είναι μεικτές ή εσωτερικές, θα γίνεται κάθε τόσο το επίκεντρο συγκρούσεων, που κάθε άλλο παρά τις αξίες τις οποίες ορίστηκε να υπηρετήσει θα τιμούν.

Κρατάμε από την πρόσφατη ανακοίνωση της ΠΟΣΠΕΡΤ- που αποτυπώνει μια άλλη πτυχή του δράματος, αυτήν των εργαζομένων- την κατάληξη: «Αφήστε επιτέλους την ΕΡΤ ήσυχη, να συνέλθει από την αλόγιστη και την καταστροφική πολιτική που άσκησαν πάνω της οι διάφοροι κατά καιρούς Παναγόπουλοι».

Αυτό και μόνο επιβεβαιώνει ότι δεν αρκούν οι εναλλαγές προσώπων, τα οποία θα υπόκεινται στον έλεγχο μιας ηθικολογικής θολούρας περί της τιμιότητάς τους από τη δημοσιογραφία του μικροπολιτικού κουτσομπολιού. Αυτό από μόνο του συντηρεί την κρίση αξιών.