Μας έλειψε ο στοχασμός

Αν διαβάσεις το κείμενο αυτό απλώς ως «προφητικό», το αδικείς. Ο Αξελός δεν διαβάζει την Ελλάδα του για να προαναγγείλει το τέλος της. Τη «δυσθυμία» του, ο στοχασμός του τη μετατρέπει σε αγωνία, την αγωνία μιας σύνθεσης, μιας δημιουργίας που σήμερα μπορούμε να πούμε πως δεν επιτεύχθηκε ποτέ. Και η Ελλάδα παρέμεινε στο έλεος των στοιχείων της συνταγής της, ανατολίτικη αλλά και ευρωπαϊκή συγχρόνως, λιγότερο κοινωνία και περισσότερο μωσαϊκό θυλάκων. Τότε ήταν η Ελλάδα της γραφικής αγροτιάς, των ναυτικών και των ψαράδων, του κοσμάκη που γεμίζει τα καφενεία και τις ταβέρνες, των κατοίκων της μεγάλης πόλης. Τώρα είναι μια Ελλάδα υποταγμένη στον νόμο μιας γενικευμένης κραιπάλης που έχει χάσει ακόμη και τη «μαγική» γεύση των πρωτογενών της υλικών. Διαβάζοντας αυτό το κείμενο δεν μπορείς παρά να σκεφτείς ότι, εντέλει, αυτό που μας έλειψε περισσότερο, γιατί ποτέ δεν το τολμήσαμε συλλογικά, είναι ο στοχασμός που στοχεύει στον ίδιο μας τον εαυτό.