«Τη ρακή δεν την αντέχω· έμαθα όμως να λέω “στην υγειά σας!”»

Η πρώτη φορά που ήλθατε στην Ελλάδα;

Το 1976 ή το 1977. Με τη μητέρα και την αδελφή μου. Θυμάμαι πόσο μου άρεσε. Με τη μία! Βέβαια, δυσκολευόμουν να προσανατολιστώ στην Αθήνα με τις ταμπέλες στα ελληνικά, αλλά ευτυχώς όταν σηκώνεις το βλέμμα ψηλά κάπου θα δεις την Ακρόπολη και δεν χάνεσαι! Από τότε έρχομαι κάθε χρόνο, πότε στα νησιά πότε αλλού στη χώρα. Και τώρα τελευταία, περνώ περισσότερο καιρό στην Ελλάδα, παρά στην Αγγλία!

Τώρα πλέον μιλάτε ελληνικά; Κάνατε εντατικά μαθήματα;

«Ναι… αυτό είναι σωστό!

[στα ελληνικά!] Μιλάω ελληνικά, αλλά δεν είναι εύκολα, είναι πολύ δύσκολη γλώσσα». Μπορώ να κάνω μια κουβέντα, επικοινωνώ αρκετά καλά.

Ωστόσο, θα μου έπαιρνε σχεδόν ένα χρόνο για να διαβάσω την εφημερίδα σας! Ξέρετε, φαίνεται και στα γυρίσματα. Για να διαβάσω τα σενάρια πρέπει κάποιος να μου μεταφράζει. Παρακολουθώ όμως καλύτερα μια σκηνή όταν την παίζουν οι ηθοποιοί γιατί καταλαβαίνω πια τους διαλόγους. Αλλωστε, στον προφορικό λόγο χρησιμοποιούμε λιγότερες λέξεις, που επαναλαμβάνονται.

Τους ανθρώπους, τους τόπους, τη μουσική, τη… ρακή, τι αγαπάτε περισσότερο στην Ελλάδα;

Δυστυχώς, επειδή δεν είμαι πραγματική Ελληνίδα τη ρακή δεν την αντέχω! Εμαθα λοιπόν να σηκώνω το ποτήρι και να λέω «στην υγειά σας» (ελληνικά) να βρέχω τα χείλη μου και μετά να το ακουμπώ στο τραπέζι και να πίνω μια γουλιά νερό. Εχοντας μείνει τόσο πολύ στη χώρα σας, ορισμένα πράγματα τα θεωρώ πλέον δεδομένα. Το φαγητό που είναι έξοχο, όπως και τα περισσότερα τρόφιμα που στην Κρήτη είναι υγιεινά και φρέσκα και δεν χρειάζεται να διασχίσουν τρεις ηπείρους για να φτάσουν ταλαιπωρημένα στο πιάτο μου. Πάνω απ΄ όλα όμως είναι οι άνθρωποι, με τους οποίους τρώτε και πίνετε μαζί, οι θαυμάσιοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει στην Κρήτη με κάνουν και νιώθω σαν στο σπίτι μου! Το δυσκολότερο πράγμα είναι να πεις αντίο όταν σε έχουν καλέσει στο σπίτι τους. Φιλοξενία! Πρώτα έμαθα τη λέξη και μετά βίωσα τη σημασία της!