Κουτσά στραβά

Μερικοί, λέει, το προτιμούν καυτό. Εκρηκτικό. Ποια Μέριλιν ως Σούγκαρ στην ταινία που έκανε της μόδας το… καυτό, από το 1959 (Νο 65 στη λίστα με τις 100 ταινίες που αγάπησε ο Δημήτρης Δανίκας, στη σελ.

12). Καυτό όπως το Σάκης Ρουβάς- Αννα Βίση που μας ετοιμάζει ως «έκπληξη» ο φετινός χειμώνας της μεγάλης πίστας (φώναζέ με σκυλάδικο, αλλά όχι πολύ δυνατά μη μας πάρουν χαμπάρι). Αλήθεια, τώρα με την πλήρη απαγόρευση του καπνίσματος θα κάνουν μικρά διαλείμματα για τσιγάρο οι πίστες μας;

Αυτό θα πει καυτό. Φωτιά και λάβρα. Πυρά (με τις ξενέρωτες) εκείνη. Η οποία ετοιμάζει, λέει, με την πολύφερνη σκηνοθέτρια του βιντεοκλίπ της Κριστίν Κρόκος «καυτό ντοκιμαντέρ για τη ζωή της», για να ξέρουμε όλοι πόσο καυτά ζει η «απόλυτη» με μαύρο ρύζι και στήθος κοτόπουλο… Πυρά με τα φιλιά του εκείνος. Ο οποίος φτάνει να ασπάζεται περιπαθώς- ενώπιον των φλας- την κακομοίρα την Καλομοίρα για να παραληρήσουν οι ρουβίτσες: ουάου, ο Σάκης φιλάει. Τραγουδώντας «Μ΄ ένα σώμα και με μια αγκαλιά/ Να καούμε στη φωτιά ξανά/ Δωσ΄ μου κάτι, ξέρεις τι/ Γυμνή η σιωπή ζητάει το φιλί ζητάει πολλά/ Δωσ΄ μου κάτι μην κολλάς/ Με καις, με μεθάς».

Και Σάκης και Βίσση μαζί; Παρανάλωμα! Αντε του χρόνου που η κρίση θα έχει βαθύνει κι άλλο να ενωθούν με τον «Κι εσύ με καις, όλα τα καις» Νότη Σφακιανάκη, να κάνουν μια πυρκαγιά-βιβλική καταστροφή (που λένε και τα κανάλια) μπας και σωθεί η τιμή της αθάνατης ελληνικής πίστας.

Κάποτε το προτιμούσαν αλλιώς το καυτό. Σε επανάσταση. Είναι αλλιώς το φιλί την ώρα που σφυρίζουν οι σφαίρες πάνω από το κεφάλι σου. Απόδειξη; Ο Πάντσο Βίγια και οι γυναίκες του. Μεγάλοι έρωτες κατά ριπάς. Και γύρω να μαίνεται η επανάσταση (μάρτυς και το θέμα από την επόμενη σελίδα). Να, σαν την καυτή κουβανέζικη επανάσταση που είχε για σύμβολο και τη φιγούρα του Τσε (σελ.10-11).

Αυτά ήταν καυτά. Τα έλεγε και το «Ρεμπέτικο του αποχωρισμού» του Παύλου Σιδηρόπουλου: «Κάποτε κύλαγε το αίμα/ μέσα στις φλέβες μας καυτό/ τώρα συμβόλαιο με το ψέμα/ έχουμε κάνει». Και συμβόλαια για καυτά DVD επίσης. Μια της Τζούλιας, μια της Ντούβλη και ποιος ξέρει πόσα άλλα θα έρθουν όσο το φιλοθέαμον δεν έχει να ελπίσει σε κάτι πιο καυτό.

Είχε και το καλοκαίρι, το πρώτο μετά ΔΝΤ, τα δικά του καυτά σημεία. Σε σκηνές, σελίδες, φεστιβάλ, ακόμη και σε σκαλοπάτια. Τα πάνω και τα κάτω του (όπως τα επιλέγουν και οι συνεργάτες του «Νσυν» στη σελ.6. Μόνον που κάποτε τα καλοκαίρια γεννούσαν τέχνη και θεσμούς, σπίθες και πυρκαγιές. Αλλοτε μουσικές, άλλοτε πυρκαγιές στο σανίδι. Να, σαν το «Ελεύθερο Θέατρο» που γεννήθηκε πριν από 40 χρόνια (σελ.14).

Τότε, κάποιοι καίγανε το σανίδι και κάποιοι… καίγανε έρωτες κι αηδόνια- για να παραφράσουμε τον Βλαδίμηρο Μαγιακόφσκι- για να βγάλουν δυο δάχτυλα ζουμί. Καμένοι από τον έρωτα. Οπως έγραφα τις προάλλες, ο Σπύρος Ζαγοραίος το έβλεπε σε πιο καταστροφικό: «Φωτιά να πάρουν τα βουνά/ Κι οι κάμποι να βουλιάξουν/ Αφού εμείς χωρίσαμε/ Ολα πια να ρημάξουν!/ Να ρίξει ο ουρανός σίδερα αναμμένα/ Κι ας κάψουνε και μένα». Κι ο Μανώλης Γεράρδης απαντούσε στον δικό του καυτό έρωτα: «Σε λατρεύω σαν θεό μου κι όμως εσύ με τυραννάς/ Δεν μου δίνεις σημασία, δεν με νιώθεις, δεν πονάς/ Φλόγα θα γίνω και φωτιά για να σου κάψω την καρδιά».

Oλα όμως, κι έρωτες κι επανάσταση, καυτά και λιγότερο καυτά γίνονταν για να μας θυμίζουν κάτι που φαίνεται να το έχουμε ξεχάσει θολωμένοι από τους καπνούς της καύσης σε πίστες και «καυτά» DVD ή της καύσης στον βωμό του μαύρου χρήματος: σε όλα κοινός παρονομαστής ήταν ο Ανθρωπος. Που δεν είναι τέλειος. Αλλά είναι και θα έπρεπε να είναι άξονας και της τέχνης και της ζωής…

Το θρυλικό φιλμ του Μπίλι Γουάιλντερ, με τη Μέριλιν Μονρόε, θα είναι πάντα εκεί για να μας το θυμίζει. Εχετε ξεχάσει τη σκηνή του φινάλε; Οταν ο Οσγκουντ Φίλντινγκ ο Γ΄ (Τζο Ε. Μπράουν) φεύγει με τη «Δάφνη» (το μεταμφιεσμένο Τζέρι- Τζακ Λέμον) με ένα κρις κραφτ και «τη» ζητάει σε γάμο: «Δεν μπορώ να παντρευτώ», είναι η απάντηση της «Δάφνης». «Γιατί;». «Κατ΄ αρχάς δεν είμαι φυσική ξανθιά». «Δεν πειράζει». «Καπνίζω. Καπνίζω όλη την ώρα». «Δεν με νοιάζει». «Εχω τρομερό παρελθόν. Συζώ τρία χρόνια τώρα μ΄ έναν σαξοφωνίστα». «Σε συγχωρώ». «Δεν θα μπορέσω ποτέ να κάνω παιδιά». «Θα υιοθετήσουμε». Και ο Τζέρι/Δάφνη αγανακτισμένος βγάζει την ξανθιά περούκα: «Δεν καταλαβαίνεις, Οσγκουντ. Είμαι άντρας!». «Κανείς δεν είναι τέλειος!»