Η γοργόνα

ΜΟΝΑΔΙΚΗ εξαίρεση αυτής της ρακένδυτης εβδομάδας, το «Οndine» του εξηντάχρονου Νιλ Τζόρνταν. Μονόφθαλμος ανάμεσα σε αόμματους. Τέλος πάντων. Για να πούμε τα πράγματα με τ΄ όνομά τους, ο Τζόρνταν έχει να σκηνοθετήσει μεγάλη ταινία από την εποχή τού «Συνέντευξη μ΄ έναν βρικόλακα»- αν και εξακολουθώ να πιστεύω ότι μόνο η «Μόνα Λίζα» είναι η σπουδαία προσφορά του. Τα τελευταία χρόνια βολοδέρνει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Οπως «Ο καλός κλέφτης» («Τhe good thief»- 2001) με Νικ Νόλτι. Οπως «Βreakfast on Ρluto» του 2005. Και όπως «Εκτός εαυτού» («Τhe brave one»- 2007) με Τζόντι Φόστερ. Πορεύεται στα χνάρια του έτσι κι έτσι.

Ομοίως και στην «Οντίν». Κι αυτό έτσι κι έτσι. Και ναι και όχι. Από την αρχαία παράδοση των Βίκινγκς, των σκανδιναβικών λαών, των Γερμανών και των Αγγλοσαξόνων. Μια θεότητα σοφίας, πολέμου, ποίησης, θανάτου. Σε όλα μέσα. Οι τρεις ήρωες αυτής της ιρλανδικής μικρής παραγωγής διαπλέκονται συναισθηματικά και ποιητικά. Ενας αλκοολικός ψαράς (Κόλιν Φάρελ) «πιάνει» στη θάλασσα μια νέα όμορφη γυναίκα με το όνομα Οντίν (Αλίζια Μπαχλέντα). Το μυστήριο αρχίζει. Τι να είναι; Γοργόνα, εξωτικό, μάγισσα; Ταυτόχρονα η κόρη του ψαρά (Αλισον Μπάρι) υπολογίζει πως η Οντίν θα την θεραπεύσει. Μπέρδεμα. Δηλαδή και αίσθημα, και μεταφυσική, και μαγεία, και καταστροφή!

Να το δω;

Ιδιαίτερο αλλά μέτριο