Μεροληπτική αγιότης

Ο εξαιρετικά ζωηρός, κεφάτος πενηνταπεντάρης οδηγός του ταξί, αφού ανέλυσε, στις δύο µετά τα µεσάνυχτα, µε εξαιρετικά πρωτότυπους, προσωπικούς όρους την οικονοµική κρίση («δεν έχω σπουδάσει οικονοµικά αλλά τα πιάνω στον αέρα», είπε) πρόσθεσε σε τόνο άκρως εµπιστευτικό, χαµηλώνοντας µάλιστα τη φωνή του ενώ δεν υπήρχε δεύτερος συνεπιβάτης: «Πριν από λίγες µέρες εµφανίστηκε στον ύπνο ενός µοναχού στο Αγιον Ορος ο πατέρας Παΐσιος και του είπε “να φροντίσουν οι µοναχοί επειδή τον µήνα Νοέµβριο θα χτυπήσει µια µεγάλη συµφορά την Ελλάδα να έχουν γεµίσει τα κελάρια τους µε προµήθειες ώστε να µην πεινάσουν”». Και συµπλήρωσε πάντα σε ζωηρό τόνο ο οδηγός του ταξί:

«Μου το εξοµολογήθηκε ο ίδιος ο µοναχός που είδε στον ύπνο του τον πατέρα Παΐσιο».

Ο οδηγός δεν φαινόταν άνθρωπος αφελής, κάθε άλλο. Ελαµπε µάλιστα στο πρόσωπό του, έστω κι αν δεν το συνειδητοποιούσε το αίσθηµα πως ο ίδιος είχε συµβεί να είναι ο εκλεκτός, αφού στο µέσον της οικονοµικής κρίσης ως εργαζόµενος, έρχονταν ταυτόχρονα και οι επουράνιες δυνάµεις για να συνδράµουν µε µια βεβαιότητα τα πολιτικά τεκταινόµενα. Το σκηνικό είχε ήδη ετοιµαστεί ώστε ο καθηµερινός ανθρωπάκος, όπως είµαστε όλοι µας, να τον πληµµυρίζει το αίσθηµα ενός πρωταγωνιστή της ζωής. Ουρανός και ανθρώπινη κοινωνία ταυτόχρονα, τι περισσότερο θα µπορούσε να ζητήσει κανείς που ζει µέσα σε µια πραγµατικότητα µε εξέχουσα την τηλεόραση ώστε ο θεατής να νιώθει πως µεταβάλλεται από άναυδος καταναλωτής σε ρυθµιστή του κοινωνικού γίγνεσθαι! Το να ξεµπερδέψουµε λέγοντας πως όλα όσα είπε ο οδηγός του ταξί ήταν αρλούµπες και υποθήκευε, προκειµένου να κάνει εντύπωση, ελαφρά τη καρδία και στον βαθµό που το επέτρεπε η θέση του, το µέλλον µιας χώρας, θα ήταν επιπολαιότητα από δικής µας πλευράς.

Για όσους δε γνωρίζουν ο πατέρας Παΐσιος υπήρξε µια σπουδαία µορφή του µοναχισµού, τα πολύ πρόσφατα χρόνια, που, αν δεν έχει ήδη αγιοποιηθεί, είναι καθ’ οδόν για την ανακήρυξή του σε άγιο. Επόµενο θα ήταν να ρωτήσει κανείς τον οδηγό του ταξί και, στη συνέχεια, τον µοναχό που είδε τον πατέρα Παΐσιο στον ύπνο του και του το εξοµολογήθηκε, τι είδους µοναχός και µάλιστα υποψήφιος ως άγιος θα µπορούσε να είναι οιοσδήποτε µεροληπτεί, ώστε στο ενδεχόµενο µιας συµφοράς να µην είναι το σύνολο των ανθρώπων που θα ήθελε να µη δυστυχήσει, αλλά να φατριάζεται και να θέλει να προστατέψει τα συµφέροντα της «επαγγελµατικής» του τάξης.

Ωστόσο αν και µια αντίστοιχη συµπεριφορά εκφράζει πολύ λιγότερο, ή µάλλον καθόλου, τον άγιο που του αποδίδεται και, πολύ περισσότερο ή µάλλον εντελώς, τον άνθρωπο που την επικαλείται, παραµένει ως χαρακτηριστικό το εξής:

η ανάγκη των ανθρώπων ακόµη και η αγιότητα να έχει τις προτιµήσεις της, να µην είναι ο άγιος και κατ’ επέκταση ο Θεός για όλους, αλλά τον έναν να τον πήζει στις πισίνες και στη χλιδή και τον άλλον να τον έχει να περιφέρεται άστεγος και πεινασµένος.

Τις επιλογές αυτές µάλιστα του αγίου και κατ’ επέκταση του Θεού να τις πριµοδοτούν µε τη συµπεριφορά τους άνθρωποι που υφίστανται µέτρια, δραµατικά, ή καταστρεπτικά τις συνέπειές τους – όπως ο οδηγός του ταξί που ήθελε τον πατέρα Παΐσιο να νοιάζεται για τις προµήθειες των µοναχών. Σε σηµείο που να σκέφτεσαι πως αφού µε τόση άνεση συνδύασε την οικονοµική κρίση µε τη µεροληπτική έκφραση του αγίου, µήπως η πρώτη χωρίς να είναι βέβαια και ασφαλέστατα µια επινόηση, παράλληλα µε τον τρόµο που δηµιουργεί, προκαλεί και µια κρυφή ηδονική ανατριχίλα καθώς το ενδεχόµενο να ξεπεραστεί κάποια στιγµή και να µην έχουµε καταβαραθρωθεί εντελώς, θα µας κάνει να αισθανόµαστε πως κερδίσαµε µια νίκη, που την έχουµε τόσο ανάγκη ως προοπτική για να συνεχίσουµε να ζούµε.

Διαφορετικά πώς θα γινόταν να βάζουµε µέσα στο ίδιο τσουβάλι τράπεζες, δάνεια, τον Τρισέ, τη Μέρκελ, τον Παπανδρέου, τον πατέρα Παΐσιο και όλους τους αγίους;