Με λύσσα στο κυνήγι του προδότη

Θεός; Εντελώς. Μάρλον Μπράντο (1924 – 2004) ο µοναδικός. Ολους τους έκανε µια χαψιά. Απαικτος. Ασυγκράτητος.
Ακατάβλητος. Ασυµβίβαστος. Τα ‘κανε όλα. Εδιωξε σκηνοθέτες. Χρεοκόπησε παραγωγούς. Εσκισε επιταγές εκατοµµυρίων δολαρίων. Κοιµήθηκε µε όλες τις εξωτικές _ όχι µόνο _ θηλυκές γάτες που σουλατσάρισαν µπροστά του. Λένε και αρσενικούς γάτους. Who knows. Εκανε τρεις γάµους. Επίσηµους. Απέλυσε και τις τρεις συζύγους. Από το σπέρµα του _ το έδινε όπου έβρισκε _ πέντε παιδιά. Κι αυτά τα απέλυσε. Ο,τι ήθελε έκανε. Ανεξέλεγκτος. Εγώ σου λέει. Ενας και θεός.

Το 1950 ο Ηλίας Καζάν (1909-2003), αυτός ντε ο δωσίλογος _ όπως τον έλεγε ο Ζυλ Ντασσέν _ που «έδωσε ονόµατα» συντρόφων του στου µακαρθιστές, έτσι την έβγαλε καθαρή µε δόξα τρελή, θα σκηνοθετούσε το θρυλικό «Λεωφορείον ο πόθος» (Α streetcar named desire). Πρώτος στη λίστα ήταν ο Τζον Γκάρφιλντ (1913-1952). Οµως ο Γκάρφιλντ ζητούσε πολλά. Ασε που ήταν αµετανόητος κοµµουνιστής. Από το κυνηγητό και την απελπισία έναν χρόνο µετά κατέληξε στον τάφο. Σαν αυτοκτονία δηλαδή. Ο Καζάν προτείνει τον Μπράντο. Ο οποίος ήταν µαθητής του Λι Στράσµπεργκ και του Καζάν. Δάσκαλοι της θρυλικής σχολής του Αctor’s Studio. Από εκεί προέκυψε η επίσης θρυλική Μέθοδος (Μethod). Απαντες και άπασες αυτήν προσκυνάνε. Ο Ρόµπερτ ντε Νίρο ένας απ’ αυτούς που διαρκώς τη µελετάνε. Ετσι λοιπόν ο Μπράντο, µόλις 27 χρονών, απέναντι στη Βίβιαν Λι (την Μπλανς Ντιµπουά δηλαδή) να παίζει τον Στάνλεϊ Κοβάλσκι. Ολη η Αµερική έµεινε µε το στόµα ανοιχτό. What a God!

Ο αθεόφοβος έπαιζε µε την πλάτη, τους ώµους, τους γοφούς, τη σάρκα. Πρώτη φορά στην ιστορία του σινεµά. Ολοι στα πόδια του Κοβάλσκι. Ετσι ο Μπράντο καβαλάει καλάµι και κάθε πρόταση που δεν του γουστάρει την κάνει χαρτί τουαλέτας. Το µεγαλείο της αλαζονείας. Παράδειγµα «Η ανταρσία του Μπάουντι» (Μutiny on he Βounty) _ 1962. Παρεµπιπτόντως, την ίδια χρονιά είχε σκουπιστεί στην τουαλέτα µε την πρόταση του Ντέιβιντ Λιν να παίξει «Λόρενς της Αραβίας» στη θέση του Πίτερ Ο’ Τουλ. Σιγά τώρα που θα ξεροψηθώ εγώ στην έρηµο για µια τέτοια µαλακία, έλεγε. Η παραγωγή του «Μπάουντι» σε εξωτικό νησί.

Λάθος. Το δεύτερο. Το πρώτο ήταν που εξαιτίας του εκδιώχθηκε ο πρώτος υποψήφιος σκηνοθέτης ο Κάρολ Ριντ. Οι παραγωγοί έβαλαν τον Λιούις Μάιλστοουν. Ο Μπράντο δεν τον γουστάριζε κι αυτόν. Ετσι άρχισε να σκηνοθετεί αντ’ αυτού. Αυτό το πρώτο λάθος. Το δεύτερο οι εξωτικές καλλονές. Κάθε βράδυ κοιµόταν µε δυο – τρεις απ’ αυτές. Οι µέρες, οι µήνες περνούσαν ανεπιστρεπτί. Τι έγινε παιδιά; Περιµένουµε την επιφώτιση του θεού. Αποτέλεσµα; Το κόστος χτύπησε ταβάνι είκοσι εκατοµµυρίων δολαρίων που µε τα σηµερινά δεδοµένα καταλήγουν στα 120 ακατέβατα. Θεέ µου. Αποτέλεσµα; Πάει καλά στα ταµεία, αλλά στη ζυγαριά µπαίνει µέσα η εταιρεία. Δύο χρόνια πριν, είχε βάλει µέσα και τη δική του εταιρεία.

