Βιβάλντι και U2

«Η μουσική δεν είναι θρησκεία. Για να την απολαύσεις δεν χρειάζεται να βρίσκεσαι σε κατάσταση… διαλογισμού», ξεκαθαρίζει από την αρχή ο γερμανοαμερικανός βιολονίστας Ντέιβιντ Γκάρετ, κατά κόσμον Ντάβιντ Μπόνγκαρτς.

Οπως επιμένει- αποδεικνύοντάς το και με τη σειρά των δισκογραφικών του εκδόσεων που τείνουν όλο και στο πιο… ροκ τους, όπως τώρα οι «Rock Symphonies» (Decca)- και στο ότι «καλή είναι η μουσική, και η κλασική, αλλά θέλει να βάλεις και λίγη κίνηση στη μηχανή της».

Για τον Ντέιβιντ η σχέση με τη μουσική ξεκίνησε στα τέσσερα. Οχι λόγω της δουλειάς του (γερμανού) πατέρα του, που είναι έμπορος σπάνιων μουσικών οργάνων. Κυρίως από ζήλεια, για το σπάνιο παλιό βιολί που ο πατέρας χάρισε στον μεγαλύτερο αδελφό του. Το οποίο κρυφά περιεργαζόταν τα βράδια. Ωσπου στα τέσσερα άρχισε να μαθαίνει να παίζει βιολί, έναν χρόνο μετά κέρδισε έναν διαγωνισμό για μουσικά παιδιά-θαύματα και στα 13 εμφανιζόταν σε τηλεοπτική εκπομπή και ηχογραφούσε τα πρώτα του δύο CD! Με κοντό μαλλάκι τότε. Εκτοτε, όσο «αγρίευε» η μουσική του τόσο μάκραινε το μαλλί και τόσο πιο ροκ γινόταν το στυλ του.

Στα 14 τού προσφέρθηκε ένα βιολί Στραντιβάριους «Σαν Λορέντσο», από τα πλέον σπάνια του διάσημου κατασκευαστή, και ένα συμβόλαιο με τη δισκογραφική Deutsche Grammophonο νεώτερος βιολονίστας στην ιστορία της! Επαιξε με μεγάλες ορχήστρες όσο σπούδαζε στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου και στην περίφημη Σχολή Τζούλιαρντ της Νέας Υόρκης, ενώ ηχογραφούσε διαρκώς από Παγκανίνι μέχρι «Νothing Εlse Μatters» των Μetallica. Λέγεται δε- αν και δεν έχει επιβεβαιωθεί στ΄ αλήθεια από τον ίδιο, που προτιμά να αφήνει το μυστήριο να αιωρείται- ότι μια τυχαία ζημιά που προκάλεσε στο σπάνιο Στραντιβάριους και ο φόβος πως θα χάσει τον μοναδικό ήχο του ήταν που τον έκανε να στρέφεται όλο και περισσότερο προς το «άγριο» ροκ, με το οποίο… εμβολίζει δημιουργικά κλασικά κομμάτια.

Την ευελιξία, την ταχύτητα, την «αγριάδα» του- αν και κάποτε υπερβολική, δίχως να ξεπερνά τα όρια του καλού γούστου- μπορεί να απολαύσει ο ακροατής στο νέο του CD: με κομμάτια όπως «Vivaldi vs Vertigο» (όπου πράγματι ο «Χειμώνας» από τις «Τέσσερις Εποχές» του Βιβάλντι συναντά τους U2!), «Τoccata» («Τοκάτα και Φούγκα» του Μπαχ), «Τhe 5th» («Πέμπτη Συμφωνία» του Μπετόβεν), «Κashmir» (των Led Ζeppelin), «Αsturias» (του Ισαάκ Αλμπένιθ).

Ο Ντέιβιντ Γκάρετ έχει ένα ρεκόρ:
έπαιξε το «Πέταγμα της μέλισσας» του Κόρσακοφ σε 65.26 δευτερόλεπτα!