Σωματέμποροι και αγαπητικοί

Ο Βασίλης Πισιμίσης κάνει όλες τις… αναγκαίες διακρίσεις των τύπων της Τρούμπας ανάμεσα σε σωματέμπορους, αγαπητικούς, νταβατζήδες και αδελφές, σε μαντάμες, πόρνες και κοκότες. Βασική διαφορά του σωματέμπορου από τον αγαπητικό- και οι δύο εκμεταλλεύονταν ιερόδουλεςήταν ότι ο αγαπητικός προσέγγιζε γυναίκες που ήταν ήδη πόρνες, ενώ ο σωματέμπορος έβγαζε ανυποψίαστες γυναίκες στο κλαρί και για να το πετύχει, μπορούσε να φτάσει και να τις παντρευτεί. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα αγαπητικού της περιόδου των Βούρλων κατά τον Μεσοπόλεμο, ο οποίος διατηρούσε παρακείμενο καφενείο. Ο συγγραφέας βρήκε τον γιο του κάπου στα όρια Κερατσινίου και Δραπετσώνας, που γεννήθηκε το 1925. Ο γιος δεν ήθελε να χρησιμοποιηθεί το αληθινό του όνομα και έτσι συμφώνησε με τον συγγραφέα να τον αποκαλεί «γερο-Ταρνανά».

Ο μεταξύ τους διάλογος, οι απαντήσεις του «γερο-Ταρνανά» και οι παρατηρήσεις του συγγραφέα, είναι σπαρταριστός: «”Καθώς έμαθα, ο γέρος μου ήταν Μεγαλέξανδρος. Δάμαζε το Βουκεφάλα της πρώτης σειράς. Τις μικρές, ντε, τις ατίθασες, τι με κοιτάς με απορία; Ξέρεις τι καβγάδες γίνονταν γι΄ αυτές; Επρεπε να ΄χεις άντερα για να τους περάσεις χαλκά”. Είναι αλήθεια ότι τα είχα χαμένα και αυτό φαινόταν στο πρόσωπό μου, γιατί έβλεπα τον γεροΤαρνανά να με κοιτά απαξιωτικά. “Κάτσε, κάτσε, γερο-Ταρνανά, κάν΄ τα μου φραγκοδίφραγκα, γιατί σε χάνω. Για τι χαλκάδες μου λες; Αρκούδες ήτανε ή για βέρα μιλάς;” “Μπράβο, ρε μάγκα μου, και σ΄ έκοψα για μισοριξιά. Τώρα θα συνεννοηθούμε. Για χαλκά στη μύτη μιλάω. Πού να τα φέρεις βόλτα τ΄ αγρίμια; Η μια ξεμάλλιαζε την άλλη για πλάκα και οι ενδιαφερόμενοι πολλοί. Οχι για να πηδήξεις, αυτό ήταν εύκολο, πλήρωνες. Για να τα πάρεις λέμε».

Βέβαια ο πατέρας τού γερο-Ταρνανά, ο «Μεγαλέξανδρος», πέθανε από αφροδίσιο. Γιατί πήγαινε και με ιερόδουλες εκτός των τειχών, που δούλευαν στον δρόμο, στις λεγόμενες «Λαμαρίνες», περιοχή πίσω από τον Αγιο Διονύση μέχρι του Παπαστράτου. Οπως λένε δύο διαφορετικοί μάρτυρες, «εκεί οι πουτάνες δεν φορούσαν βρακί, σήκωναν το φουστάνι, πάταγαν και το ΄να πόδι πάνω στον τσιμεντόλιθο που είχαν για σκαμπό και πήδαγες μ΄ ένα τάλιρο». Αλλά ο «Μεγαλέξανδρος», εκεί, πριν το ΄60, «άρπαξε κάτι γαλόνια (σ.σ.: αφροδίσια), τραβιότανε κάμποσο καιρό στου Συγγρού, αλλά ήταν πολλά. Είχε γίνει στρατηγός και δεν την έβγαλε. Γιατί, ο αληθινός Μεγαλέξανδρος έτσι δεν την πάτησε; Τ΄ αρέσανε κι αυτουνού τα ξινά, τον κόλλησε κάποια εκεί κάτω στην αραπιά και πάει». Παρ΄ όλα αυτά, «η νύχτα και η βρωμιά έχουν τη νοστιμάδα τους».

Ο συγγραφέας δεν παρέλειψε να κάνει και μία ακόμη ερώτηση ουσίας. «Είχες ακούσει ότι τα Βούρλα ήταν του Πιπινέλη;». Και ο γερο-Ταρνανάς απάντησε: «Εγώ αν το είχα ακούσει; Εδώ βούιζε ο τόπος όλος. Υπουργός ήταν αυτός και το νοίκιαζε στο κράτος. Μεταξύ τους τα τρώγανε, μεταξύ τους τα τρώνε. Δεν αλλάζει τίποτα».