Η διαμόρφωση της Αθήνας

Ο δρ Στ. Βαρουφάκης γράφει για την ανάγκη αναβάθμισης του ιστορικού κέντρου της Αθήνας και τη δημιουργία ελεύθερων χώρων:

«Με αφορμή τις πολεοδομικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί πρόσφατα στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, όπου στα ίχνη μιας βιομηχανικής δραστηριότητας του 19ου αιώνα, εγκαθίσταται μια Δημοτική Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων, γράφονται οι ακόλουθες σκέψεις. Η περιοχή αυτή είναι υποβαθμισμένη και ξεχασμένη, φιλοξενεί όμως έργα τέχνης και αποκτά στην εποχή μας μια ανθρώπινη και καλλιτεχνική διάσταση. Είναι μια πολιτιστική κιβωτός που συνδέει το παρελθόν με το παρόν και σφυρηλατεί τις μελλοντικές γενιές των νέων, δέσμιων της τηλεόρασης.

Στη θέση αυτή, πριν από περίπου ενάμιση αιώνα, θεμελιώθηκε το εργοστάσιο επεξεργασίας μεταξιού με την επωνυμία Σηρική Εταιρεία της Ελλάδος Αθανάσιος Δουρούτης & Σία, στα δυτικά της Πλατείας Καραϊσκάκη. Ο σχεδιασμός του εργοστασίου είχε ανατεθεί τότε στον δανό αρχιτέκτονα Χανς Κρίστιαν Χάνσεν, το οποίο από τη δεκαετία του 1850 που άρχισε να λειτουργεί ως Μεταξουργείο, έδωσε παράλληλα και την ονομασία του στη περιοχή. Υστερα από πολλές αλλαγές χρήσης ελήφθη η απόφαση από τον εγγονό του ιδιοκτήτη εργοστασιάρχη κ. Δουρούτη να το δωρίσει στον Δήμο το 1993 και να στεγαστεί σε αυτό η Δημοτική Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων. Η περιπετειώδης και πολυκύμαντη ιστορία αυτού του κτιρίου μάς οδηγεί σε βαθιές σκέψεις όταν ένα αστικό κύτταρο είναι σε θέση να επηρεάσει τη διαμόρφωση του ευρύτερου γενικότερου πολεοδομικού ιστού. Στηριζόμενοι στις παραπάνω ιδέες ίσως και με τη θετική συνεργασία του δήμου και της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου (ΚΕΔ), θα ήταν δυνατόν να απελευθερωθούν αρκετά πολεοδομικά τετράγωνα ή μέρος αυτών, για τη δημιουργία χώρων αναψυχής και θυλάκων οξυγόνου και πρασίνου, ιδίως για τις πυκνοκατοικημένες περιοχές.

Ισως στο ιστορικό κέντρο θα έπρεπε να απαγορευθεί η ανοικοδόμηση νέων κτιρίων. Μόνο η κατεδάφιση θα πρέπει να επιτρέπεται. Ούτως ή άλλως τα περισσότερα δημόσια κτίρια είναι παλαιά και η επισκευή τους κοστίζει περισσότερο από την κατεδάφισή τους και την ανέγερση στη θέση τους καινούργιων κτιρίων περισσότερο αποτελεσματικών και λειτουργικών, που εξυπηρετούν σύγχρονες εργονομικές αντιλήψεις. Εξάλλου το να υφίσταται ένα χαρτοφυλάκιο στην ΚΕΔ με άχρηστα καταχωρημένα κτίρια, δεν αποτελεί πλούτο, αλλά συμφορά.

Συμπερασματικά πρέπει να βρεθούν άνθρωποι της Δημόσιας Διοίκησης με ισχυρή πολιτική βούληση, θέληση και αποφασιστικότητα για να πάρουν τις σωστές αποφάσεις. Δυστυχώς, και ο Διογένης έψαχνε να τους βρει, με πολύ παραστατικό τρόπο, αλλά τελικά ατύχησε! Το αισιόδοξο όμως είναι ότι εφόσον υπάρχουν αφανείς γενναιόδωροι δωρητές από τη μία και από την άλλη ακαλαίσθητα κατεδαφιστέα κτίρια, είναι βέβαιο ότι θα προκύψουν λύσεις κοινωνικά ωφέλιμες και βιώσιμες».