Παιδιά με ειδικές ανάγκες στην τύχη τους

φιλόλογος
Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τα προβλήματα των ευπαθών ομάδων του πληθυσμού- των ηλικιωμένων, των άνεργων, των ανάπηρων και των ανίκανων προς εργασία. Εμείς οι γονείς που έχουμε ανάπηρα παιδιά για να αντιμετωπίσουμε τις ανάγκες τους πρέπει να έχουμε μια τσέπη γεμάτη, επειδή τα παιδιά αυτά χρειάζονται όχι μόνο πολύπλευρη βοήθεια αλλά και βοήθεια για όλη τους τη ζωή τόσο στην ομιλία όσο και στις δεξιότητες και στη σωματική άσκηση (λογοθεραπεία, εργοθεραπεία, φυσικοθεραπεία). Το κράτος αδυνατεί να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή διαβίωση σε αυτά τα παιδιά στα δικά του ιδρύματα.

Στην προσπάθειά μας να διασφαλίσουμε στα παιδιά μας ποιοτικούς όρους ζωής που δεν μπορεί να προσφέρει η πολιτεία, τα εμπιστευόμαστε σε ιδρύματα που θεωρούμε ότι καλύπτουν τις προϋποθέσεις που θέτουμε ώστε αυτά να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Ποια είναι η μέριμνα της πολιτείας γι΄ αυτό; Καθυστερεί απαράδεκτα την καταβολή των νοσηλίων (το ποσό των νοσηλίων είναι μόνο ένα μέρος από αυτά που καταβάλλουμε εξ ιδίων κάθε μήνα) από τον Φεβρουάριο του 2010, δηλαδή για 6 ολόκληρους μήνες! Και να δούμε για πόσο ακόμη! Εχουμε υποθηκεύσει, αναβάλει και μεταθέσει άλλες υποχρεώσεις και ξοδεύουμε από τα έτοιμα αλλά ώς πότε; Ενώ οι μισθοί μας έχουν συρρικνωθεί, η πολιτεία δεν κάνει το χρέος της.

Χαρίκλεια Μύττα