Παραστάσεις πρόσχημα

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κάποιος σκηνοθέτης ο οποίος θέλει να γοητεύσει το κοινό του σαρκάζοντας το Βατοπέδι, τη Siemens ή την κατάσταση της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας έχει ανάγκη να ανεβάσει επί σκηνής τον Δικαιόπολι για να το κάνει. Γιατί δεν μιλάει ευθέως στο κοινό του; Γιατί δεν δοκιμάζει τα όπλα μιας σύγχρονης κωμωδίας και γιατί δεν τολμάει να θέσει στην κρίση του κοινού του τη δική του πολιτική και κωμική ηθική;

Μα θα μου πείτε διότι, στην περίπτωση αυτή, δεν θα σκηνοθετούσε «αρχαίο δράμα» και δεν θα έβρισκε μια θέση στην Επίδαυρο με όλα τα παρελκόμενα. Στην περίπτωση αυτή η παράστασή του δεν θα συζητιόταν επί εβδομάδες ως απόπειρα ανανέωσης ή εκσυγχρονισμού του αρχαίου δράματος και δεν θα του δινόταν η ευκαιρία να διακηρύξει ανά το πανελλήνιον τα προοδευτικά του αισθήματα, πάντα με πρόσχημα την ιδιοφυΐα του Αριστοφάνη.

Θα ήταν μια κωμωδία και θα κρινόταν, ως κωμωδία, από το κοινό του.

Συμπέρασμα:

Με τούτα και με ΄κείνα οι παραστάσεις αρχαίου δράματος έχουν καταντήσει προσχηματικές. Και το θέμα δεν είναι τι ζημιά παθαίνουν αυτά τα κείμενα που κατάφεραν να επιβιώσουν για τόσους αιώνες.

Το θέμα είναι τι ζημιά παθαίνει η νοημοσύνη μας και το γούστο μας.

Για να μην πούμε και για τη χαμένη μας ικανότητα να παίρνουμε τις αποστάσεις από τον εαυτό μας και, αυτοσαρκαζόμενοι, να λυτρώνουμε έν τινι μέτρω τη συλλογική μας ποταπότητα.