Παρακμιακά μαντρόσκυλα και χαμερπείς βάρδοι

Ο θαυμασμός του Τάρικ Αλι για τον Τσάβες είναι ασυγκράτητος. Στα κεφάλαια του βιβλίου, γραμμένα καταφανώς σε διαφορετικές περιόδους, ο ηγέτης της Βενεζουέλας παρομοιάζεται απερίφραστα με τον απελευθερωτή Μπολίβαρ και κατασκευάζεται μια εικόνα της Δύσης ως νέου Ιmperium, χωρίς ιδιαίτερη εκλέπτυνση στην ανάλυση. Η μαχητικότητα που επιδεικνύει ο Τάρικ Αλι θα ήταν πάντως ιδιαίτερα ανακουφιστική στην εποχή αυτή του τέλους των ουτοπιών αν δεν χρησιμοποιούσε ένα άστοχα παρωχημένο λεξιλόγιο που προορίζεται να φτιάξει σχολή. Μιλάει για αλητοσυμμορίες καταπιεστών, για παρακμιακά μαντρόσκυλα, για αναξιόπιστους πολιτικάντηδες, για χαμερπείς βάρδους, για ερπετά και ξεπουλημένους συγγραφείς όπως ο Κάρλος Φουέντες και ο Μάριο Βάργκας Γιόσα ενώ κατασκευάζει σε παράρτημα το προφίλ του παλιού βενεζουελάνου αγωνιστή και μεταρρυθμιστή Τεοντόρο Πετκόφ ως βολεμένου και ξεπουλημένου πλέον.

Κατά τη γνώμη μου, ο συγγραφέας χάνει μια καλή ευκαιρία να περιγράψει αδρά, με αφορμή τους αγιοποιημένους «πειρατές» του, το σχέδιο ενός νέου διεθνισμού ή μιας σοφότερης και δικαιότερης διαχείρισης των φυσικών πόρων, παραμένοντας προσκολλημένος σε μια παρωχημένη ατζέντα. Κρίμα, γιατί το ίδιο το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης που συχνά επικαλείται προσφέρει την πρώτη ύλη για κάτι τέτοιο.