Μπαλάντες τυφώνα

Ο τυφώνας Κατρίνα άφησε πίσω του πληγές για εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους της Νέας Ορλεάνης και καταστραμμένο το μεγαλύτερο τμήμα τής πιο μουσικής ίσως αμερικανικής πόλης (μαζί με τις Μέμφις και Νάσβιλ), «πατρίδας» κατά κάποιον τρόπο της τζαζ και της «μαύρης» εν γένει μουσικής, και του ιδιωματικού «γαλλικού» zydeco.

Σάρωσε πολλά, άφησε όμως πίσω τη Μουσική (ναι, με μι κεφαλαίο, γιατί αυτή ήταν η καρδιά της πόλης του Αμερικανικού Νότου και των βάλτων, η καρδιά του Βig Εasy που δεν σταμάτησε να χτυπά. Αντε κι ένα νέο, εντυπωσιακό, αμερικανικό σίριαλ με άξονα τη Νέα Ορλέανη και τους μουσικούς της μετά την καταστροφή και μέσα στα συντρίμμια. Το «Τreme».

Και όμως πάντα υπάρχει κάτι ακόμη να κάνεις όταν έχεις ως άξονα τη μουσική. Οπως να γράψεις μουσική, να ερμηνεύσεις μουσική, να αφιερώσεις μουσική σε μια τέτοια «σκοτεινή» και «φωτεινή» πόλη και τις πληγές της.

Πέντε τραγουδιστές και 11 μουσικοί (σολίστες δεινοί όλοι) ένωσαν τις- εσωτερικές- φωνές τους στο έργο του Τεντ Χιρν «Κatrina Βallads», που ενσωματώνει στη μουσική αφιέρωση (κάτι σαν λιτανεία…) αποσπάσματα από τις επίσημες ανακοινώσεις και ατάκες που βγήκαν στον αέρα και έκαναν τον γύρο του κόσμου τις ημέρες μετά τη μεγάλη καταστροφή. Κι όλα αυτά με μια διάθεση τζαζ, με ροκ ξεσπάσματα, αλλά πάντως με λόγια («κλασική») δομή.

Εντυπωσιακό και σχεδόν ζοφερό: ο Χιρν αφιερώνει δύο από τα κομμάτια του στις (θλιβερές) ατάκες της οικογένειας Μπους. Και αυτό σε αντιδιαστολή προς το μουσικό κομμάτι του που «τυλίγει» τη συγκινητική αφήγηση ενός 18χρονου επιζώντος.

Κι όλα αυτά σε μουσικό φόντο σαγηνευτικό. Μπορεί να ακούγεται αμερικανικών και μόνον ενδιαφερόντων όλο αυτό όταν γράφεται, αλλά όταν βυθιστεί κάποιος στην ακρόαση φτάνει να ψηλαφεί τις διεξόδους που βρίσκει η νέα μουσική δημιουργία για να μιλήσει για όσα πονάνε, για όσα δεν λένε οι τηλεοπτικές πληροφορίες και που βρίσκουν λύτρωση μόνο στη Μουσική. Γιατί εκεί κατοικεί ακόμη η Ανθρωπιά. Και γι΄ αυτήν οι πολλοί έχουν ξεχάσει να μιλούν…

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στο Τσάρλεστον το 2007 και στο Φεστιβάλ του Σπολέτο, απέσπασε δε βραβείο Gaudeamus