Η «μοιχεία» ως εθνική υπόθεση

ΤΟ ΕΡΓΟ. Τέλος του ελληνικού 19ου αιώνα και ο κ. Κουντουπής, μέλος της κινητοποιημένης για την απελευθέρωση της Μακεδονίας Εθνικής Εταιρείας η οποία τον εντέλλεται να συμμετάσχει σε ένοπλο τμήμα που θα εισέλθει στα τουρκικά- ακόμα τότεεδάφη της, ψάχνει να βρει πώς θα δικαιολογήσει την απουσία του στη ζηλότυπη γυναίκα του και στην κακότροπη έως ανυπόφορη πεθερά του υπό τον έλεγχο των οποίων ζει. Διότι η αποστολή είναι μυστική. Η δικαιολογία που του βρίσκει ο φίλος- σύνδεσμός του με την Εταιρεία είναι τραβηγμένη από τα μαλλιά. Κυριολεκτικά. «Αποκαλύπτει» στη γυναίκα του το «μυστικό» της ύπαρξης μιας «υπνοβάτιδος» η οποία από μία τούφα μαλλιών του ενδιαφερομένου μαντεύει το μέλλον. Η «υπνοβάτις» έχει, υποτίθεται, συστήσει στον Κουντουπή, που δήθεν έχει ρευματισμούς αλλά το έχει κρύψει από τη γυναίκα του, πως πρέπει να πάει στην Αιδηψό για λουτροθεραπεία. Για να πειστεί η σύζυγος της ζητάει μια τούφα μαλλιών της που υποτίθεται πως θα στείλει στην «υπνοβάτιδα» μέσω του φίλου του στον οποίο αφήνει μία γραμμένη από τον ίδιο γνωμάτευση της «υπνοβάτιδος» ότι την κυρία από την οποία προέρχεται η τούφα την αγαπάει ο άντρας της. Τη «γνωμάτευση» θα κομίσει ο μεσολαβητής φίλος κι έτσι θα την καθησυχάσουν. Ελάτε όμως που η κ. Κουντουπή στήνει παγίδα… Η τούφα που του έδωσε δεν είναι δική της. Οπότε όταν ο σύζυγος φεύγει και ο φίλος φέρνει τη «γνωμάτευση» εκείνη σιγουρεύεται πως ο άντρας της την απατά. Στην υπόθεση μπλέκονται ένας παλιός φίλος του Κουντουπή, η γυναίκα του που όντως βρίσκεται στην Αιδηψό – και η οποία εκλαμβάνεται ως η ερωμένη του Κουντουπή- και η νεαρή ανιψιά της με την οποία είναι τρελά ερωτευμένος ένας τρίτος φίλος του Κουντουπή. Το γαϊτανάκι μπλέκεται, γίνονται όλοι μαλλιά κουβάρια αλλά κάποια στιγμή βέβαια τα νήματα θα ξεμπλεχτούν και το τέλος θα είναι ευτυχές. Ο Νικόλαος Λάσκαρης έγραψε το 1897, στον απόηχο προφανώς της δραστηριότητας της Εθνικής Εταιρείας η οποία έστειλε το 1896 ένοπλα τμήματα στην Μακεδονία που έβραζε οδηγώντας όμως με την μεγαλοϊδεατική πολιτική της και στον καταστροφικό για την Ελλάδα ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, τη φάρσα του «Μαλλιά κουβάρια» ακολουθώντας τη γαλλική γραμμή του Λαμπίς και του Φεντό. Χωρίς ιδιαίτερες αξιώσεις αλλά έξυπνη, πυκνή, χωρίς πλατειασμούς, με χιούμορ που λειτουργεί, αντέχει ακόμα.

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. Η σκηνοθεσία του Θανάση Θεολόγη δεν ήταν φαίνεται σίγουρη για την ανθεκτικότητά της. Και εμπλούτισε το κείμενο με πολλές «εκσυγχρονιστικές» προσθήκες πιστεύοντας πως έτσι θα «ζωντανέψει» το έργο και θα το κάνει πιο γελαστικό. Απλοϊκό, νομίζω, λάθος. Αν χειριστείς έξυπνα και σχολιαστικά το κείμενο, την ατάκα, τη γλώσσα της εποχής και το ήθος της, πιστεύω πως το γέλιο μπορεί να μην είναι το χάχανο που προκαλούν εκφράσεις όπως «βγάζει τα μάτια της» ή οι διαρκείς αναφορές στα πολλά κιλά της πρωταγωνίστριας, μπορεί όμως να είναι πιο πηγαίο. Πάντως η παράσταση έχει ένα γενικά καλό ρυθμό παρά τις επιμέρους αρρυθμίες και δεν είναι φτηνιάρικη και χυδαία. Ο Ακης Χειρδάρης και η Πέννυ Αμπλά με τα σκηνικά και τα κοστούμια τους, αντίστοιχα, την υπηρετούν διακριτικά. Πολύ αναμενόμενες οι μουσικές επιλογές του Θανάση Ροδίτη.

ΟΙΕΡΜΗΝΕΙΕΣ. Με αδυναμίες αλλά όχι άσχετοι με τα επί σκηνής τεκταινόμενα ο Παναγιώτης Τσίτσας και η Ιωάννα Δελάκου. Βρήκα λίγο σφιγμένο τον καλό Παναγιώτη Παναγόπουλο. Κάπως υπερβολική αλλά απολαυστική η ιδανική για το ρόλο της πεθεράς Μαίρη Σαουσοπούλου. Οντως, η «αδελφή της καχυποψίας». Ο Κώστας Φλωκατούλας, αν και σε ρόλο που δεν του πάει, είναι ένας ώριμος πια τυπίστας, με μέτρο, ικανοποιητικότατος. Η Ελένη Καστάνη, ηθοποιός με εξαιρετικές δυνατότητες, φοβάμαι πως έχει εγκλωβιστεί στην ανασφάλεια του «πρέπει με κάθε μέσο να βγάλω γέλιο». Αυτό την οδηγεί σε ένα «αυτόνομο» παίξιμο, με τρεναρίσματα και προσθήκες και κόλπα- μια μανιέρα όχι πάντα επιτυχής- που απορρυθμίζουν το παραστασιακό αποτέλεσμα. Ο Γιώργος Παρτσαλάκης, αντίθετα, άμεσος, φυσικός, χωρίς εμφανή τεχνάσματα, με τους «ειρωνικούς» τρόπους της υποκριτικής του δίνει έναν Κουντουπή που κυλάει σαν το νεράκι.

info

Η παράσταση, συμπαραγωγή ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας και «Αττικής Αυλαίας», περιοδεύει. Αύριο Γλυφάδα.
6/9 Χαϊδάρι (Νέο Θέατρο Δήμου Χαϊδαρίου). 8/9 Αχαρνές (Δημοτικό Θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης»).
10/9 Τρίπολη (θέατρο Αλσους Αγίου Γεωργίου). 11/9 Ασπρόπυργος.
12/9 Πάτρα (Ρωμαϊκό Ωδείο). 13/9 Κορυδαλλός (Δημοτικό Θέατρο «Θανάσης Βέγγος».

Εν ολίγοις

Συμπαθητικό, χωρίς μεγάλες αξιώσεις.