Συζητήσεις με ψιθύρους και ουρλιαχτά

«Επιστρέφοντας στη μουσουλμανική συνοικία (σ.σ. της Αλεξάνδρειας), η ποικιλία των ήχων σε αναστατώνει. Ο πάντες μιλούν και η συζήτηση εδώ γίνεται πάντα με ακραίο τρόπο, είτε με ψιθύρους, είτε με ουρλιαχτά· η χρήση χειρονομιών διεγείρει τη λειτουργία των πνευμόνων και οι ξένοι δεν μπορούν να πιστέψουν ότι οι άνθρωποι μπορούν να μιλούν μ΄ αυτόν τον τρόπο χωρίς να είναι ή να γίνονται έξαλλοι. Ολες οι κραυγές του δρόμου βρίσκονται σε κλίμακα σοπράνο. “Εχω προστασία! Εχω προστασία!”, φωνάζει ένας φελάχος προς έναν φρουρό, ο οποίος τον μαστιγώνει καθώς τον οδηγεί προς το αστυνομικό τμήμα, έχοντας στο κατόπι του ένα τσούρμο γυναικών που ουρλιάζουν: “Για γκαράτι, για νταχβάτι- για χαράτι- για νιντάμα τι- Ω, τι συμφορά! Τι ντροπή!”. Τα παιδιά έχουν εκλέξει έναν πασά, τον οποίον άγουν εν πομπή, με δεμάτια από άχυρα για μασάλ, πυρσούς, και ένα τσούρμο από παρατρεχάμενους, που όλοι ζητωκραυγάζουν, με τη δύναμη δέκα σχολιαρόπαιδων. “Στα δεξιά! Στα αριστερά! Στο πρόσωπο! Στα πόδια! Στην πλάτη! Στην πλάτη!” φωνάζει ο λαχανιασμένος ακόλουθος, που με έναν τεράστιο πυρσό στον ώμο τρέχει μπροστά από την άμαξα του άρχοντα· “Ευλογημένος ο Προφήτης και κάντε στην πάντα!”, “Ο Αλλάχ να τον ευλογεί!”, αποκρίνονται οι καλοί Μουσουλμάνοι· μερικοί κολλούν με την πλάτη στον τοίχο για να αποφύγουν το ραβδί, άλλοι διασχίζουν τρέχοντας το δρόμο σα να κάνουν ό,τι μπορούν για να δεχθούν κάποια ματσουκιά.

Το αγόρι πάνω στο γαϊδούρι βιτσίζει το ζώο με ένα κοντό ραβδί- εδώ δεν φοβάται τον τροχό- και το βρίζει δυνατά “ρουφιάνο”, “Εβραίο”, “Χριστιανό» και «γιο του μονόφθαλμου, που του αξίζει αιώνια τιμωρία». “Στραγάλια! Πασατέμπος!” τραγουδάει ο γυρολόγος που πουλάει ξηρούς καρπούς, κουδουνίζοντας το άνοστο φορτίο στο καλάθι του. “Μεριάστε και πείτε ΄Υπάρχει μόνο ένας Θεός΄, λέει βαριανασαίνοντας ο δραστήριος νερουλάς, φορτωμένος με ένα ασκί τόσο βαρύ που πιο πολύ θα ταίριαζε σε βουβάλι. “Γλυκό νερό για να ευφρανθεί η ψυχή σας! Λεμονάδα!”, τσιρίζει ο πωλητής αυτής της πολυτέλειας, κοπανώντας τις χάλκινες κούπες του. Ακολουθούν οι ζητιάνοι, φαινόμενο καθαρά της Ανατολής. “Το δείπνο μου είναι στα χέρια του Αλλάχ!

Ο,τι δώσετε, αυτό θα πάρετε!” ψέλνει ο γερο-λωποδύτης, που το πορτοφόλι του μπορεί και να είναι πιο γεμάτο από πολλών αξιοσέβαστων εμπόρων. “Ο τάφος είναι σκοτεινός και οι καλές πράξεις είναι η λάμπα που τον φωτίζει!”, τραγουδούν οι τυφλές γυναίκες, χτυπώντας δυο ραβδιά μεταξύ τους: “Για τον Αλλάχ! Για τον Αλλάχ! Ω, κόρη μου”, φωνάζουν οι περαστικοί, όταν η πεισματάρα κοπέλα (κόρη) των εξήντα χρόνων αρπάζει τα χέρια τους και δεν τα αφήνει αν δεν πάρει ένα φαρδίνι» (σελ.107-109).