Αντί για γάλα ρουφάει αίµα

«Ασε το κακό να µπει»
Ποιο «Λυκόφως» («Τwilight» – 2008) και κουραφέξαλα! Δεν είµαστε µε τα καλά µας. Μόνο το «Lat den ratte komma in» _ «Ασε το κακό να µπει» _ του Σουηδού Τόµας Αλφρεντσον. Μόνο αυτός, ο κυρίαρχος των νέων βαµπίρ. Μόνο αυτό, το «σήµα κατατεθέν» µιας νέας θεµατολογίας που έχει στοιχειώσει τον ύπνο των σηµερινών παιδιών.

Η φιλία, το φλερτ και η…

αυτοκόλλητη σχέση ενός δωδεκάχρονου θηλυκού βρικόλακα και ενός θνητού αγοριού, συνοµηλίκου του, θα µείνει στην ιστορία ως το απόλυτο µελαγχολικό, ροµάντζο καταραµένων πλασµάτων όλων των εποχών!

Το σοκ, διαστάσεων πολλών λιποθυµιών. Μα πώς είναι δυνατόν! Να δικαιώνεται ο βαµπιρισµός. Να καθαγιάζεται σε αγία µετάληψη το αίµα αθώων ψυχών. Να καταξιώνεται η αχόρταγη µανία ενός νεκροζώντανου κοριτσιού. Και να αναγορεύεται σε ηρωίδα αυτό το δυστυχισµένο ανήλικο πλάσµα, που αντί για γάλα ρουφάει αίµα. Ετσι βλάσφηµο το φιλµ. Αθεος ο σκηνοθέτης. Εχθρός της κοινωνίας ο συγγραφέας. Παιδιά, ψυχραιµία.

Οποιος σκαλίσει την επιφάνεια αυτής της αιρετικής και πρωτότυπης ιστορίας θα βρει την πραγµατική ουσία. Η ψυχούλα του δωδεκάχρονου Οσκαρ (Κάρε Χέντεµπραντ, ηλικίας τότε 16 ετών) τραυµατίζεται από πυρά τριών «εχθρών». Τα πρώτα τα δέχεται από την ψυχρή συµπεριφορά της µητέρας του. Εξωτερικά, όλα καλά. Ζεστό το σπίτι, ζεστό το φαΐ, ζεστά τα ρούχα, ζεστό το κρεβάτι. Τα αντικείµενα και τα πράγµατα άφθονα, τακτοποιηµένα και καθαρά. Μέσα όµως κυριαρχεί το λευκό της Σιβηρίας µε θερµοκρασίες πολικού ψύχους. Φροντίδα υπάρχει. Αγάπη γιοκ. Τα δεύτερα και πιο ευθύβολα πυρά τα δέχεται από τους συµµαθητές του στο σχολείο. Ο Οσκαρ έχει µετατραπεί σε ταµπούρλο των νταήδων. Ο λόγος, εντελώς εξωτερικός. Η όψη και οι τρόποι του Οσκαρ προκαλούν τη χλεύη των άλλων παιδιών. Μάλλον µοιάζει µε ανδρογύναιο παρά µε κανονικό, µάτσο αρσενικό. Ο Οσκαρ _ για τους συµµαθητές του _ προορίζεται για οµοφυλόφιλος εντελώς. Τα τρία «πυρά» που αποτελειώνουν την ψυχή του προέρχονται από το ανθρώπινο περιβάλλον. Ολοι µε τους τύπους.

Ολα µε το πρωτόκολλο. Ολα χωρίς ίχνος ανθρωπιάς. Απαντες καλοκουρδισµένοι µηχανικά. Dead Μen walking. Αυτή η Σουηδία, µια από τις πρώτες χώρες της ευρωπαϊκής οικονοµίας. Λέει πλαγίως ο Τόµας Αλφρεντσον.

Ωσπου ξαφνικά ένας άνδρας, ο Χάκαν (Περ Ράγκναρ) εισβάλλει στο δασύλλιο της πόλης, αρπάζει έναν περαστικό, τον κοιµίζει µε αναισθητικό, τον κρεµάει ανάποδα από ένα δένδρο, τον ανοίγει και από κάθε σταγόνα αίµατος τον στραγγίζει. Το αίµα κυλάει από το άψυχο κορµί και καταλήγει σε ένα µεγάλο τενεκέ, όπως αυτός που γεµίζει ο βοσκός όταν αρµέγει την αγελάδα. Στη συνέχεια ο Χάκαν µεταφέρει το αχνιστό αίµα στο διπλανό διαµέρισµα από αυτό που µένει ο Οσκαρ. Εκεί τον περιµένει ένα πεινασµένο… δωδεκάχρονο κορίτσι, η Ελι (Λίνα Λάντερσον, τότε 16 ετών). Η συνέχεια ξεπερνάει κάθε νοσηρή φαντασία. Αυτό το πλάσµα καταβροχθίζει το «γάλα» όπως τα µωρά βυζαίνουν τη µαµά.

