Ενα ποίημα – πορτρέτο

Είναι ένα μικρό βιβλίομόλις 70 σελίδες αραιογραμμένες. Σαν μπροσούρα. Με τη γνώριμη μορφή του δημοσιογράφου των «ΝΕΩΝ» Γιάννη Διακογιάννη, που χάθηκε πρόωρα το 2006, στο εξώφυλλο και με εικονογράφηση της Ευαγγελίας Γεράκη. Ο συγγραφέας επίσης γνώριμος: αντιπρόεδρος της Βουλής.

Και τι είδους βιβλίο είναι αυτό; Ε, λοιπόν, είναι μια εξαιρετικά πρωτότυπη ποιητική σπουδή πάνω στην προσωπική διαθήκη που του εμπιστεύθηκε ο Γιάννης. Η διαθήκη παρατίθεται ολόκληρη στην αρχή.

Ενα λιτό κείμενο, όπως λιτός ήταν και ο βίος του διαθέτη. Οπως λιτοί είναι και οι στίχοι που του αφιερώνει ο Κρητικός.

Πήρε τις τελευταίες λέξεις αυτής της συγκλονιστικής παρακαταθήκης. «Ταξίδεψα». «Αγάπησα». «Με αγάπησαν». «Πάλεψα». «Συγκρούσθηκα». «Ημουν τυχερός». Τις έκανε τίτλους και από κάτω κρέμασε σαν τσαμπιά λέξεις, εικόνες, αισθήματα, νοήματα και ιδέες. Με αυτό τον τρόπο η ποιητική του Κρητικού ανασυνθέτει αυτό που ήταν εν ζωή ο Γιάννης Διακογιάννης. Τα σταφύλια-στίχοι με τις ζουμερές ρώγες τους μπερδεύουν το υποκείμενο του λόγου- δεν ξέρεις πού μιλάει ο Κρητικός και πού ο Γιάννης. Είναι ένα ποίημα-πορτρέτο. Και μαζί, ένας πίνακας των αξιών και των συναισθημάτων δύο γενεών.