Δίκτυο

Ηρθε η ώρα…
Μ.Α.

Μπορεί να έχει αναδειχθεί σε ένα από τα αγαπηµένα στέκια των Αθηναίων και µη. Μπορεί η θέα του προς τον Ιερό Βράχο να είναι ακαταµάχητη κι ας βρίσκονται µπροστά του οι πολυκατοικίες της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Μπορεί οι τιµές και οι γευστικές του προτάσεις να δικαιολογούν τη δηµοτικότητά του. Για το καφέ του Νέου Μουσείου Ακρόπολης έως τώρα όµως δεν είχε γίνει επισήµως διαγωνισµός κι ας έχουν περάσει 15 µήνες από τα εγκαίνιά του, αλλά η πίεση για τη λειτουργία του µουσείου δεν είχε αφήσει περιθώρια να γίνουν όλα όπως έπρεπε. Τώρα λοιπόν η τάξη έρχεται να αποκατασταθεί καθώς στις 22 Σεπτεµβρίου λήγει η υποβολή προσφορών για τον δηµόσιο πλειοδοτικό διαγωνισµό του καφέ. Το θέµα είναι όµως αν µετά τον διαγωνισµό η ποιότητα και οι τιµές θα µείνουν στα ίδια επίπεδα – αν όχι καλύτερα – ή αν η πίεση του κέρδους θα πλήξει τη θετική εικόνα που αφήνει στους επισκέπτες η βεράντα του Νέου Μουσείου Ακρόπολης.


Κλοπή στην Κέρκυρα
Χ.

Πίνακες ζωγραφικής του κερκυραίου ζωγράφου Αγγέλου Γιαλλινά έκλεψαν άγνωστοι από το σπίτι του, που είχε µετατραπεί σε πινακοθήκη, στο κέντρο της Κέρκυρας. Η κλοπή διαπιστώθηκε την Παρασκευή, είναι όµως άγνωστο πότε έγινε, αφού το οίκηµα ήταν κλειστό και τελευταία φορά οι υπεύθυνοι της πινακοθήκης το είχαν ελέγξει πριν από περίπου 20 µέρες. Ειδοποιήθηκε η Αστυνοµία και έχει αρχίσει η καταγραφή των έργων του Γιαλλινά, προκειµένου να εξακριβωθεί πόσα και ποια από αυτά έχουν κλαπεί. Οπως προκύπτει, το κτίριο είχε συναγερµό αλλά τον απενεργοποίησαν οι δράστες και ανενόχλητοι πήραν αρκετούς πίνακες. Ο Αγγελος Γιαλλινάς γεννήθηκε το 1857 και πέθανε το 1939. Στην Ευρώπη έγινε γνωστός για τις υδατογραφίες τοπίων που κοσµούν ανάκτορα σε Αγγλία, Αυστρία, Γαλλία, Ιταλία, καθώς και πολλά µεγάλα µουσεία. Μετά τον θάνατό του το σπίτι του στην Κέρκυρα µετατράπηκε σε πινακοθήκη και συγκροτήθηκε το «Ιδρυµα Γιαλλινά» για τη διαχείρισή της. Ολα τα έργα του είναι µεγάλης αξίας.


Ιουλία η διακριτική
Γ.Δ.Κ.Σ.

Ηταν – είναι – ένας συµπαθέστατος άνθρωπος. Η διακριτική και γλυκιά νότα του διπλανού γραφείου.

Της Διόρθωσης. Η Ιουλία Τολιά. Είχε σπουδάσει χηµικός µηχανικός στο Πολυτεχνείο αλλά τελικά βρέθηκε για είκοσι έξι χρόνια στη διόρθωση των «ΝΕΩΝ». Λέγαµε κανένα αστείο πότε πότε, ώς εκεί. Πριν από κανέναν χρόνο πήρε τη σύνταξή της και πήγε στο καλό – γι’ αυτό µιλώ σε χρόνο αόριστο. Αφήνοντας πίσω της µιαν αύρα θετική.

Ηξερα πως γράφει ποίηση. Το 1995 µας είχε δώσει τη δεύτερη ποιητική συλλογή της «Μονότροπα σχεδόν…». Χρειάστηκε να περάσουν δεκαπέντε χρόνια, να χαλαρώσει και να εκδώσει την τρίτη της. «Κάτοπτρα χρόνου» ο τίτλος της και κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Στοχαστής. Την είχα πλάι στο κρεβάτι κοντά πέντε µήνες, διάβαζα κανένα ποίηµα, ευφραινόµουν αλλά όλο πίσω το πήγαινα να γράψω κάτι. Τώρα που βρήκα τον χρόνο και τα διάβασα όλα και εισέπραξα τη βαθιά ευαισθησία που ήδη διέκρινα στον άνθρωπο επέστη επιτέλους ο χρόνος. Και καθώς φεύγω µε άδεια, κρατώ τρεις στίχους της επίκαιρους για µένα, έστω και αν ηχούν ανεπίκαιροι, Σεπτέµβριο µήνα…: «Το καλοκαίρι / κολυµπούσα σε µια θάλασσα πράσινη / απ’ τη διάθλαση του δάσους». Ιουλία, χαίρε!