Η όψη της τροµακτική. Τα χείλη κατακόκκινα από το αίµα.

Αχόρταγη. Ανελέητη. Απέθαντη. Η πραγµατική ηλικία της, εκατοντάδων ετών!

Δεν περνούν πολλές µέρες όταν ο Οσκαρ από το θολό παράθυρο του δωµατίου του βλέπει την Ελι. Το πρώτο πράγµα που τον εντυπωσιάζει είναι το γεγονός πως, παρά το τροµακτικό κρύο, η Ελι δεν φοράει παλτό. Το προσπερνάει. Ετσι, σιγά σιγά και πολύ διστακτικά, αρχίζει να δηµιουργείται µια περίεργη σχέση. Αυτό το θηλυκό βαµπίρ _ κάτι που ο Οσκαρ δεν γνωρίζει _ είναι το µοναδικό πλάσµα σε ολόκληρη την περιοχή µε θερµοκρασία ανθρώπινη και αυθεντική. Η Ελι, ο µοναδικός φίλος και αποκλειστικός προστάτης του Οσκαρ. Ο άνθρωπος και ο βρικόλακας.

Δύο ξένοι µε την ίδια µελαγχολία στα µάτια, την ίδια µεγάλη τρύπα στην ψυχή και τους ίδιους χτύπους στην καρδιά. Ετσι όταν µαθαίνει την αλήθεια, πως δηλαδή ο Χάκαν δεν είναι ο πατέρας αλλά ο κουβαλητής της Ελι και πως εκείνη δεν είναι ζωντανή και κανονική, αλλά βρικόλακας και «πεθαµένη», τότε εκείνος ένα πράγµα επιθυµεί.

Τόσο πολύ που θα έδινε ακόµα και τη δική του ζωή. Να γίνει όπως η Ελι. Γιατί µόνο έτσι µαζί της θα µπορέσει να ταξιδέψει. Γιατί έτσι µόνο αιωνίως αυτό το πλάσµα θα τον συντροφεύει. Love never dies. Η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει!

Ο Τόµας Αλφρεντσον ακολουθεί και «διαβάζει» το σενάριο µε ψυχρή, εξωτερικά, µατιά. Στο βάθος από αυτό το αθώο ροµάντζο εκπέµπονται και στους θεατές αποστέλλονται συναισθήµατα βαθιά τυλιγµένα σε θερµοκρασία Σαχάρας. Ο αθεόφοβος χρησιµοποιεί και αξιοποιεί το χειρουργικό νυστέρι µε ακρίβεια ρεαλιστική. Ρεαλιστικά απεικονίζονται «νεκροί» οι ζωντανοί και οι νεκροί εντελώς «ζωντανοί». Γι’ αυτό ο περιφρονηµένος Οσκαρ επινοεί αυτή την ιστορία µε την Ελι. Γι’ αυτό επιθυµεί στον τάφο να την βρει. Οπως µε τον «Χριστουγεννιάτικο εφιάλτη» («Τhe Νightmare Βefore Christmas»)

του Τιµ Μπάρτον και του 1993 και όπως µε την «Εκτη αίσθηση» («Τhe sixth sense» – 1999) την καλύτερη στιγµή του Μ. Νάιτ Σιάµαλαν. Τα Καλό, στην εποχή µας, ενταφιασµένο κάτω από το χώµα. Το Κακό κυκλοφορεί ανάµεσά µας. Αληθινό και ανατριχιαστικό!


Η ταυτότητα

§ Πρωτότυπος τίτλος:

«Lat den ratte komma in» § Ετος: 2008 § Σκηνοθεσία: Τόµας Αλφρεντσον § Σενάριο: John Αjvide Lindqvist (από το δικό του οµότιτλο µυθιστόρηµα)

§ Cast: Λίνα Λάντερσον, Κάρε Χέντεµπραντ, Περ Ράγκναρ § Μουσική: Γιόχαν Σέντερκβιστ § Φωτογραφία: Χόιτε βαν Χοϊτέµα § Είδος: Ηorror thriller § Διάρκεια: 115’ § Χώρα: Σουηδία