Στα παλιά του τα παπούτσια.

Στην αρχή είχε σκεφτεί τον Στάνλεϊ Κιούµπρικ να σκηνοθετήσει το «Οne – Εyed Jacks» Κάθησαν, µελέτησαν το σενάριο. Πλακώθηκαν. Ο Κιούµπρικ έφυγε. Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι. Ετσι σκέφτηκε. Γιατί όχι εγώ; Διαρκώς σε αντιπαλότητα µε όλους. Ακόµα και µε το πουλί του. Ετσι αναποδογυρίζει το σύµπαν και κάνει του κεφαλιού του. Ετσι υπογράφει ένα από τα πιο διαφορετικά, αιρετικά και µνηµειώδη western στην ιστορία του κινηµατογράφου.

Με θυµό. Ο Ρίο (φυσικά τον υποδύεται ο ίδιος), ένας πρώην παράνοµος που µπήκε στις φυλακές εξαιτίας του συντρόφου του που τον εγκατέλειψε στη µοίρα του, µόλις απελευθερώνεται έναν σκοπό βάζει για το υπόλοιπο της ζωής του. Να βρει, να βασανίσει και να ψήσει τον προδότη. Οµως εκείνος είναι τώρα σερίφης σε µια ήσυχη, νοικοκυρεµένη κωµόπολη. Με γυναίκα και υιοθετηµένη θυγατέρα. Ο Ρίο ερωτεύεται το κορίτσι. Μεξικάνα. Εξωτικής οµορφιάς. Εγινε και στην πραγµατικότητα. Ο Μπράντο πέφτει στο κρεβάτι της κόρης της θρυλικής Μεξικάνας Κάτι Χουράντο που στην ταινία υποδύεται τη σύζυγο του σερίφη. Είπαµε. Δεν άφηνε τίποτα να πέσει χάµω. Ο Ρίο λοιπόν ξεπαρθενεύει την προγονή του Καρλ Μάλντεν. Αλλο που δεν ήθελε εκείνος. Τον συλλαµβάνει. Τον διαποµπεύει. Τον µαστιγώνει. Η µανία του Μπράντο για εκδίκηση γίνεται λύσσα. Και η λύσσα καταλήγει σε µακελειό. Κill them all. Αυτός ο ανοµολόγητος προορισµός της ζωής του. Μόνος εναντίον όλων. Αυτά µόνο στις ταινίες. Στη ζωή, έτσι και πας κόντρα, το σύστηµα σε σκοτώνει. Ετσι ο Μάρλον στα τελευταία είκοσι χρόνια της ύπαρξής του παρακµάζει, φουσκώνει και στο τέλος µετανιώνει και πεθαίνει. Ο θρύλος ζει και βασιλεύει. Ακόµα και τώρα τους παιδεύει. Σα να βλέπω από ψηλά τον Ρόµπερτ Ντε Νίρο να ρωτάει τον καθρέφτη. Ποιος ο καλύτερος; Ο Μπράντο ή εγώ; Και ο καθρέφτης να του απαντάει µε σαδιστικό σαρκασµό «Ο Μπράντο, ρε ψώνιο αφασικό»!

Συνιστώ επίσης
«Αποκάλυψη τώρα» (1979) του Φράνσις Φορντ Κόπολα, «Ο Νονός» (1972) του Φράνσις Φορντ Κόπολα, «Βίβα Ζαπάτα» (1952) του Ηλία Καζάν, «Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι» (1972) του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, «Quiemada» (1969)

του Τζίλο Ποντεκόρβο.

Αύριο: «Ασχηµη µέρα στον µαύρο βράχο»
Η ταυτότητα

Πρωτότυπος τίτλος:

Οne – Εyed Jacks § Είδος: Γουέστερν § Ετος: 1961 § Σκηνοθεσία: Μάρλον Μπράντο § Σενάριο: Γκάι Τρόσπερ, Κάλτερ Ουίλινγκτον (από το µυθιστόρηµα του Τσαρλς Ντέιντερ «Ο γνήσιος θάνατος του Χέντρι Τζόουνς»)

§ Cast: Μάρλον Μπράντο, Καρλ Μάλντεν, Κάτι Χουράντο, Μπεν Τζόνσον § Μουσική: Χιούγκο Φριτνχόφερ § Φωτογραφία: Τσαρλς Λανγκ § Χώρα: ΗΠΑ § Διάρκεια: 141’