«Την έβλεπες πως ήταν ευτυχισμένη»

«ΤΑ ΝΕΑ» έχουν την τιμή σήμερα να φιλοξενούν την Κική Μορφονιού, την Ανταλτζίζα της ιστορικής εκείνης παράστασης. Τη νεαρή τότε μέτζο, που έκανε στη συνέχεια μια μεγάλη καριέρα στην Ελλάδα περνώντας και από ξένες λυρικές Σκηνές.

«Την Ανταλτζίζα επρόκειτο να τραγουδήσει η Αντριάνα Λαζαρίνι. Εγώ θα έκανα την Κλοτίλντε, έναν μικρό ρόλο, αλλά μελετούσα την Ανταλτζίζα για να γίνονται οι πρόβες με τη χορωδία και την ορχήστρα, με μαέστρο τον Τότη Καραλίβανο, ούτως ώστε όταν έρθουν οι ξένοι- η Κάλλας, ο Μίρτο Πίκι, ο Φερούτσιο Ματσόλι και η Λαζαρίνι- να είναι έτοιμη η παράσταση.

Οταν έγινε γνωστό πως δεν θα έρθει η Λαζαρίνι γιατί αρρώστησε, ο αείμνηστος Μπαστιάς μαζί με τον Καραλίβανο με προέτρεψαν να πάω στη Ρώμη, να με ακούσει ο Τούλιο Σεραφίν που θα διηύθυνε. Πετάω στη Ρώμη, με άκουσε, ενθουσιάστηκε με τη φωνή μου αλλά είπε: “Εγώ δεν έχω λόγο να μην τραγουδήσει η κοπέλα, δεν ξέρω όμως τι θα πει η Μαρία”. Οταν έφτασε πήγα να την συναντήσω στη “Μεγάλη Βρετάνια”. Η πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου! Η Κάλλας ήταν, από τότε που ήμουν μαθήτρια, το ίνδαλμά μου. Μου άνοιξε την πόρτα στη σουίτα της και με υποδέχθηκε με ένα χαμόγελο. Με είδε κάπως ανήσυχη και μου λέει: “Κάθησε λίγο να ηρεμήσεις”. Μετά κάναμε το ντουέτο και με τη φωνή και την παρουσία της ξεχάστηκα. Αυτό που ένιωσα ήταν πρωτόγνωρο. Οταν τελειώσαμε με ακούμπησε απαλά και μου λέει: “Θα τραγουδήσεις μαζί μου”. Δεν ήξερα τι να πω. Της είπα μόνο: “Ευχαριστώ πολύ. Η επιτυχία μου εξαρτάται από εσάς”. Και αυθόρμητα έσκυψα και της φίλησα το χέρι. Εμαθα πολλά πράγματα μαζί της- άλλαξε η ζωή μου. Καθόλου ντίβα δεν ήταν στις πρόβες. Ζούσε τον έρωτά της με τον Ωνάση τότε. Κάθε απόγευμα την έφερνε στο θέατρο, στην πρόβα με την ορχήστρα- ερχόντουσαν χεράκι χεράκι-, καθόταν, παρακολουθούσε όλη την πρόβα και μετά την έπαιρνε και φεύγανε. Δεν το κρύβανε. Ήτανε μια πολύ ωραία περίοδος της ζωής της. Και την ζούσε πολύ έντονα. Την έβλεπες πως ήταν ευτυχισμένη. Πιστεύω πως της είχε λείψει πάρα πολύ στη ζωή της η αγάπη.

Την πήρε, λοιπόν, τότε, ανάμεσα στις πρόβες, και πήγανε με τη “Χριστίνα”, νομίζω στη Βενετία, σε κάποιον χορό. Γύρισε κρυωμένη. Ηρθε στην πρόβα με κλειστό λαιμό. Της βάζει μια πόστα, μα μια πόστα ο Σεραφίν: “Μαρία, πώς το ΄κανες εσύ αυτό μετά από τόσα χρόνια που σε ξέρω; Τι ανευθυνότητα είναι αυτή;”. Είχε κατεβάσει το κεφάλι σαν μαθητριούλα.

Επίσης συνέβη αυτό που κυκλοφορεί σαν ανέκδοτο. Ο Γιάννης Τσαρούχης της έλεγε: “Μαρία, πρέπει να δοκιμάσεις την περούκα”. “Νon posso”- “δεν μπορώ” – του απαντούσε. “Εντάξει, Μαρία μου, αύριο”. Την άλλη μέρα, πάλι: “Μαρία, σε παρακαλώ να βάλουμε την περούκα”, “Νon posso, Γιάννη μου, non posso”. Αυτό, τέσσερις- πέντε φορές… Οπότε ο Τσαρούχης εξερράγη: “Μη σώσεις και possεις”.

Ηταν σταθμός για μένα αυτή η παράσταση. Να σας πω και κάτι που αισθάνθηκα; Αν σταματούσε τότε η καριέρα μου δεν θα με πείραζε. Μου ήταν αρκετή αυτή και μόνο η παράσταση. Ημουν κοπελίτσα και όλη τη μαγεία αυτής της γυναίκας την ένιωσα βαθιά. Αποκάλυπτε με εντυπωσιακό τρόπο όλες τις πλευρές του χαρακτήρα της Νόρμας. Από εμπνευσμένη ιέρεια γινόταν προσβεβλημένη και προδομένη γυναίκα. Κυριαρχούσε στη σκηνή. Εκείνο που μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση ήταν ότι είχε κατορθώσει να μεταβάλει όλο της το κορμί σε ηχείο. Είχε μια ανεπανάληπτη ειλικρίνεια υποκριτικής, που καθήλωνε το κοινό. Δεν θα ξεχάσω το άπλωμα των χεριών της: γέμιζαν όλον τον χώρο. Γέμιζε και η καρδιά σου τότε. Οσο για τη “φωνητική κάμψη” που λέγανε, νομίζω πως υπάρχει ένα αχάριστο κοινό. Αλλά και οι συνάδελφοί σας… Θυμάστε πάντα μια κακιά στιγμή. Και όχι όλα τα άλλα. Η γυναίκα αυτή ήταν ένας θρύλος. Δεν ξέρω αν θα ξανάρθει άλλη καλλιτέχνις σαν την Κάλλας. Δεν ήταν απλώς μια τραγουδίστρια. Ηταν φαινόμενο».

Θερμές ευχαριστίες στην Εθνική Λυρική Σκηνή για το μοναδικό αντίτυπο του προγράμματος της «Νόρμας» που έχει στη βιβλιοθήκη της και που μας διέθεσε, στην κ. Αγγελική Κεραμίδα, στον μουσικοκριτικό κ. Νίκο Δοντά και κυρίως στον σκηνοθέτη κ. Βασίλη Νικολαΐδη για το φωτογραφικό και έντυπο υλικό που έθεσε στη διάθεσή μας και γενικά για τη βοήθειά του.